پل هوایی آمریکا به خاورمیانه و مذاکراتی که به بنبست خورد؛ پشت پرده این تحرکات چیست؟
همزمان با شکست دور نخست مذاکرات میان واشنگتن و تهران در اسلامآباد، دادههای پروازی نشان میدهد آمریکا در حال تقویت کمسابقه حضور لجستیکی و نظامی خود در منطقه است؛ تحرکی که پرسشهایی جدی درباره اهداف واقعی آن ایجاد کرده است.
به گزارش ایلنا به نقل از الجزیره، بر اساس اطلاعات منتشرشده از پلتفرمهای رصد پرواز، در فاصله ۱۲ تا ۱۸ آوریل، دستکم ۱۲۴ پرواز باری نظامی از آلمان به مقصد خاورمیانه ثبت شده؛ روندی که درست پس از ناکامی گفتوگوهای ۲۱ ساعته دو طرف شدت گرفته و در روزهای اخیر دوباره اوج گرفته است.
بخش قابلتوجهی از این پروازها در سرزمینهای اشغالی فرود آمدهاند و برخی دیگر نیز بدون اعلام مقصد نهایی، در مسیر خاورمیانه رصد شدهاند؛ موضوعی که به ابهامها درباره ماهیت این تحرکات دامن زده است.
این جابهجاییها عمدتا با استفاده از هواپیماهای سنگین Boeing C-17 Globemaster III انجام شده؛ پرندهای راهبردی در نیروی هوایی آمریکا که برای انتقال سریع نیرو، تجهیزات سنگین و پشتیبانی از عملیاتهای نظامی در مقیاس وسیع بهکار گرفته میشود.
تحلیلگران معتقدند این حجم از پروازها را نمیتوان صرفا در چارچوب جابهجاییهای معمول نظامی تفسیر کرد، بلکه بخشی از الگوی گستردهتری است که نشان میدهد واشنگتن، حتی در شرایط باز بودن نسبی مسیر دیپلماسی، در حال تثبیت و تقویت موقعیت میدانی خود در منطقه است.
این تحرکات در حالی ادامه دارد که تنشها در خلیج فارس و بهویژه تنگه هرمز رو به افزایش است؛ گذرگاهی حیاتی برای انرژی جهان که هرگونه ناامنی در آن، پیامدهای بینالمللی گستردهای به دنبال خواهد داشت.
در همین حال، گزارشها حاکی از آن است که تلاشها برای برگزاری دور جدیدی از مذاکرات ادامه دارد، اما هنوز زمان مشخصی برای آن اعلام نشده است. از سوی دیگر، منابع صهیونیستی از آمادهباش کامل نظامی در سرزمینهای اشغالی خبر میدهند؛ نشانهای از نگرانی جدی نسبت به احتمال فروپاشی آتشبس.
همزمان، فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا نیز مدعی شده که محدودیتهای اعمالشده باعث توقف کامل تجارت دریایی ایران شده و از ادامه عملیاتهای نظارتی و محاصره در منطقه خبر داده است.
در مجموع، همزمانی تشدید تحرکات نظامی آمریکا با تعلل در روند مذاکرات، این برداشت را تقویت کرده که واشنگتن در حال پیشبرد همزمان دو مسیر «فشار میدانی» و «دیپلماسی کنترلشده» است؛ راهبردی که میتواند معادلات منطقه را وارد مرحلهای پیچیدهتر کند.
