لهستان زیر پای پودولسکی؛ طلسم ۵۴ ساله شکست

به گزارش ایلنا، تصاویری وجود دارند که داستانی فراتر از هر بیانیه رسمی را روایت می‌کنند. لوکاس پودولسکی جام را بالای سر برده و در آسمان ورشو، خالکوبی‌های روی بازوهایش خودنمایی می‌کنند: نشان شهر کلن بر بازوی چپ و جام جهانی بر بازوی راست. دو تصویر، یک زندگی‌نامه؛ و هر کسی که بخواهد پودولسکی را درک کند، کافی است به همین دو تصویر نگاه کند.

روز شنبه، او با پیراهن «گورنیک زابژه» در فینال جام حذفی با نتیجه ۲-۰ مقابل «راکوف چستوخووا» به پیروزی رسید. این اولین قهرمانی برای باشگاه معدنچی‌ها از سال ۱۹۷۲ بود. پودولسکی پنج سال برای رسیدن به این لحظه در باشگاهی که درست در نزدیکی زادگاهش، گلیویسه، قرار دارد تلاش کرده بود. این قهرمانی جام حذفی، همان فصلی بود که بخش پایانی دوران حرفه‌ای او بر پایه آن بنا شد و اگر بخواهیم حساب و کتاب کنیم، این یک پایان منطقی است. چون اعداد کاملاً روشن هستند؛ پودولسکی یک ماه دیگر ۴۱ ساله می‌شود و قراردادش رو به اتمام است. او در بازی مقابل راکوف، تنها چند ثانیه مانده به سوت پایان به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد و دیگر یک مهره ثابت نیست. ۱۳۰ بازی ملی، اولین بازی در بوندس‌لیگا در ۲۳ سال پیش و حالا قهرمانی جام حذفی در پنجمین کشور مختلف، پس از مونیخ، لندن، استانبول و کوبه؛ کلکسیونی که دیگر نیازی به اضافه کردن چیزی ندارد تا چیزی را ثابت کند.

وسوسه اروپایی؛ در پشتی که باز ماند

با این حال، پودولسکی می‌گوید: «برنامه این بود که این فصل، آخرین فصل من باشد.» اما می‌توان جمله بعدی را قبل از اینکه به زبان بیاورد، حدس زد: «شاید به فکر چیز دیگری بیفتم، چون حضور در رقابت‌های اروپایی وسوسه‌انگیز است.» این همان در پشتی کوچکی است که فوتبالیست‌های حرفه‌ای همیشه وقتی کلمه «خداحافظی» در فضا معلق است، از آن می‌لغزند و خارج می‌شوند. برای پودولسکی همیشه چیزی وسوسه‌انگیز وجود دارد؛ این هم یک مشکل است و هم انگیزه او.

اگر بخواهیم بدون احساسات به ماجرا نگاه کنیم، کسی که در وقت‌های تلف‌شده فینال جام حذفی وارد زمین می‌شود، دلیل ورزشی خاصی برای یک سال دیگر بازی کردن ندارد. سهمیه مسابقات اروپایی که زابژه با قهرمانی در جام حذفی به دست آورد، پاداشی برای کل تیم است، نه لزوماً دعوت‌نامه‌ای برای یک مهاجم ۴۱ ساله که اخیراً به یک نیمکت‌نشین تبدیل شده است. در اینجا همان «دروغ مصلحتی کوچکی» نهفته است که بسیاری از پایان‌های دوران حرفه‌ای را همراهی می‌کند: آن‌ها از خانواده‌ای حرف می‌زنند که «اغلب در اولویت دوم قرار گرفته» و در عین حال، گزینه به تعویق انداختن بازنشستگی برای یک سال دیگر را باز نگه می‌دارند. این طبیعت انسانی است، فقط چندان با منطق سازگار نیست.

حلقه گمشده‌ای که در زادگاه بسته شد

حس تعلق، مسائل را پیچیده‌تر می‌کند. پودولسکی که متولد گلیویسه است، فقط یک قرارداد معمولی در زابژه امضا نکرد؛ او یک حلقه بیوگرافیک را بست. کلن روی یک بازو، لهستان در پاسپورت و قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۴ به عنوان نقطه اتصال میان این دو. هر کسی که اولین جام را پس از بیش از نیم قرن برای این باشگاه به ارمغان می‌آورد، لحظه‌ای را تجربه می‌کند که هیچ تمدید قراردادی نمی‌تواند آن را ارتقا دهد. خود پودولسکی می‌گوید: «همه این مردم، این لحظه را تا پایان عمر به خاطر خواهند داشت.» دقیقاً همین‌طور است؛ آن‌ها این جام را به یاد خواهند آورد، نه ششمین سال حضور روی نیمکت را.

اینکه او هنوز مردد است، یک نقطه ضعف نیست، بلکه یک پدیده واقعی است. پودولسکی به آن دسته از فوتبالیست‌هایی تعلق دارد که با وجود داشتن سمت‌های مدیریتی، رستوران‌های کباب و حضور پررنگ در رسانه‌ها، نمی‌توانند از بازی کردن سیر شوند. توپ برای او یک ثبات همیشگی است و بقیه چیزها فرعی هستند. همین موضوع، پای چپ قدرتمند او را در ۲۳ سالگی، رفتار بی‌خیال و راحتش را در ۳۰ سالگی و حالا انگیزه این پیرمرد ۴۱ ساله را که در اوج پایان دوران حرفه‌ای‌اش به آینده نگاه می‌کند، توضیح می‌دهد. لحظه ایده‌آل برای خداحافظی او همین حالا است؛ اما برای پودولسکی، لحظات ایده‌آل هرگز به معنای پایان نیستند، بلکه دعوتی برای حرکت به سوی هدف بعدی‌اند.