نگاهی به ۲۰ اثر برتر حراجهای بزرگ نیویورک/ رکورد قیمت به مبلغ صد میلیون دلار برای اثر مارک روتکو!
خانههای حراج خود را برای نخستین فروشهای شاخص نیویورک آماده میکنند. «آرتنیوز» به همین مناسیت به معرفی بیست اثر شاخص و گرانقیمت حراجها پرداخته است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، رسانه تخصصی «آرتنیوز» درباره نخستین فروش آثار شاخص نیویورک گزارشی منتشر کرده است.
گزارش مذکور اینگونه آغاز میشود؛
اگرچه بارانهای آوریل به شکوفههای ماه مه میانجامند، اما در جهان هنر، نشانههای اولیه بهار به این معناست که خانههای حراج خود را برای نخستین فروشهای شاخص نیویورک آماده میکنند.
بهطور معمول، این حراجها از سوی کریستیز، ساتبیز و فیلیپس طی یک هفته برگزار میشوند، اما تقویم سال ۲۰۲۶ اندکی ناپایدارتر است؛ چراکه افتتاح دوسالانه ونیز و پس از آن برگزاری فریز نیویوزک در هفته بعد، برنامهها را دستخوش تغییر کرده است.
ساتبیز احتمالاً در پی آن است که از حضور مجموعهداران در جریان فریز نیویورک بهره ببرد و به همین منظور، حراج دیگر خود را در ۱۴ مه، یک روز پس از پیشنمایش ویژه این رویداد، برگزار میکند. سایر حراجهای شبانه در هفته بعد از سر گرفته خواهند شد؛ جایی که کریستیز «حراج عصر هنر قرن بیستم» را در ۱۸ مه برگزار خواهد کرد.
سنجش دوباره قدرت بازار لوکس هنر
حراجهای مه ۲۰۲۶ بار دیگر به عنوان معیاری برای ارزیابی وضعیت بخش بالادستی بازار هنر عمل خواهند کرد. فروشهای مه سال گذشته نتوانستند انتظارات را برآورده کنند: برآوردهای پیش از فروش سه خانه حراج نشان میداد که مجموعاً میتوانند بین ۱.۲ تا ۱.۶ میلیارد دلار فروش داشته باشند، که این ارقام شامل کارمزد خریدار نمیشود. با این حال، مجموع فروش چکشی (بدون کارمزد) تنها ۸۳۷.۵ میلیون دلار بود و رقم نهایی با احتساب کارمزد، اندکی بیش از یک میلیارد دلار ثبت شد.
در مقابل، نوامبر ۲۰۲۵ خبرهای امیدوارکنندهتری به همراه داشت و مجموع فروش سه خانه حراج به ۲.۲ میلیارد دلار (با احتساب کارمزد) رسید. به جز یک مورد، تمامی ۱۰ اثر برتر سال از حراجهای نوامبر بودند.
مجموعههای درخشان و نامهای تثبیتشده
در میان حراجها، آثار متعددی با قیمتهای هشت رقمی و نه رقمی دیده میشود که بسیاری از آنها دارای پیشینه مالکیتی چشمگیر هستند.
آثار دیگری نیز از مجموعههای آگنس گاند (رئیس پیشین هیئت امنای موزه هنر مدرن و ماریان گودمن)، ارائه میشوند.
هنرمندانی که آثارشان در این سطح از بازار عرضه میشود، چهرههایی آشنا هستند؛ از پابلو پیکاسو و پیت موندریان گرفته تا ویلم د کونینگ، جکسون پولاک، اندی وارهول.همچنین دو هنرمند زنده؛ گسپر جونز و گرهارد ریشتر نیز، در این فهرست حضور دارند.
نکته قابل توجه آن است که هیچ یک از این هنرمندان زن نیستند.
نگاهی به ۲۰ اثر برتر
در ادامه، نگاهی به ۲۰ اثر برتر ارائهشده در حراجهای مه ۲۰۲۶ خواهیم داشت؛ آثاری که همگی با قیمت پایه ۳۰ میلیون دلار یا بیشتر عرضه شدهاند.
اندی وارهول، خودت انجامش بده (ویولن)، ۱۹۶۲
برچسب قیمت: ۳۰ میلیون دلار

