بازیگر نمایش «چهلگیس» مطرح کرد؛
بازگشت به «آیینهای بومی»، بازگشت به «هویت فرهنگی» است
بازیگر نمایش «چهلگیس»، معتقد است این اثر با تکیه بر موسیقی، ریتم و آیینهای بومی جنوب ایران تلاش میکند مخاطب امروز را با بخشی از فرهنگ و باورهای ریشهدار اقوام ایرانی آشنا کند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، «چهلگیس» یکی از نمایشهای حال حاضر روی صحنه است که سیروس کهورینژاد کارگردانی آن را به عهده دارد.
این اثر به نویسندگی محمد چرمشیر هر روز به جز شنبهها، راس ساعت ۱۸ در سالن چهارسوی تئاتر شهر روی صحنه میرود و مدت زمان آن هشتاد دقیقه است.
سیروس کهورینژاد، کیانا نامدار، حمید رمضانی، زهره محمودی، هیوا پورشفیقی، محدثه امیریان، سیدمحمدحسین صالحی، رضا بهنامی، نگار شهبازی، نیلوفر زمانی، بهنام زرستونیا، مریم بابایی، مرضیه دهقانپور، باریتا حاجیپناه، سیمین زاهدزمانی، صحیفه رنگرز، صبا حسنپور، راضیه اسماعیلی، نرگس درخواه، محمد ترابی و محمدمهدی نهتانی در این اثر ایفای نقش میکنند.
نرگس درخواه، بازیگر جوان نمایش «چهلگیس»، درباره جزییات حضورش در این اثر با ایلنا گفتگو کرد.
ضمن معرفی خودتان، کمی از فعالیتهایتان بگویید.
متولد ۱۹ آبان ۱۳۸۷ و اصالتاً اهل شیراز هستم. در حال حاضر در رشته کامپیوتر تحصیل میکنم و علاقه من به هنر بازیگری باعث شد از سنین پایین این مسیر را به شکل جدی دنبال کنم. دورههای بازیگری را نزد شبنم قلیخانی گذراندهام و پیش از حضور در «چهلگیس»، تجربه بازی در نمایشی با عنوان «تئاتر» را در فرهنگسرای بهمن داشتهام. «چهلگیس» تجربه متفاوتی برای من بود که باعث شد با بخشی از فرهنگ و آیینهای جنوب ایران آشنا شوم.
«چهلگیس» یک نمایش آیینی با ریشه در فرهنگ جنوب و خلیج فارس است؛ مهمترین مؤلفه آیینی این اثر که در بازی شما نمود دارد، چیست؟
یکی از مهمترین مؤلفههای آیینی این اثر، حرکات مرتبط با مراسم زار و همچنین اشعار و آواهایی است که در این آیین خوانده میشود. در نقش خود تلاش کردم این فضای رازآلود و ریشهدار را از طریق بدن، ریتم و حس درونی منتقل کنم.
فرهنگ جنوب و خلیج فارس سرشار از موسیقی، ریتم و باورهای بومی است؛ شما برای نزدیک شدن به این فضا چه تحقیق یا تجربهای داشتید؟
برای نزدیک شدن به این فضا، مشورت با کارگردان نقش مهمی داشت. علاوه بر آن، از تجربه دیگر اعضای گروه استفاده کردم، مقالات مرتبط با مراسم زار را مطالعه کردم و فیلمها و مستندهایی درباره این آیین دیدم تا شناخت دقیقتری از حالوهوای فرهنگی جنوب به دست بیاورم.
در این نمایش، کدام عنصر برای شما پررنگتر است؛ روایت، موسیقی و ریتم بومی، یا حرکت و بدن؟
برای من موسیقی و ریتم جنوبی در کنار حرکت بدن پررنگتر است. موسیقی این نمایش بسیار تأثیرگذار و دلنشین است و کمک میکند مخاطب راحتتر با جهان نمایش ارتباط بگیرد. از طرف دیگر، حرکت بدن در این اثر فقط یک فرم اجرایی نیست، بلکه بخشی از روایت است.
نقش شما چه نسبتی با باورها و آیینهای جنوب دارد؟ آیا پیش از این تجربهای از چنین فضایی داشتید؟
نقش من بخشی از حرکات زار و شعرخوانیهای جنوبی را به تصویر میکشد. پیش از این تجربهای در نمایشهای بومی یا آیینی نداشتم و «چهلگیس» اولین مواجهه جدی من با این فضا بود که تجربه بسیار آموزندهای برایم محسوب میشود.
کار گروهی در این نمایش بیشتر مبتنی بر دیالوگ است یا بدن، حرکت و موسیقی؟
کار گروهی در «چهلگیس» بیشتر بر پایه حرکت بدن و موسیقی شکل گرفته است. هماهنگی میان بازیگران روی صحنه اهمیت بسیار زیادی دارد و کوچکترین ناهماهنگی میتواند روی کلیت اجرا تأثیر بگذارد.
به نظر شما چرا بازگشت به آیینهای بومی امروز اهمیت دارد؟
به نظرم بازگشت به آیینهای بومی اهمیت زیادی دارد، چون باعث میشود نسل جدید با رسوم و فرهنگهای قدیمی آشنا شود. این آیینها بخشی از هویت فرهنگی ما هستند و زنده نگه داشتن آنها به حفظ ریشههای فرهنگی کمک میکند.
فکر میکنید مخاطب شهری امروز چقدر با جهان فرهنگی جنوب ارتباط برقرار میکند؟
این ارتباط تا حد زیادی به کیفیت انتقال مفاهیم بستگی دارد. اگر نمایش بتواند جهان خود را درست و جذاب ارائه دهد، مخاطب شهری هم میتواند با آن همراه شود و حتی کنجکاو شود بیشتر درباره این فرهنگ بداند.
اگر قرار باشد این اثر در یکی از کشورهای حاشیه خلیج فارس اجرا شود، فکر میکنید مخاطب غیر ایرانی چه برداشتی از آن خواهد داشت؟
فکر میکنم مخاطب غیر ایرانی بیش از هر چیز با اصالت و ریشهدار بودن فرهنگ اقوام ایرانی روبهرو میشود. همچنین ممکن است نمایش او را ترغیب کند درباره آیین زار و فرهنگ جنوب ایران بیشتر تحقیق کند.
اگر بخواهید «چهلگیس» را در یک جمله معرفی کنید، چه میگویید؟
«چهلگیس» نمایشی است که با موسیقی، ریتم و فضای آیینی خاص خود، تجربهای متفاوت خلق میکند و تا مدتها در ذهن مخاطب باقی میماند.
