در گفتوگو با ایلنا مطرح شد؛
چرا «کیانتایر» در مسیر سقوط قرار گرفت؟/ رئیس شورای اسلامی کار: نگذارید سودجویان برنده شوند
انتصاب مدیر جدید در «کیانتایر» نهتنها تولید این واحد تولیدی مهم را به نصف کاهش داده، بلکه موج جدیدی از نگرانی و عدم اطمینان نسبت به آینده به وجود آورده است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، کارخانه کیانتایر (لاستیک البرز) فقط یک واحد صنعتی نیست؛ نمادی از مقاومت طبقهی کارگر در برابر تیغ تیز خصوصیسازیِ است. این کارخانه که ریشه در سال ۱۳۳۷ دارد، روزگاری زیر بار سنگین بدهیها و سوءمدیریت مالکان، در یکقدمی مرگ قطعی دستوپازد. اما درست در همان روزهایی که مدیران و مسئولان شانه از بار مسئولیت خالی کرده بودند، این بازوان پینهبسته کارگران بود که چرخدندههای زنگزدهی تولید را دوباره به حرکت درآورد.
کارگرانی که حدود پنج سال پیش، با دست خالی، بدون هیچ حمایت دولتی و تنها با یک حساب بانکی سهمیلیون تومانی، آبرو و اعتبار خود را وثیقهی تأمین مواد اولیه کردند و کارخانه را از دل بحران بیرون کشیدند. با اینهمه، سناریوی تلخ نادیدهگرفتن نیروی کار بار دیگر تکرار شده است. چندی پیش، اداره تصفیه بدون کوچکترین اعتنایی به خواست و ارادهی کارگرانی که ناجیان واقعی مجموعهاند، فردی را به عنوان مدیر اجرایی بر آنان تحمیل کرده است؛ انتصابی از بالا به پایین که کارگران را دوباره نگران کرده است.
سقوط ۵۰ درصدی خروجی تولید
در همین راستا، رضا معصومی، رئیس شورای اسلامی کار کیانتایر، با ابراز نگرانی عمیق نسبت به آیندهی این مجموعه و انتقاد از سوابق مدیریت جدید، ابعاد تازهای از این بحران را روشن میکند. او با اشاره به ادعاهای ابتدایی مدیر تازهوارد میگوید: «ما از مدیر جدید راضی نیستیم؛ ایشان گویا دارای چند پروندهی باز قضایی است. اما از سوی اداره تصفیه قوه قضائیه بر مسند مدیریت تکیه زده و مشخص نیست تأیید صلاحیت او از چه مجرایی صورت گرفته است.»
رئیس شورای اسلامی کار کیان تایر با تأکید بر اینکه کارگران توانسته بودند پس از یک دوره طاقتفرسا و بدون دریافت حقوق و بیمه، همهچیز را به روال عادی بازگردانند، میافزاید: «با ورود مدیریت جدید، بسیار امیدوار بودیم که شرایط شرکت در مسیر توسعه قرار گیرد، اما نهتنها اتفاق مثبتی رخ نداد، بلکه اکنون تمام بدنه کارگری نسبت به این رویه بدبین شده است. تنها خروجی، فروش تایر و صرف درآمدهای آن برای هزینههای جاری خود شرکت بوده است. ظرفیت تولید ما هفتاد و پنج تا هشتاد تن در روز است؛ ما پیش از عید این میزان را با چنگ و دندان به چهل تا چهلوپنج تن رسانده بودیم اما اکنون خروجی کارخانه به روزی بیست تن سقوط کرده است»
کابوس صفر شدن موجودی حساب
معصومی با اشاره به برخوردهای حذفی توضیح میدهد: «طی این مدت، سه الی چهار نفر از کارکنان باسابقه، از جمله یک خواهر و برادر که در بخش مالی مدیریت قبلی فعال بودند، اخراج شدند. زمانی که به این رویه غیرقانونی اعتراض کردیم، در کمال ناباوری گفتند بروید از نظر قانونی شکایت کنید، ما حقوحسابش را میپردازیم. علاوه بر این، از زمانی که برای اصلاح وضعیت مدیریت دست به پیگیری و نامهنگاری زدهایم، بارها ما را با اتهامات سنگینی تهدید کردهاند و مانع مطالبهگری شدهاند.»
وی با انتقاد از انفعال مسئولان میگوید: «ما شرایط بحرانی کارخانه را به تمام ارگانهای ذیربط از جمله اداره تصفیه، فرمانداری و استانداری گزارش دادهایم، اما تا این لحظه هیچ نهادی پاسخگو نبوده است. شرکتی با این سطح از حساسیت و تولید استراتژیک، کاملاً به حال خود رها شده است.»
معصومی در پایان با ابراز نگرانی نسبت به آینده شغلی کارگران تأکید میکند: «گرچه در حال حاضر حقوقها سر موعد پرداخت میشود، اما کابوس اصلی ما رسیدن موجودی حساب کارخانه به نقطه صفر است. توان و رمق کارگر برای ماهها کار کردنِ بدون دستمزد مدتهاست که به پایان رسیده؛ اگر به آن نقطه تاریک برسیم، شیرازه زندگی کارگران از هم میپاشد و با بسته شدن درهای کارخانه، آرزوی دیرینه بسیاری از سودجویان محقق خواهد شد.»
