نسل گمشده پپ در بایرن؛ وقتی «اعجوبهها» محو شدند
پپ گواردیولا در دوران حضورش در بایرن مونیخ از استعدادهای جوانی رونمایی کرد که قرار بود آینده باشگاه باشند؛ اما امروز، اغلب آنها یا در سطوح پایین فوتبال محو شدهاند یا کاملاً از این ورزش خداحافظی کردهاند.
به گزارش ایلنا، در فاصله سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶، پپ گواردیولا در بایرن مونیخ پروژهای جاهطلبانه را دنبال میکرد؛ معرفی نسل جدیدی از استعدادهای جوان. او به حدود ۲۰ بازیکن فرصت داد تا در تمرینات یا حتی مسابقات تیم اصلی حضور پیدا کنند، اما امروز که به آن فهرست نگاه میکنیم، نتیجه چیزی جز یک شکست جمعی نیست.
۱. لوکاس شول؛ در سایه سنگین نام پدر
لوکاس شول فرزند مهمت شول، اسطوره بایرن، نماد بارز استعدادهایی است که زودتر از موعد به خورشید نزدیک شدند و سوختند. گواردیولا بارها به او هشدار داده بود: «لوکاس، تو از نظر فنی همه چیز داری، اما باید ذهنیتت را تغییر دهی.» لوکاس که در آن زمان ۱۷ ساله بود، اعتراف میکند که هرگز منظور پپ را نفهمید. او که قرار بود جانشین پدر شود، پس از ناکامی در بایرن، در لیگهای منطقهای آلمان سرگردان شد و اکنون در لیگ دسته سوم اتریش برای واکر اینسبروک توپ میزند.
۲. سینان کورت؛ هلیکوپترسواری به جای درخشش
شاید عجیبترین پرونده مربوط به سینان کورت باشد. بایرن برای جذب این نوجوان ۱.۱ میلیون یورو به گلادباخ پرداخت کرد؛ اما کورت به جای تمرکز بر مستطیل سبز، با حواشیاش خبرساز شد. ماجرای اجاره هلیکوپتر برای یک سفر تفریحی کوتاه در فرانسه، نقطه پایان صبر مدیران بایرن بود. او که زمانی قرار بود ستاره آینده فوتبال آلمان باشد، پس از دورههای طولانی خانهنشینی، سرانجام به لیگهای محلی و باشگاهی در سطح «بزیرکسلیگا» (دسته هفتم و هشتم) سقوط کرد.
۳. جانلوکا گائودینو؛ شروعی درخشان و افولی تدریجی
در میان تمام جوانان، گائودینو امیدوارکنندهترین شروع را داشت. او در ۱۷ سالگی در ترکیب اصلی بایرن مقابل ولفسبورگ درخشید و تمجید بیسابقه پپ را برانگیخت. اما این جرقه خیلی زود خاموش شد. پس از تبعید به تیم دوم و اعتراضات پدرش (موریتزیو گائودینو)، او مسیر جدایی را در پیش گرفت. گائودینو پس از چرخیدن در لیگهای سوئیس و ایتالیا، اکنون در ۳۰ سالگی در باشگاه آلمانیاآخن در دستههای پایین آلمان دستوپا میزند.
۴. کسانی که کفشها را آویختند
برخی از این استعدادها چنان از دنیای حرفهای سرخورده شدند که در جوانی فوتبال را بوسیده و کنار گذاشتند.
الیور مارکوتز: اولین گلزن دوران گواردیولا در بازیهای دوستانه، در ۲۶ سالگی بازنشسته شد تا وارد دنیای سرمایهگذاری و امور مالی شود. او معتقد بود ادامه فوتبال وقتی به سطح اول نمیرسی، بیمعناست.
ولادیمیر رانکوویچ: پس از سالها سرگردانی در لیگهای دسته دوم و سوم، سرانجام در سال ۲۰۲۴ و در حالی که در لیگهای محلی مونیخ بازی میکرد، رسماً از فوتبال کنارهگیری کرد.
۵. بازماندگان: وقتی خروج از مونیخ راه نجات بود
تنها تعداد انگشتشماری از این لیست توانستند به ثباتی نسبی در سطح اول فوتبال برسند، اما نه در بایرن.
مارکو فریدل: او که با حمایت صمیمانه داوید آلابا وارد تیم اصلی شد، پس از قرضی رفتن به وردربرمن، هویت خود را پیدا کرد و اکنون کاپیتان این تیم در بوندسلیگا است.
نیکلاس دورش: او نیز مسیر مشابهی را طی کرد. پس از درخشش در تیمهای ملی پایه و هایدنهایم، راهی بلژیک شد و اکنون دوباره در بوندسلیگا برای هایدنهایم بازی میکند.
جولیان گرین: جوانترین زننده گل تاریخ آمریکا در جام جهانی، اگرچه در بایرن نماند، اما سالهاست که در گروترفورث مهرهای کلیدی محسوب میشود.
واقعیت تلخ؛ استعداد کافی نیست
داستان این ۲۰ بازیکن، شکاف عمیق میان آکادمی و تیم اصلی در باشگاهی مانند بایرن را نشان میدهد. در محیطی فوقرقابتی، تنها تکنیک کافی نیست؛ ذهنیت، شخصیت و توانایی تحمل فشار تعیینکننده است.
در نهایت، آنچه باقی میماند یک درس مهم است: در فوتبال حرفهای، «استعداد» فقط نیمی از مسیر است؛ نیم دیگر، در ذهن بازیکنی شکل میگیرد که باید وزن پیراهنی مثل بایرن مونیخ را تحمل کند.