اندی وارهول، شاید بیشتر به خاطر نقاشیهایش از چهرههای مشهوری چون مرلین مونورو و الویس پریسلی (که موضوع یکی دیگر از آثار این فهرست نیز هست)، شناخته شود، اما او آثار متعددی نیز خلق کرده که به مرزهای کمرنگ میان «فرهنگ فاخر» و «فرهنگ عامه» میپردازند. این اثر، ساختار نقاشیهای «رنگآمیزی بر اساس شماره» را بازآفرینی میکند؛ به گونهای که بخشهایی از طبیعت بیجان، شامل یک ویولن و کاسهای از میوه از پیش رنگآمیزی شدهاند و بخشهای دیگر همچنان شمارهگذاریشده و خالی باقی ماندهاند. این نقاشی که زمانی در مالکیت مجموعهداران امیلی و برتون ترمین بود، بعدها توسط S. I. Newhouse خریداری شد و اکنون املاک او این اثر را در کریستیز، به حراج گذاشته است.
جاسپر جانز، گری تارگت، ۱۹۵۸
برچسب قیمت: ۳۰ میلیون دلار

برخلاف دیگر آثار این فهرست، گری تارگت تنها از طریق دو گالری (لئو کاستلی و میچل-اینِساند نش)، معامله شده و فقط دو مالک داشته است: ایلینا و مایکل زونابند و S. I. Newhouse. به همین دلیل، این اثر یکی از ارزشمندترین نقاشیهای مجموعه نیوهاوس به شمار میرفت؛ تا جایی که او پس از خرید آن در سال ۱۹۹۸، تنها دو بار اجازه امانتدادن آن را صادر کرد. آخرینبار این اثر در نمایشگاه گسپر جونزگری به نمایش درآمد؛ رویدادی که بر استفاده هنرمند از رنگ خاکستری تمرکز داشت. این اثر بخشی از مجموعه شاخص تارگت از گاسپر جونز در اواسط دهه ۱۹۵۰ است و نشان میدهد که رنگ خاکستری واقعاً میتواند طیفهای متنوع و بیشماری داشته باشد. آلن سولومون، تاریخنگار هنر، زمانی این رنگ را محبوبترین رنگ جانز توصیف کرده و گفته بود: «برای جانز، رنگ خاکستری به تنهایی همواره چنان ظرفیت عظیمی داشته که تقریباً پایانناپذیر به نظر میرسد.»
اندی وارهول، دابل الویس/۱۹۶۳
قیمت: ۳۵ میلیون دلار

این اثر، یکی از ۲۳ نقاشی از الویس پریسلی است که اندی وارهول در نمایشگاهی در سال ۱۹۶۳ در گالری فروس در لسآنجلس به نمایش گذاشت. وارهول با الهام از یک عکس از فیلم «ستارگان شعلهور» محصول ۱۹۶۰، تصویر پریسلی را دو بار چاپ سیلک اسکرین کرد که یکی از این چاپها منجر به خلق نسخهای شبحوار از پادشاه راکاند رول شد. این نقاشی زمانی متعلق به مجموعهداری به نام الین وین بود که آن را در سال ۲۰۱۲ به قیمت ۳۷ میلیون دلار خریداری کرد، سپس در سال ۲۰۱۸ آن را در کریستیز فروخت و به قیمت ۳۷ میلیون دلار، این بار به دلالی به نام برت گوروی، فروخته شد. این نقاشی وارهول که قرار است بار دیگر در کریستیز به حراج گذاشته شود، اکنون با قیمت تخمینی بالای ۳۵ میلیون دلار به فروش میرسد، به این معنی که وقتی قیمتهای گذشته آن را با توجه به تورم تنظیم میکنید، ارزش این اثر به طور پیوسته کاهش یافته است. دختر آنها، لوریندا پیسون دو رولت، که پس از مرگ مادرش ریاست تیم نیویورک متس را بر عهده گرفت، این اثر را به ارث برد. تابلوی «زنی با یاس بنفش» که در همان سال نقاشی «بال دو مولن دو لا گالت» که اکنون به اثری نمادین تبدیل شده است، کشیده شده، مدلی به نام نینی لوپز را نشان میدهد که در حدود ۲۰ نقاشی از رنیور که در اواسط دهه ۱۸۷۰ کشیده شده، حضور دارد.
پیر آگوست رنوار، زن آکس لیلاس (پرتره نینی لوپز) ، ۱۸۷۶-۱۸۷۷
قیمت: ۳۵ میلیون دلار

