آیتالله هاشمی رفسنجانی:
رقیب اصلی همه كاندیدا ها؛ مشكلات جامعه است
مبادا گرد و غبار تخریبی بعضیها كه متأسفانه عادتی زشت در رقابتهای انتخاباتی شده؛ چشم انصاف و اخلاق را ببندد و شما نیز خرقه توهین و تهمت بپوشید.
بیانیه شماره 3 آیتالله هاشمی رفسنجانی منتشر شد.
به گزارش ایلنا، متن كامل این بیانیه به این شرح است:
اخلاق مبارزه، موعظه حسنه و تبدیل دشمن به دوست
بسم الله الرحمن الرحیم
«وَلَا تَسْتَوِی الْحَسَنَةُ وَلَا السَّیِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِی بَیْنَكَ وَبَیْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِیٌّ حَمِیمٌ، هرگز نیکی و بدی در جهان یکسان نیست، همیشه بدی (خلق) را به بهترین شیوه (که خیر و نیکی است پاداش ده و) دور کن تا همان کس که گویی با تو بر سر دشمنی است دوست و خویش تو گردد.»(سوره مباركه فصلت، آیه شریفه 34)
از 14 سالگی كه به عنوان یك طلبه روستایی به قم آمدم و در كوچه یخچال قاضی با آیتالله روح الله خمینی(ره) آشنا شدم تا زمانی كه در مسجد سلماسی پای درس ایشان نشستم و بعدها كه این كوه صبر و بردباری؛ مرجع دینی و مبارزاتی علمای بلاد، روشنفكران دینی، جوانان غیور حوزه و دانشگاه و مردم متدین، برای مبارزه با دو لبه قیچی چپاول ملتها، یعنی استبداد و استعمار، شدند، همیشه «تلاش برای ساختن دنیا و آخرت مردم» و «پرهیز از رذیلههای اخلاقی» را به عنوان امر به معروف و نهی از منكر در اندیشههای مدیریتی و رهبری امام(ره) برجسته میدیدم و در اوج مبارزات نیز فراوان دیدیم كه راضی نبودند حتی برای تسریع فروپاشی رژیم پهلوی؛مبارزین از منابر و تریبونها، دروغ بگویند، تهمت بزنند و یا مردم در مضیقه قرار گیرند.
بردباری امام در برخورد با كسانی كه تدریس فلسفه ی ایشان را برنمیتافتند؛زبانزد است و بهترین گواه برای یادآوری مردمداری و مردمخواهی ایشان، حتی در زمان تبعید، تشكیل كمیته سوخت برای كم كردن زحمت مردم در اوج اعتصابات مبارزاتی كاركنان نفت در زمستان سرد 1357 بود. اگرچه آن اعتصاب كمر رژیم پهلوی را شكست و حامیان خارجیاش را در حمایت تمامقد از این رژیم مردد و سست كرد، اما امام با انتخاب اعضای این كمیته كه من هم عضو آن بودم و دستور اعزام آنها به مناطق نفت خیز تأكید كردند كه مبادا اعتصاب كاركنان در مبارزه، عمل واجب رسیدگی به رفاه مردم را مخدوش نماید.
در بعد اخلاق انسانی و اسلامی و تلاش برای نهادینه كردن مكارم اخلاقی در جامعه و پرهیز از رذیلتها، «صحیفه امام» ارزشمندترین آیینه صدیق برای تطبیق رفتار و گفتارها با معیارهای اسلامی است كه گاه تشویق ایستادگی ملتهای مسلمان در برابر استكبار، گاه تنبیهی مدبّرانه به افراط كاریهای سیاسی در بیانیه معروف «اَیْنَ تذهبون؟!» و سرانجام دایرهالمعارفی بزرگ برای ترسیم بایدها و نبایدهای زندگی سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در همه اعصار است و شگفتا كه 24 سال پس از كوچ آسمانی ایشان، چنان است كه انگار همین امروز برای ما زمینیها گفتهاند و یا نوشتهاند.
