زنگ خطر بیکاری در صنایعدستی یزد؛
کاهش ۵۰ درصدی بازارچهها و آغاز موج تعدیل نیرو
معاون صنایعدستی میراث فرهنگی یزد با اشاره جنگ تحمیلی رمضان به کاهش تعداد بازارچههای استانی از ۶۷ به ۳۵ مورد خبر داد و گفت: با لغو سفارشها و محصولات دپو شده، موج تعدیل نیرو در کارگاهها آغاز شده و هنرمندان به سمت بیمه بیکاری میروند.
به گزارش خبرنگار ایلنا از یزد، صنعت صنایعدستی استان یزد که همواره یکی از ارکان اشتغالزایی و ارزآوری بوده این روزها تحت تأثیر شرایط ویژه کشور و رکود فصلی، روزگار سختی را سپری میکند. لغو نمایشگاههای فصلی و تخصصی، بنبست فروش، زنگ خطر تعطیلی کارگاههای خرد و کلان را به صدا درآورده است.
عبدالمجید عربی معاون صنایعدستی میراث فرهنگی یزد در گفتوگو با خبرنگار ایلنا در یزدبا ابراز نگرانی از وضعیت معیشتی هنرمندان اظهار کرد: پیش از بحران اخیر، کارگاههای ما با تمام ظرفیت آماده حضور در بازارچههای نوروزی و فصلی بودند، اما وقوع جنگ و کاهش شدید گردشگر، محاسبات را برهم زد.
وی افزود: تعداد رویدادهای نمایشگاهی از ۶۷ مورد در سال گذشته، با کاهش ۵۰ درصدی به ۳۵ مورد رسیده و نیمی از فرصتهای عرضه مستقیم کالا حذف شده است.
معاون صنایع دستی میراث فرهنگی تصریح کرد: رکود بازار، کارگاههای صنایع دستی را به انبارهای محصولات دپو شده و انباشت چکهای سررسید شدهای تبدیل کرده است که تولیدکننده هیچ منبعی برای تسویه آنها در اختیار ندارد.
عربی با تأکید بر اینکه بحران اشتغال در این صنف جدی است، افزود: اگرچه هنوز گزارش رسمی از تعطیلی مطلق کارگاهها نداریم، اما موج تعدیل نیرو از دو ماه پیش آغاز شده است و کارگاههای بزرگ برای حفظ بقا، ناچار به کاهش ظرفیت انسانی و معرفی نیروها به بیمه بیکاری شدهاند.
وی تصریح کرد: در کارگاههای کوچک نیز روند ریزش نیرو با سرعت بالایی در حال وقوع است و با توجه به اینکه وارد دوران رکود فصلی شدهایم، پیشبینی میشود این وضعیت در ماههای آتی ادامه داشته باشد.
معاون صنایعدستی یزد در نقد عملکرد زیرساختی دولت تصریح کرد: بخش بزرگی از منابع ما صرف آموزش فروش در فضای مجازی شد، اما اکنون هنرمند با یک تناقض مواجه است؛ او دانش فروش را دارد اما ابزار آن یعنی اینترنت بینالملل و سکوهای کارآمد را در اختیار ندارد.
عربی تاکید کرد: پلتفرمهای داخلی و اینترنت ملی در زمان بحران نشان دادند که به هیچ عنوان نمیتوانند جایگزین ویترینهای جهانی و سکوهای خارجی برای فروش صنایعدستی باشند.
وی درباره تسهیلات دولتی خاطرنشان کرد: دولت در حال پرداخت تسهیلات خرد به واحدهای آسیبپذیر و تسهیلات تبصره ۲ به کارگاههای بزرگ برای جلوگیری از تعدیل نیرو است، اما واقعیت این است که گره کار صرفاً با وام باز نمیشود.
معاون صنایع دستی با بیان اینکه حمایت واقعی، سرمایهگذاری روی آموزش حرفهای مدیریت بحران است؛ خاطرنشان کرد: اگر هنرمند نگاه حرفهای به کسبوکار داشته باشد، نوسان ناچیز حق بیمه یا مالیات دیگر دغدغه اصلی او نخواهد بود و میتواند در تلاطمهای اقتصادی، پایداری خود را حفظ کند.
به نظر میرسد صنایعدستی یزد برای عبور از این برزخ اقتصادی، بیش از آنکه به مسکنهای موقتی نظیر وامهای کمبهره نیاز داشته باشد، تشنه بازسازی زیرساختهای فروش و بازگشت به چرخه بازرگانی است. تا زمانی که ویترینهای عرضه چه در قالب بازارچههای فیزیکی و چه در بستر اینترنت جهانی احیا نشوند، تزریق نقدینگی تنها منجر به بدهکارتر شدن هنرمندانی خواهد شد که اکنون در صف بیمه بیکاری ایستادهاند. در نهایت، لزوم تدوین یک پروتکل حمایتی هوشمند در زمان بحران، ضرورتی است که نباید نادیده گرفته شود. دولت باید میان آموزشهای ارائه شده و ابزارهای موجود تناسب ایجاد کند؛ چرا که شکست در پروژههای فروش مجازی و لغو پیاپی نمایشگاهها، نه تنها سرمایههای هنری کشور را از بین میبرد، بلکه اعتماد عمومی جامعه بزرگ هنرمندان به سیاستهای کلان اقتصادی را نیز سلب خواهد کرد.