این پرتره رنوار زمانی متعلق به الکساندر برتیه، چهارمین شاهزاده دو واگرام، بود که در زندگی کوتاه خود مجموعهای چشمگیر از هنر امپرسیونیست و پستامپرسیونیست را گردآوری کرده بود. نکته قابل توجه این است که او پس از مرگش در سن ۳۴ سالگی در سال ۱۹۱۸.۱۷ اثر رنوار را به دولت فرانسه اهدا کرد. با این حال، تابلوی «زن در یاس بنفش» جزو آثار محبوب رنوار برتیه نبود: او آن را در سال ۱۹۰۶، حدود ۱۱ ماه پس از خریدش، فروخت. این اثر سرانجام به گالری نودلِر و شرکا، که زمانی پرمخاطبترین گالری هنری در ایالات متحده بود، راه یافت و این گالری آن را به جوآن ویتنی و چارلز شیپمن پیسون فروخت. دختر آنها، لوریندا پیسون دو رولت، که پس از مرگ مادرش ریاست نیویورک متس را بر عهده گرفت، این اثر را به ارث برد. تابلوی «زنی با یاس بنفش» که در همان سالی که تابلوی نمادین «بال دو مولن دو لا گالت» اثر رنیور کشیده شد، کشیده شده است، مدلی به نام نینی لوپز را نشان میدهد که در حدود ۲۰ نقاشی از رنیور که در اواسط دهه ۱۸۷۰ کشیده شدهاند، حضور دارد
خوان میرو، پرتره مادام ک. ، ۱۹۲۴
قیمت: ۳۵ میلیون دلار

پیوند این نقاشی با سورئالیسم عمیق است، و نه تنها به این دلیل که حاوی اشکال بیومورفیک رویایی مشابه سایر آثار مرتبط با این جنبش است: نقاش ماکس ارنست، که خود یک سورئالیست بود، اولین مالک این اثر بود. در سال ۲۰۰۱، هنگامی که اس. آی. نیوهاوس این اثر را از مجموعهداران رنه و ژان گافه در کریستیز خریداری کرد، پرتره مادام ک. به گرانترین اثر میرو تبدیل شد که تاکنون در حراجی خریداری شده است. اکنون، با بازگشت به کریستیز از داراییهای نیوهاوس، به نظر میرسد این نقاشی تا ۳۵ میلیون دلار فروش داشته باشد و آن را در فاصله قابل توجهی از شکستن رکورد فعلی ۳۶.۹ میلیون دلاری میرو که در سال ۲۰۱۲ به دست آمده بود، قرار دهد.
ویلم دی کونینگ، بدون عنوان سوم، ۱۹۷۵
قیمت: ۳۵ میلیون دلار

«بدون عنوان ۳» که اندکی پس از کوچ دکونینگ از منهتن به ایست همپتون ساخته شده، مربوط به دورهای است که این هنرمند در اواسط دهه ۱۹۷۰ به نقاشی رنگ روغن بازگشت. این بوم سرتاسری با ابعاد بیش از ۷ در ۶ فوت، دارای خطوط موجدار در رنگهایی مانند صورتی کمرنگ، زرد خردلی، نیلی کمرنگ، قرمز کادمیوم و سبز کاجی است؛ به علاوه برخی ضربات قلم که برخی از این رنگها را با هم ترکیب میکنند. این اثر در نمایشگاه گاگوسیان در سال ۲۰۰۴ که به مناسبت صدمین سالگرد تولد هنرمند برگزار شد، به نمایش درآمد. روبرتا اسمیت، منتقد، در نقد خود در نیویورک تایمز، این نقاشی را دارای «تکههای رنگی نسبتاً استادانهای که از نظر اندازه و فاصله نسبتاً ثابت هستند، توصیف کرد، گویی هنرمند سعی داشته یک یا دو چیز را به رابرت رایمن نشان دهد.» این اثر که در سال ۲۰۰۷ توسط فرستندهاش، که توسط ساتبیز تنها به عنوان «یک مجموعه خصوصی مهم» شناسایی شد، خریداری شد، یکی از معدود آثار برتر این فصل است که در سالهای اخیر به طور منظم در معرض دید عموم قرار گرفته و بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۹ در چهار نمایشگاه مختلف در موزه هنر پالم اسپرینگز به نمایش گذاشته شده است.
آمدئو مودیلیانی، آلمائیسا، ۱۹۱۷
قیمت: ۴۰ میلیون دلار

