خبرگزاری کار ایران

یک پژوهش دانشگاهی نشان داد؛

یک نمونه از قدرت سندیکاها/ چگونه اتحادیه‌گرایی به افزایش دستمزد می‌انجامد؟

یک نمونه از قدرت سندیکاها/ چگونه اتحادیه‌گرایی به افزایش دستمزد می‌انجامد؟

افزایش بیش از ۴۱۱ هزار نفری اعضای اتحادیه‌های کارگری در آمریکا طی یک سال گذشته، بالاترین جهش سازمان‌یابی نیروی کار را از سال ۲۰۰۸ به ثبت رساند.

به گزارش ایلنا و به نقل از پایگاه خبری استیت‌لاین، پژوهش جدید «مؤسسه سیاست اقتصادی ایلینوی» و «دانشگاه ایلینوی» نشان می‌دهد سهم اعضای اتحادیه‌ها در آمریکا به بیش از ۱۴.۶ میلیون نفر (۱۰ درصد کل نیروی کار) رسیده است. یافته‌های این پژوهش اثبات می‌کند که سیاست‌های ایالتی و قوانین حمایتی، نقش مستقیمی در توان چانه‌زنی و سطح معیشت طبقه کارگر ایفا می‌کنند.

سه‌برابر جذب بیشتر در ایالت‌های حامی چانه‌زنی جمعی

بر اساس این گزارش، ایالت‌هایی که قانوناً از حق چانه‌زنی جمعی حمایت می‌کنند، ۳ برابر بیشتر از ایالت‌های دارای قوانین ضداتحادیه‌ایِ موسوم به «حق کار» عضو جذب کرده‌اند.

رابرت برونو، استاد دانشگاه و پژوهشگر ارشد این مطالعه، تاکید می‌کند قوانین ضداتحادیه‌ای، اراده و امکان سازمان‌یابی فرودستان را تضعیف می‌کنند؛ در حالی که قوانین حمایتی، مسیر کارگران را برای مطالبه‌گری هموار می‌سازند.

شکاف ملموس دستمزد؛ دستاورد مستقیم تشکل‌یابی

این پژوهش نشان می‌دهد حق تشکل‌یابی تنها یک موضوع حقوقی یا انتزاعی نیست، بلکه مستقیماً بر سفره و معیشت کارگران اثر می‌گذارد.

پس از تعدیل هزینه‌های زندگی، میانگین دستمزد ساعتی کارگران در ایالت‌های حامی چانه‌زنی ۳۷.۲۴ دلار ثبت شده، در حالی که این رقم در ایالت‌های مانعِ چانه‌زنی ۳۴.۱۶ دلار است.

فشارهای سیاسی در برابر اراده طبقه کارگر

با وجود آنکه سهم فعلی ۱۰ درصدی اتحادیه‌ها با اوج تاریخی ۱۹۵۴ (بیش از ۳۳ درصد) فاصله زیادی دارد، فشارهای سیاسی ساختار قدرت ادامه دارد.

مانع‌تراشی‌های دولت ترامپ علیه چانه‌زنی جمعی بیش از یک میلیون کارگر فدرال و قوانین سخت‌گیرانه در ایالت‌های جنوبی، از جمله این موانع است.

با این حال، نظرسنجی‌های گالوپ از رشد محبوبیت اتحادیه‌ها نزد افکار عمومی حکایت دارد. فرانک مانزو، اقتصاددان ارشد این گزارش، تورم و فشارهای معیشتی را عامل اصلی پناه آوردن نیروی کار به اتحادیه‌ها برای دفاع از قدرت خرید می‌داند.

پیشرفت‌های قانونی ایالتی و کارشکنی‌های سیاسی

در سال جاری میلادی، برخی ایالت‌ها گام‌های مهمی برای رسمیت‌بخشی به تشکل‌های فرودستان برداشتند:

ایلینوی: اعطای حق تشکل‌یابی و چانه‌زنی به رانندگان تاکسی‌های اینترنتی و کارگران اقتصاد پلتفرمی.

واشنگتن: گسترش حق چانه‌زنی جمعی برای کارکنان دانشجویی.

ویرجینیا: وتوی طرح چانه‌زنی نیم‌میلیون کارمند بخش عمومی توسط فرماندار دموکرات (ابیگیل اسپنبرگر) به بهانه ملاحظات بودجه‌ای کارفرمایان.

در سوی مقابل، اندیشکده‌های حامی سرمایه‌داری و بازار آزاد (مانند مرکز مرکاتوس) با ردیف کردن استدلال‌های محافظه‌کارانه مدعی هستند که تقویت اتحادیه‌ها مانع سرمایه‌گذاری و رشد اشتغال می‌شود؛ ادعایی که نابرابری شدید فعلی آن را بطلان می‌سازد.

در نهایت، یافته‌های گزارش «وضعیت اتحادیه‌ها» نشان می‌دهد در شرایط بحران معیشتی، تشکل‌یابی مستقل و چانه‌زنی جمعی همچنان کارآمدترین ابزار طبقه کارگر برای مهار استثمار، افزایش دستمزد و صیانت از کرامت انسانی است.

 

انتهای پیام/
ارسال نظر
پیشنهاد امروز