اصلاحات در بخش نفت و پاکسازی دولتی در ونزوئلا؛ رودریگز بولیواری را "دفن میکند"
رئیسجمهور موقت ونزوئلا، با اجرای تغییرات عمده در سیاست نفتی و پاکسازی دولتی، بهطور آشکار از پایان دوران «بولیواری» خبر داده است؛ اقداماتی که موید تغییرات ساختاری اساسی در جهت نزدیکی بیشتر ونزوئلا به ایالات متحده و پایاندادن به ایدئولوژی چپگرایانه در این کشور است.
به گزارش ایلنا، روزنامه "الاخبار" در گزارشی به تحولات جدید در ونزوئلا پس از انقلاب نرم علیه نیکولاس مادورو پرداخته است. طبق این گزارش، دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، در حال هدایت کشور به سمت روابط نزدیکتر با ایالات متحده و اعلام آشکار پایان پروژه «بولیواری» است. رودریگز در حال تغییر جهت سیاستهای ونزوئلا و تبدیل آن به یک شریک نفتی برای ایالات متحده میباشد.
پس از دستگیری نیکلاس مادورو توسط نیروهای ویژه آمریکا در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۲۶، تحولی بنیادین در ونزوئلا رقم خورد. این تغییرات نه تنها پایان انقلاب چپگرایانه «چاویستی» و ایدئولوژی «بولیواری» را اعلام کرد که بیش از ۲۵ سال بر این کشور حاکم بود، بلکه با ورود رودریگز به قدرت، مسیر ونزوئلا بهطور جدی به سمت واشنگتن تغییر یافت.
اولین اقدام رودریگز پس از ورود به قدرت، انجام تغییرات اساسی در سیاست نفتی کشور بود. او نفت ونزوئلا را تحت کنترل شرکتهای بزرگ نفتی آمریکایی قرار داد، که به معنای انصراف از سیاست «حاکمیت نفتی» بود. این سیاست که یکی از ارکان اصلی تفکر بولیواری به شمار میرفت، اکنون جایی در برنامههای رودریگز ندارد. او این تغییرات را در سخنرانیهای خود بهعنوان «اصلاحات» در صنعت نفت معرفی کرده است.
معاملات نفتی با شرایط نابرابر
طبق گزارشها، ایالات متحده از هر فروش نفت ونزوئلا بیش از یکسوم عایدیها را به خود اختصاص میدهد. از مجموع ۵۰۰ میلیون دلار عایدی حاصل از فروش نفت، حدود ۳۳۰ میلیون دلار به ونزوئلا بازخواهد گشت تا به گفته رودریگز، برای «بهبود وضعیت بهداشت و زیرساختها» هزینه شود. این شرایط عملا نوعی فشار اقتصادی است که ونزوئلا را به وابستگی بیشتری به ایالات متحده سوق داده و استقلال مالی کشور را تهدید میکند.
سازوکار انتقال عایدات نفتی نیز تحت نظارت مستقیم مقامات آمریکایی قرار دارد. هرگونه انتقال مالی باید با تأیید وزارت خزانهداری ایالات متحده انجام شود که عملا منجر به نابودی استقلال مالی ونزوئلا شده است.
پاکسازی در ساختار دولتی و چالشهای داخلی
رودریگز علاوه بر تغییرات اقتصادی، در حال بازسازی ساختار اجرایی کشور است. گزارشها حاکی است که او در حال حذف افراد وفادار به مادورو و جایگزینی آنها با تکنوکراتهای جوان است که بیشتر به اقتصاد بازار آزاد و روابط نزدیک با غرب تمایل دارند. این تغییرات نشاندهنده یک تحول اساسی در ساختار قدرت در ونزوئلا است که احتمالا منجر به تمرکز بیشتر تصمیمگیریها در دست گروهی کوچک از افراد نزدیک به رودریگز خواهد شد.
پیامدهای داخلی و خارجی
در داخل کشور، بهویژه در میان طبقات فقیر، اعتراضات گستردهای نسبت به این تغییرات وجود ندارد. بسیاری از مردم که سالها تحت فشار اقتصادی و تحریمها بودهاند، حتی با قیمت از دست دادن برخی از اصول سیاسی، به دنبال دستیابی به ثبات اقتصادی هستند.
در سطح بینالمللی، کشورهای حامی پیشین ونزوئلا همچون روسیه و چین، نگران تحولات اخیر در این کشور هستند. تغییرات جدید ممکن است منافع آنان را در منطقه تهدید کند. از طرف دیگر، ایالات متحده از این تحولات بهعنوان فرصتی برای تضمین تأمین انرژی در بازار جهانی نفت استفاده خواهد کرد.
آینده ونزوئلا
رودریگز که هماکنون بهعنوان یک شخصیت تکنوکرات شناخته میشود، نماد پایان دوران چپگرایانه در ونزوئلا و آغاز دورانی جدید است که در آن این کشور بهطور فزایندهای به تبعیت از منافع ایالات متحده خواهد پرداخت. این تحولات، پایان رویاهای چپگرایانه در آمریکای لاتین و پذیرش مدلی نئوکلونیالیستی را نشان میدهد که در آن کشورهای منطقه برای بقای خود مجبور به همکاری با واشنگتن خواهند بود.
رودریگز که در ظاهر همچنان مدافع اصول انقلاب چاویستی است، در عمل روابط اقتصادی و سیاسی ونزوئلا را بهطور فزایندهای با ایالات متحده تقویت میکند. این تغییرات بهطور واضح نشان میدهند که ونزوئلا به سرعت از دوران مقاومت در برابر امپریالیسم به دوران وابستگی اقتصادی و سیاسی به ایالات متحده وارد شده است و بهطور مؤکد پایان ایدئولوژی بولیواری را نمایان میسازد.