این یکی از چندین پرترهای است که مودیلیانی از همان زن الجزایری کشیده است، این یکی خطوط سیاه تیز و چشمان بادامی شکل همیشگی او را نشان میدهد. این نقاشی آخرین بار در سال ۲۰۰۱ در حراجی فیلیپس به فروش رسید، جایی که با قیمت مناسب، هرچند نه چندان قابل توجه، ۷.۱ میلیون دلار فروخته شد. اکنون با تخمین بیش از پنج برابر این مبلغ، دوباره در حراجی کریستی به فروش میرسد. همان مجموعهدار ۲۵ سال است که این اثر را در اختیار دارد، هرچند مشخص نیست که آن شخص چه کسی ممکن است باشد - حراجی چیزی در این مورد نگفته است.
پابلو پیکاسو، آرلکین (Buste)، ۱۹۰۹
قیمت: ۴۰ میلیون دلار

نزدیک به ۷۵ سال، این بوم نقاشی پیکاسو مربوط به سال ۱۹۰۹، در اختیار انریکو دوناتی (نقاش سورئالیست که در سال ۲۰۰۸ درگذشت، و همسرش، آدل، که سپتامبر گذشته درگذشت) بود. این زوج در دهه ۱۹۴۰ حدود ۱۲۰۰۰ دلار برای آن پرداخت کردند. اگرچه تخمین «بیش از ۴۰ میلیون دلار» آن نسبت به تخمینهای مربوط به چند پیکاسوی دیگر که در این فصل ارائه میشوند، محافظهکارانهتر است، اما این رقم همچنان ۱۰ میلیون دلار بیشتر از رقمی است که ساتبیز در آخرین تلاش خود برای فروش این نقاشی، اندکی پس از مرگ انریکو، به آن داد. این نقاشی بدون ضمانت به حراج گذاشته شد (علیرغم اینکه رقیبش کریستی به آدل ضمانت داده بود) و کمی قبل از فروش، حراج آن را پس گرفت. این بار، همانطور که سخنگوی ساتبیز ماه گذشته به آرت گفت: این اثر ضمانت و پیشنهاد قیمت غیرقابل فسخ دارد. «آرلکن»که کمتر از دو سال پس از «دوشیزگان آوینیون» (۱۹۰۷) ساخته شده، دقیقاً در دورهای قرار میگیرد که پیکاسو در حال اصلاح رویکرد منحصر به فرد خود به کوبیسم است و دلقک از جمله موضوعات مورد علاقه این هنرمند است. تئودور رِف، مورخ هنر، در مقالهای در «آرتفروم» در سال ۱۹۷۱، اظهار داشت که علاقه پیکاسو به دلقکها، با یونیفرمهای چندرنگ و طرحدار الماسمانندشان، «ارتباط نزدیکی با مهمترین اختراع فرمی پیکاسو، یعنی کوبیسم، دارد.»
ژان-میشل باسکیت، امنیت موزه (بحران برادوی)، ۱۹۸۳
برچسب قیمت: ۴۵ میلیون دلار