رهبانیتگریزی و عرفانگزینی و تلاش برای بهرهگیری از نعمتهای خدا از سوی امام(ره)، درسی بود كه در مكتب«عدل و اعتدال علوی» آموخته بودند كه: «كن لدنیاك كانّك تعیش ابداً و كن لآخرتك كانّك تموتُ غداً، برای دنیا به گونهای باش كه گویی تا ابد زندهای و برای آخرت به گونهای زندگی كن كه گویی لحظه مرگت نزدیك است.»
امام عزیز دراوج احساسات عاطفی حاصل از 8 سال دفاع مقدس و سنگرنشینی جوانان این سرزمین، با التفات به نیازهای جامعه در زمان جنگ و صلح، دستور تدوین «سیاستهای بازسازی و سازندگی كشور» را برای آینده و آیندگان صادر كردند و در نخستین سالهای پس از امام، با اینكه كوه فراقش بر دوش همگان سنگینی میكرد، اما با تابلویی كه از ایشان برای تصمیمسازیها و تصمیمگیریها در اداره جامعه داشتیم، وارد «دوران سازندگی» شدیم. اگرچه توسعه فضا ونرم افزار تعلیم وتربیت و ساختن سد، نیروگاه، جاده، پالایشگاه، پتروشیمی، بندر، ایجاد اشتغال و توجه به همه زیرساختها و به خصوص توازن اجتماعی و منطقهای، آبرو و اعتباری برای كشور به حساب میآمد، اما بزرگترین دستاورد آن دوران، انسانسازی در ابعاد تعهد و تخصص بود كه اگر با همان آهنگ ادامه مییافت، امروز مجبور نمیشدیم در مقام مقایسه زمانی و مكانی حسرت بخوریم. مخصوصاً وقتی میبینیم آن روزها برای شروع سازندگی، علاوه بر افسردگیهای روحی و ویرانی 5 استان اشغال شده كشور و خسارتهای هزار میلیارد دلاری و عقبافتادگیهای 8 سال جنگ تحمیلی و عقبماندگیهای تاریخی دوران حاكمیت طاغوت و بیبرنامگی و روزمرگی؛ توانستیم نسبتاً موفق عمل كنیم.
ولی این سالها، علاوه بر زیرساختهای اقتصادی و اندیشههای متعهد و متخصص، برنامههای پنج ساله، سیاستهای كلی، اصلاح اصل 44 قانون اساسی و سند چشماندار 20 ساله مصوب مقام ولایت كه داشتیم و می شد با افزایش قیمت نفت؛ نیازمند قرضهای خارجی و تهاتر طرحها و پروژههای بزرگ نباشیم و با الویت بخشی به برداشت منابع از مخازن مشترك با همسایه ها، شركتهای نفتی را محتاج و تسلیم قراردادهای خویش كنیم و با تقویت بخش خصوصی كه میتوانست به تعبیر رهبرمعظم انقلاب، یك انقلاب اقتصادی باشد، با حركتی متوازن به توسعه پایدار برسیم و نگذاریم سفرههای مردم آلوده به بوی نفت شود و منابع فراوان انرژی را به عنوان سرمایه انقلاب برای نسلهای آینده بگذاریم.امّا متاسفانه وضع كشور چنان است كه نیازی به توضیح ندارد.
در این مقال بر آن نیستم كه با یادآوری سوءمدیریتها، خاطر مردم عزیز را در آستانه خلق حماسه سیاسی مورد تأكید رهبری كه مطمئناً زمینه ساز و نقطه آغاز خلق حماسه اقتصادی خواهد بود، مكدّرتر نمایم، بلكه میخواهم به دوستان توصیه نمایم كه مبادا گرد و غبار تخریبی بعضیها كه متأسفانه عادتی زشت در رقابتهای انتخاباتی شده؛ چشم انصاف و اخلاق را ببندد و شما نیز خرقه توهین و تهمت بپوشید.
معتقدم كه حضور همه سلایق در انتخابات، لازمه ی خلق حماسه سیاسی است؛ ولی آنچه مرا به میدان آورد، نگرانی از القای ناكارآمدی دین در اداره جامعه، ركود تولید، بیكاری جوانان، اقتصاد بیمار، ایران هراسی همسایگان، تناقضات اخلاقی و فرهنگی و تحریمهای بینالمللی است كه ماحصل همه اینها، معضلات معیشتی جامعه است كه تلاش پیگیر مسئولان سطوح مختلف كشور، با همراهی مردم از صبح فردای پس از انتخابات را برای غلبه تدریجی بر این مشكلات میطلبد. نتیجه اینكه رقیب اصلی همه ی كاندیدا ها؛ مشكلات جامعه است و باید برای حل آن با كمك مردم و همكاری و همیاری یكدیگر؛فكری اساسی با توجه به شرایط زمانی و امكانات داشت.
