سه ماه از نشست با مقامات گذشت؛
وعدههای معلق و سفرههای خالی/ «کارگران ارکان ثالث نفت و گاز» همچنان در انتظار حذف پیمانکار
در حالی که صنعت انرژی بهعنوان ستون فقرات اقتصاد ایران بر دوش کارگران میچرخد، کارگران ارکان ثالث این بخش همچنان از ابتداییترین حقوق شغلی و معیشتی محروماند؛ وعدههای دادهشده برای حذف پیمانکار و همسانسازی حقوق، سه ماه پس از نشست با مقامات مسئول بینتیجه مانده است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، شریانهای حیاتی اقتصاد ایران و بخش عظیمی از تولید ناخالص ملی، در گرو تپش مداوم صنعت انرژی است؛ صنعتی که چرخدندههای عظیم آن تنها با دستان پینهبسته و ارادهی پولادین کارگران میچرخد. با اینحال، در حالی که سیل ثروت و درآمدهای کلان از دل این تأسیسات و پالایشگاهها بیرون میآید، خالقان واقعی این ارزش افزوده – بهویژه کارگران ارکان ثالث – کمترین سهم را از این سفرهی گسترده دارند.
کارگرانی که نیروی محرکه اصلی تولید هستند، به جای بهرهمندی از رفاه و امنیت شغلی متناسب با سختی کارشان، مدام باید درگیر جنگی فرساینده برای بدیهیترین حقوق خود باشند. یکی از این میدانها، مطالبهی «رسمیشدن» و «حذف پیمانکار» است؛ مطالبهای که اگرچه حق مسلم آنهاست، اما در برابر ارزش واقعی کاری که انجام میدهند، تنها کفِ هرم نیازهاست.
به نظر میرسد ساختار موجود با زیرکی و با بهرهگیری از حربههای مختلف، کارگران را در پیچوخم این مطالبات خرد و روزمره گرفتار کردهاند تا آنها را از مبارزه برای منافع کلانتر و جایگاه واقعی طبقاتیشان دور نگهدارند. آنها کارگر را چنان درگیر معیشت و امنیت شغلی کردهاند که مجالی برای اندیشیدن به سهم واقعی خود از ثروت ملی نداشته باشد.
در همین راستا و برای بررسی وضعیت موجود و چالشهای پیشروی این قشر زحمتکش، پای صحبتهای مهران ربانی، از فعالین کارگری کارگران ارکان ثالث نفت و گاز کشور نشستیم.
روایت یک نشست بینتیجه در نهاد ریاست جمهوری
ربانی با اشاره به تجمع سه ماه پیش کارگران در مقابل نهاد ریاست جمهوری گفت: «حدود سه ماه پیش، تجمعی مشترک با حضور نیروهای ارکان ثالث وزارت نفت، وزارت نیرو و همچنین نیروهای شرکتی بانکها مقابل نهاد ریاست جمهوری برگزار کردیم. پیرو این تجمع، مسئولین ارتباطات مردمی نهاد ریاست جمهوری با سازمان اداری و استخدامی تماس گرفتند و جلسهای با حضور نمایندگان کارگران، آقای دکتر سلمانی (معاونت سرمایه انسانی سازمان اداری و استخدامی) و خانم دکتر خزایی (نماینده منابع انسانی وزارت نفت) برگزار شد.»
وی افزود: «در آن جلسه مفصلاً پیرامون مباحث معیشتی، حقوقی و از همه مهمتر بحث «حذف پیمانکار» و «تبدیل وضعیت به قرارداد مستقیم» صحبت کردیم. آقای دکتر سلمانی در آن جلسه صراحتاً قول دادند که اگر وزارت نفت اختلاف ریالی حقوق و مزایای ما با نیروهای قرارداد مستقیم (که هر دو تابع قانون کار هستیم) را مشخص کند، سازمان اداری و استخدامی برای همسانسازی و برقراری عدالت اقدام خواهد کرد. »
این فعال کارگری با گلایه از عدم تحقق وعدهها اظهار داشت: «قرار شد ما مکاتبهای انجام دهیم و وزارت نفت نیز این اختلاف حقوق را اعلام کند. ما به وظیفه خود عمل کردیم و مکاتبات لازم را با سازمان اداری و استخدامی انجام دادیم، اما متاسفانه تا این لحظه که با شما صحبت میکنم، نه از سوی خانم دکتر خزایی در وزارت نفت و نه از سوی آقای دکتر سلمانی اقدامی صورت نگرفته و هیچ نتیجه مثبتی عاید کارگران نشده است. این در حالی است که وعده داده بودند حداقل حقوق ما را با همکاران قرارداد مستقیم برابر کنند.»
سخن پایانی: کارگر گرفتار، منطق و مصلحت نمیشناسد
مهران ربانی با هشدار نسبت به وضعیت روحی و واکنش احتمالی بدنه کارگری به این بدعهدیها، تصریح کرد: «امروز من به عنوان نماینده صنفی، تحت فشار شدید همکارانم هستم؛ کارگرانی که معتقدند در این شرایط اقتصادی دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند و اصرار بر بازگشت به خیابان و تجمع مقابل نهاد ریاست جمهوری دارند. ما حتی دو روز پیش طی نامهای به نهاد ریاست جمهوری هشدار دادیم که با تداوم این وضعیت، تجمعات از سر گرفته خواهد شد، چرا که وقتی به کارگر میگوییم زمان برای تجمع مناسب نیست، پاسخ میدهد که «شکم گرسنه» منطق، مصلحت و شرایط سیاسی نمیفهمد.»
او در پایان افزود: «ما به سختی توانستهایم صفوف کارگران را آرام نگه داریم، اما حقیقت این است که وقتی شعار «وعده وعید کافیه، سفره ما خالیه» در واقعیت زندگی روزمرهی کارگران، آنهم کارگرانی که چرخهای بزرگ صنایع کشور را میگردانند محقق نمیشود، کنترل نارضایتی و سرخوردگی این جامعه آماری بزرگ، بسیار دشوار خواهد بود.»