این نقاشی در نمایشگاه گاگوسیان در سال ۱۹۸۳ در لسآنجلس به نمایش درآمد که این اتفاق، به افزایش شهرت سریع باسکیا کمک کرد. مانند دیگر آثار باسکیا که بسیار ارزشمند هستند، این اثر نیز شامل عبارات و نقوش ناخوانا (از جمله جمجمهی امضای هنرمند) است و به طور غیرمستقیم به نژادپرستی و ستم طبقاتی میپردازد، بوم نقاشی نیز، شامل کلماتی مانند «هوورویل» و «هنر بیقیمت» است. با این حال، قیمت این اثر، تقریباً سه برابر مبلغی است که آخرین بار در حراجی کریستیز در سال ۲۰۱۳ به فروش رسید. اکنون این اثر به خانه هنرمندان باز میگردد.
هنری ماتیس، لباس مشکی و لباس بنفش، ۱۹۳۸
برچسب قیمت: ۵۰ میلیون دلار

این نقاشی قلمموی ماتیس، در بهار ۱۹۳۸، زمانی که او در نیس ساکن بود، خلق شد. «روب نوآر و روپوش بنفش» پس از اولین نمایش در گالری پل روزنبرگ پاریس، در سال خلقش، در «نمایشگاه بینالمللی نقاشیهای ۱۹۳۹» در موسسه کارنگی در پیتسبورگ به نمایش درآمد. کاترین و ادوارد بنت جونیور، از حومه شیکاگو، لیک فارست، آن را در سال ۱۹۴۱ خریداری کردند و چندین بار، از جمله یک بار به مدت دو دهه، به موسسه هنر شیکاگو قرض دادند.
گرهارد ریشتر، شمع، ۱۹۸۲
برچسب قیمت: ۵۰ میلیون دلار

اگرچه ریشتر بیشتر به خاطر انتزاعهایش که با استفاده از پاککن ساخته شدهاند، در بازار شناخته میشود، اما به همان اندازه به خاطر آثار فیگوراتیو خود نیز محبوب است؛ به ویژه مجموعه «کرزه» که شامل تصاویر دودآلود شمعهایی است که در فضاهای داخلی رنگپریده و خالی میسوزند. یکی از آنها جلد آلبوم «جوانان صوتی» شد. ریشتر گفته است که این نقاشیها برای او جنبه سیاسی داشتهاند: در آلمان شرقی، شمعها به عنوان «اعتراضی خاموش علیه رژیم» عمل میکردند. این اثر از فروشنده قدیمی آثار او، ماریان گودمن، که در ژانویه درگذشت، در کریستیز به فروش میرسد و به نظر میرسد که رکورد حراج ریشتر را بشکند.
پیت موندریان، ترکیببندی با صفحه قرمز بزرگ، آبی، خاکستری، سیاه و زرد، ۱۹۲۱
برچسب قیمت: ۵۵ میلیون دلار

این اثر که یکی دیگر از آثار مجموعه نیوهاوس است، در سال ۲۰۰۰ از میچل-اینز و نش خریداری شد. این اثر پیش از این متعلق به جیمز جانسون سوینی، مدیر سابق موزه گوگنهایم، و لئونس روزنبرگ، دلال فرانسوی، بود که آن را مستقیماً از هنرمند هدیه گرفته بودند. جانسون سوینی این اثر را در نمایشگاهی با عنوان «پیت موندریان: سالهای اولیه» در سال ۱۹۵۷ در موزه گوگنهایم به نمایش گذاشت؛ آخرین بار در سال ۱۹۶۹ در یک بررسی موندریان در موزه اورنجری در پاریس به نمایش عمومی درآمد. به گفته جان میلنر، مورخ هنر، «ترکیببندی با صفحه قرمز بزرگ، آبی، خاکستری، سیاه و زرد» که چهار سال پس از اولین پیشنهاد موندریان به عنوان یک نظریه هنری خلق شد، در حالی به وجود میآید که «واژگان بصری موندریان در شکل قطعی خود متبلور شد».
پابلو پیکاسو، مردی با گیتار، ۱۹۱۳
برچسب قیمت: ۵۵ میلیون دلار