توجیهپذیر نیست كه با هدف آبادانی دنیای مردم، آخرت خویش را با توسل به تخریب و تهمت و دروغ، خراب كنیم و باید در مواجهه با بی اخلاقی ها، آیه 63 سوره مباركه فرقان را تلاوت كنیم كه « وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا، و بندگان خاص خدای رحمان آنان هستند که بر روی زمین به تواضع و فروتنی راه روند و هرگاه مردم جاهل به آنها خطاب (و عتابی) کنند با سلامت نفس (و زبان خوش) جواب دهند. »كه یك بار دیگر در آیه 55 سوره مباركه قصص دستور میدهند كه « وَإِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَقَالُوا لَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ سَلامٌ عَلَیْكُمْ لا نَبْتَغِی الْجَاهِلِینَ، چون سخن لغوی (از دشمنان دین) بشنوند از آن اعراض کنند و گویند: اعمال ما از ما و اعمال شما از شما، بروید سلامت باشید، که ما هرگز مردم (هرزهگوی) نادان را نمیطلبیم.»
سیوطی در تفسیر « الدرّ المنثور فی التفسیر الماثور» ذیل آیه 63 سوره فرقان آورده كه كسی نزد پیغمبر(ص) به شخصی ناسزا گفت و آن شخص در جواب به او؛ سلام داد و رسول اكرم(ص) با شنیدن آن فرمودند:« أما إن ملكا بینكما یذب عنك كلّما شتمك هذا قال له: بل أنت وأنت أحق به وإذا قال له: علیك السلام قال: لا بل لك أنت أحق به،(فرشته در میان دو نفری كه در نزاع هستند؛ قرار دارد و به توهین كننده میگوید: خود استحقاق این صفات زشت را داری و نه فرد توهین شده و به اهانت شده ای كه با سلام جواب میدهد؛ میگوید: تو هستی كه استحقاق دریافت سلام را داری.) و جان كلام را امام باقر(ع) فرمودند كه: «سِلاحُ اللِّئامِ قَبیحُ الكَلامِ، سلاح انسانهای پست كلام زشت است.»
من نیز باید برای اعتلای نظام؛ نا ملایمات را تحمل كنم و نیم قرن است كه این سخنان را از ماركسیست ها، سلطنت طلب ها، منافقین، گروهكها و افراطیون جناحهای سیاسی در داخل و خارج میشنوم و همیشه از خداوند متعال میخواهم كه توفیق رعایت اخلاق را از ما دریغ نفرماید و گاهی كه بی انصافیها به اوج میرسد؛ همه زمزمه كنیم:
هر کس بد ما به خلق گوید ما چهرهی او نمیخراشیم
***
باش همچون درخت سایه فكن هر كه سنگت زند، ثمر بخشش
بدگویان و بدخواهان ما از نوع كسانی نیستند كه آنها را مستحق هر نوع مقابله به مثل بدانیم؛ بلكه مستحق آنند كه برایشان دعا كنیم تا به راه حق پایبند باشند و اگر هدف دفاع از حق، اسلام، مردم و كشور را داریم، باید از راه همدلی جامعه و تشكیل صفی چون بنیان مرصوص در مقابل دشمنان اسلام مقاومت كنیم؛ چون درشت گویی و برخورد خشن ما را از هدف دور میكند و آیه 53 سوره مباركه یوسف:« وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِی إِنَّ النَّفْسَ لأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلاَّ مَا رَحِمَ رَبِّیَ،؛ (و من خودستایی نکرده و خویش را از عیب و تقصیر مبرّا نمیدانم، زیرا نفس امّاره انسان را به کارهای زشت و ناروا سخت وا میدارد جز آنکه خدای من رحم کند،) درس خوبی برای راهروان راه حق است.
