در تماس با ایلنا مطرح شد؛
پیمانکاریهای مخابرات: پاسخ شما به اعتراض ما فقط اخراج بود!
نیروهای پیمانکاری مخابرات ایران گفتند: سالها به وضعیتِ معیشتیِ خود و عدم اجرای قانون اعتراض کردیم و تنها پاسخ به اعتراضات مسالمتآمیز و صنفی ما اخراج نمایندگان کارگری بود. مسئولان حق اعتراض مسالمتآمیز ما را هیچ زمانی به رسمیت نشناختند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، جمعی از نیروهای پیمانکاری مخابرات ایران در تماس با «ایلنا» گفتند: ما هم معترض هستیم! سالها به وضعیتِ معیشتیِ خود و عدم اجرای قانون اعتراض کردیم و تنها پاسخ به اعتراضات مسالمتآمیز و صنفی ما اخراج نمایندگان کارگری بود. مسئولان حق اعتراض مسالمتآمیز ما را هیچ زمانی به رسمیت نشناختند.
این نیروها گفتند: نمایندگان انجمن صنفیِ مخابرات فقط به این دلیل که پیگیرِ مطالباتی چون اجرای طرح طبقهبندی مشاغل و معیشت ضعیف کارگران بودند بعد از سالها کار و در حالیکه بسیاری از آنها تحصیلات عالی داشتند، اخراج شدند. سالها با ما برخورد قهری کردند و به حداقلیترین مطالبات ما توجه نکردند. کار به جایی رسیده که امروز بسیاری از ما حتی در تأمین حداقلیترین نیازهای خود ناتوان هستیم.
یکی از این نیروها میگوید: دستمزد ماهانهی من با بیش از ۴۰ ساعت اضافه کار به حدود ۲۳ میلیون تومان میرسد و با این پول فقط میتوان هزینههای حداقلی زندگی را تأمین کرد. من و همسرم هر دو تحصیلکرده هستیم و با وجود اینکه هر دو کار میکنیم، لنگ تأمین مایحتاج زندگی خود هستیم. سالهاست تفریح نداریم و یک سفر ساده هم نمیتوانیم برویم.
این نیروها میگویند: میخواهند مخابرات را دوباره به پیمانکاران محلی بدهند و هدفشان هم این است که دوباره سنوات ما را صفر کنند. قراردادهایشان هم حجمی است؛ یعنی حجمی از کار را به شرکت پیمانکار میسپارند و آن شرکت میتواند با هر میزان از نیرو که خود میخواهد کار را انجام دهد. در این قراردادهای حجمی معمولا فشار کار بر نیروهای پیمانکاری بالاست و حقوقشان بسیار ناچیز است. دست پیمانکار را باز میگذارند تا هر طور که میخواهند با نیروها عمل کنند.
این نیروهای پیمانکاری میگویند: بیعدالتی در حق نیروهای شرکتی رویهای ثابت است و حتی وعدهی تصویب طرح ساماندهی و حذف پیمانکاران بعد از سالها هنوز به نتیجه نرسیده است.
آنها میگویند: عدم اجرای طرح طبقهبندی مشاغل و عدم ارتقاء گروه، همیشه از مهمترین دلایل اعتراضات ما بوده که با وجود آنکه سالها پیگیرِ آن بودیم، اما این مطالباتِ به حق محقق نشده است.
این نیروها میگویند: افراد تحصیلکردهای داریم که سالها کار کردهاند اما حقوقشان کمی بیش از حداقل حقوق است و گروهشان نیز جابهجا نشده است.
این نیروها میگویند: تأخیر در پرداخت حق بیمه باعث میشود گاهی در مراجعه به مراکز درمانی از جیب خود هزینههای درمان را پرداخت کنیم، در حالیکه حقوق بسیار ناچیز است و پرداخت هزینهی درمان برای ما سنگین است.