طبق عنوان پیکاسو، این نقاشی مردی را با گیتار نشان میدهد، اما نوازندهی ساز به سختی در میان انبوهی از اشکال هندسی قابل مشاهده است که نمونهای از زیباییشناسی کوبیستی است، که هنرمند اغلب از آن برای تجسم یک موضوع به گونهای استفاده میکرد؛ گویی از چندین منظر به طور همزمان دیده میشود. نقاشیهای کوبیسمی پیکاسو، هم توسط مورخان هنر و هم توسط بازاریابان، بسیار ارزشمند هستند. این نقاشی زمانی متعلق به شاعر گرترود استاین بود و سپس پس از مرگ او وارد مجموعه موزه هنر مدرن شد. در پی آن جنجالهایی به پا شد. در سال ۲۰۰۰، موزه هنرهای مدرن تصمیم به فروش نقاشی گرفت و آن را به گالری گاگوسیان سپرد. چیزی که موزه انتظار نداشت این بود که اس. آی. نیوهاوس، یکی از اعضای هیئت مدیره، سپس این اثر را برای خود خریداری کرد، اقدامی که نیویورک پست آن را «فروش داخلی» توصیف کرد. نیوهاوس متعاقباً از هیئت مدیره استعفا داد. او در سال ۲۰۱۷ در گذشت و این نقاشی اکنون از طریق املاک او به فروش میرسد.
پابلو پیکاسو، سر یک زن (فرنانده)، ۱۹۰۹
برچسب قیمت: ۶۰ میلیون دلار

یکی از تنها دو مجسمهای که به جمع ۲۰ مجسمه برتر راه یافته، اثر پیکاسو است که مجسمههایش به ندرت با چنین قیمت بالایی فروخته میشوند. «سر زن» (فرناند) اولین بار در سال ۱۹۰۹ در اوج دوره کوبیسم این هنرمند با خاک رس ساخته شد. این اثر، فرناند اولیویه، هنرمند را به تصویر میکشد. این دو در سال ۱۹۰۴ در باتو-لاووار در مونمارتر با هم آشنا شدند و فرناند اولیویه برای چندین سال، در طول دورههای رز و کوبیسم پیکاسو، به عنوان منبع الهام او (و موضوع آثار هنری متعدد) خدمت کرد. این نسخه که زمانی متعلق به دلال آمبرواز ولار بود، آخرین بار در سال ۲۰۰۱ در یک حراجی به فروش رسید و در آنجا به قیمت ۴.۵ میلیون دلار در حراجی به فروش رسید و رکوردی برای یک مجسمه پیکاسو ثبت کرد.
روی لیختنشتاین، دختر مضطرب، ۱۹۶۴
برچسب قیمت: ۶۰ میلیون دلار

هنرمند پاپ آرت، روی لیختنشتاین، اواخر امسال نمایشگاهی از آثارش را در موزه ویتنی برگزار میکند، هر چند این تنها یکی از دلایلی است که کریستیز قیمت بالایی برای این نقاشی تعیین کرده است. به نظر میرسد منشأ آن ارزش بیشتری داشته است: این نقاشی زمانی متعلق به هالی سولومون، دلال نیویورکی، و همسرش هوراس بوده است. کریستیز فروشنده فعلی این نقاشی را که بر اساس تصویر مشابهی است که روی جلد یکی از نشریات کمیک دیسی منتشر شده بود، مشخص نکرده است. طبق معمول لیختنشتاین، مجموعهای از دایرهها بخش زیادی از ترکیببندی را تشکیل میدهند و از نقطههای بن-دی تقلید میکنند که معمولاً در مقیاس کوچکتر در تصاویر رسانههای جمعی دیده میشوند.
سای تومبلی، بدون عنوان، ۱۹۶۱
برچسب قیمت ۶۰ میلیون دلار

این نقاشی بدون عنوان اثر سای تومبلی، اولین اثر از دو اثر گرانقیمت این فهرست است که متعلق به اگنس گوند، مجموعهدار نیکوکاری است که بیش از یک دهه به عنوان رئیس هیئت مدیره موزه هنرهای مدرن (MoMA) خدمت کرد. این اثر ابتدا متعلق به پیر جانلت، مدیر کل وقت کاخ هنرهای زیبا در بروکسل، بود. پس از خرید آن در سال ۱۹۶۴، جانلت آن را در سال ۱۹۶۵ در یک نمایشگاه انفرادی برای تومبلی در موزه خود به نمایش گذاشت. این اثر در نهایت به گالری استفن مازوه و شرکا در نیویورک سپرده شد، جایی که گوند آن را در سال ۱۹۸۸ خریداری کرد. این بوم نقاشی در همان سالی در رم کشیده شد که سایر آثار تومبلی که اکنون در مالکیت موزههای بزرگی مانند پیروزی گالاتئا (مجموعه منیل، هوستون) و بخش اول بازگشت از پارناسوس (موسسه هنر شیکاگو) هستند، نقاشی شدهاند. هاینر باستین، ویراستار، درباره آثار تومبلی در سال ۱۹۶۱ مینویسد: «تحولی که در این نقاشیها تکمیل شده است، با تشبیه طنزآمیز بیوزن آن درخششهای زلال و تصرفات ماندگار در هم میشکند و بیانی پرشور را در تراژدی و دگردیسی هویتهای در حال تغییر و سرنوشتساز آشکار میکند.»
مارک روتکو، شماره ۱۵ (دو سبز و راه راه قرمز)، ۱۹۶۴
برچسب قیمت ۸۰ میلیون دلار

روتکو از جمله هنرمندانی بود که گاند شخصاً با آنها دوست بود. او حتی این اثر انتزاعی هفت فوتی را پس از بازدید از استودیوی این هنرمند اکسپرسیونیست انتزاعی خریداری کرد. به گفته کریستی، این اثر یکی از معدود آثار منتخبی است که مستقیماً توسط یک مجموعهدار از هنرمند خریداری شده و هنوز به صورت خصوصی نگهداری میشود. اکنون این اثر به فروش خواهد رسید. پس از مرگ گاند در سال گذشته، این نقاشی با قیمتی حدود ۸۰ میلیون دلار به حراج گذاشته میشود و این بوم را به یکی از گرانترین آثار روتکو تبدیل میکند که تاکنون فروخته شده است.
جکسون پولاک، شماره ۷A، ۱۹۴۸.۱۹۴۸
برچسب قیمت؛ ۱۰۰میلیون دلار

این یک تساوی سه جانبه برای گرانترین اثر حراجیهای ماه مه امسال است. اولین اثر، تابلوی شماره ۷A (۱۹۴۸) اثر جکسون پولاک است که با عرض تقریباً ۱۱ فوت، احتمالاً افقیترین بوم نقاشی است که بهار امسال به بازار عرضه میشود. این بوم برای اولین بار در نمایشگاه سال ۱۹۴۹ پولاک در گالری بتی پارسونز به نمایش درآمد و خیلی زود توسط این هنرمند به عکاس هربرت ماتر هدیه داده شد. این بوم سرانجام در سال ۱۹۶۷ در مجموعه هنری مهم پس از جنگ، جان و کیمیکو پاورز، قرار گرفت و سپس به مالکیت ای. آلفرد توبمن، مالک سابق ساتبیز، درآمد. اس. آی. نیوهاوس آن را در سال ۲۰۰۰ از توبمن خریداری کرد. طبق مقاله کاتالوگ کریستی، تابلوی شماره ۷A بزرگترین نقاشی «چکهای» پولاک است که در دست بخش خصوصی باقی مانده و به ندرت به نمایش گذاشته شده است. این اثر، آخرین بار در نمایشگاهی در سال ۱۹۷۷ در موزه ویتنی به نمایش عمومی گذاشته شد. کلمنت گرینبرگ، کمی پس از نمایشگاه پارسونز، در نشریه نیشن نوشت که این نمایشگاه به پیشرفت شگفتانگیز هنرمند میانجامد. کیفیت کلی که از چنین تصاویری پدیدار میشد، برای توجیه این ادعا که پولاک یکی از نقاشان بزرگ زمان ماست، بیش از حد کافی به نظر میرسد.»
کنستانتین برانکوشی، دانائید، حدود. 1913
برچسب قیمت ۱۰۰ میلیون دلار

مانند بسیاری از مجسمههای برانکوشی، این مجسمه نیز فرمی آشنا را به اصول اولیهاش تقلیل داده و چهرهای انسانی را از چیزی بیش از یک گوی برنزی با روکش طلا ساخته است، که دو خط قوسی و یک خط تیره کوچک به ترتیب نشاندهنده صورت و دهان هستند. تصور میشود که این چهره انسانی تحت تأثیر چهره مارگیت پوگانی، دانشجوی هنر مجارستانی که مرتباً به عنوان مدل برای این هنرمند مدرنیست رومانیایی فعالیت میکرد، قرار گرفته است. دانایید آخرین بار در سال ۲۰۰۲ به قیمت ۱۸.۲ میلیون دلار در کریستیز فروخته شد، جایی که به نمایندگی از اس. آی. نیوهاوس خریداری شد و رکوردی را هم برای این هنرمند و هم برای هر مجسمهای که تاکنون به طور عمومی در حراج فروخته شده، به ثبت رساند. این قطعه که پس از مرگ نیوهاوس در سال ۲۰۱۷ با قیمتی بیش از پنج برابر این مبلغ به فروش رسید، میتواند معیار قبلی را دوباره تنظیم کند، اگرچه بعید است که معیار دوم را که ۱۴۱.۳ میلیون دلار است و برای مجسمه آلبرتو جاکومتی در سال ۲۰۱۵ فروخته شده بود، تغییر دهد.
مارک روتکو، قهوهای و سیاهها در لباس قرمزها، ۱۹۵۷
برچسب قیمت ۱۰۰ میلیون دلار

اثر «قهوهای و مشکیها در قرمزها» اثر مارک روتکو (۱۹۵۷) که از طریق مجموعه رابرت منوچین، سرمایهگذار آثار هنری، به بازار ثانویه عرضه میشود، در کنار اثر دیگر قرار دارد. این اثر روتکو نمادی از دوران بلوغ این هنرمند پس از جنگ است و دارای پسزمینهای قرمز تیره است که در آن سه مستطیل محو از قهوهای، قرمز روشن و مشکی، هر چه بیشتر به آن خیره شوید، در یکدیگر محو میشوند. این بوم نقاشی همچنین منشأ داستانی دارد و توسط سیدنی جنیس، دلال آثار روتکو در آن زمان، به مجموعه سیگرام فروخته شده؛ که آن را در لابی ساختمان سیگرام نیویورک آویزان کرده است و این شرکت را بر آن داشته است تا نقاشیهای دیواری معروف سیگرام روتکو را سفارش دهد. کمی پس از آنکه شرکت بزرگ سرگرمی فرانسوی ویوندی، سیگرام را خریداری کرد، تابلوی «قهوهای و سیاهها در قرمزها» را در سال ۲۰۰۳ در حراج کریستی نیویورک به حراج گذاشت که تنها با قیمت ۶.۷ میلیون دلار (حدود ۱۲.۱ میلیون دلار به دلار امروز) فروخته شد. این دومین مبلغ بالایی بود که در آن فروش پرداخت شد و پس از آن، تابلوی دیگری از روتکو، قرار داشت که توسط فرانسوا پینو به حراج گذاشته شد و منوچین نیز آن را با قیمت ۱۶.۳ میلیون دلار خریداری کرد. اکنون، میراث منوچین به دنبال کسب سود عمده از این اثر هنری ۲۳ سال بعد است. اگر این اثر با قیمت تخمینی بالای ۱۰۰ میلیون دلار فروخته شود، این رقم ۱۵ برابر رقم قبلی آن خواهد بود. اگرچه تخمین پایین ۷۰ میلیون دلاری آن، در صورت تحقق، تنها باعث میشود که این اثر در بین پنج اثر برتر حراج روتکو قرار بگیرد (بدون احتساب اثر گوند روتکو که در بالا به آن اشاره شد و چهار روز پس از این اثر به بازار عرضه شد)، اما تخمین بالای ۱۰۰ میلیون دلاری آن، در صورت تحقق، آن را به گرانترین اثر روتکو که تاکنون در حراجی فروخته شده تبدیل میکند و از اثر نارنجی، قرمز، زرد (۱۹۶۱) او که در سال ۲۰۱۲ به قیمت ۸۶.۹ میلیون دلار (حدود ۱۲۵ میلیون دلار به پول امروز) فروخته شد، پیشی میگیرد.