مردی که غیرقابل جایگزین شد؛ قمار بزرگ مدیران یونایتد برای عبور از نام کریک

به گزارش ایلنا، مایکل کریک هیچ‌گاه به طور رسمی برای تصاحب دائمی صندلی روبن آموریم اعلام آمادگی نکرده، اما شاید اصلاً نیازی به این کار نباشد. نمایش او در این مدت به قدری موفقیت‌آمیز بوده که حالا همه او را نقش اول سناریوی جدید اولدترافورد می‌بینند. کریک پس از شکار چهارمین غول جزیره و برتری مقابل لیورپول – که بعد از پیروزی برابر منچسترسیتی، آرسنال و چلسی به دست آمد – بیش از هر زمان دیگری به تایید یک واقعیت نزدیک شد: او می‌خواهد ماندنی شود.

او پس از برد ۳-۲ مقابل رقیب دیرینه گفت: "من عاشق کاری هستم که انجام می‌دهم. این موقعیت فوق‌العاده‌ای برای من است و اگر کاملاً با شما صادق باشم، همه چیز برایم خیلی طبیعی پیش می‌رود. نمی‌خواهم بی‌خیال و بی‌تفاوت به نظر برسم چون می‌دانم این نقش چقدر دشوار است، اما احساس می‌کنم مدت زیادی است که در زمان‌های مختلف، چه داخل و چه بیرون تیم اینجا بوده‌ام. من درک می‌کنم که این پست چه مسئولیت‌هایی دارد و نشستن روی این صندلی جایگاه خوبی است."

کریک از آن دست مربیانی است که گاهی با کلمات کم، حرف‌های بزرگی می‌زند. او در این مدت نشان داده که وصله تن یونایتد است. او پس از چهار سال دوری، با شناخت کامل از بازیکنان قدیمی و البته جواهری به نام کوبی ماینو (که از تیم‌های پایه او را می‌شناخت) به خانه برگشت. جالب اینجاست که درخشش بنجامین ششکو مقابل لیورپول و فرم فوق‌العاده پاتریک دورگو در اولین بازی‌های کریک، نشان می‌دهد او حتی بهتر از خودِ آموریم می‌داند چطور از خریدهای مرد پرتغالی بازی بگیرد. به نظر می‌رسد کریک نبض این اسکواد را در دست دارد.

بازگشت به ریشه‌ها؛ وقتی یونایتد دوباره «یونایتد» شد

تماشای دوباره یونایتد با دفاع چهار نفره، حمله از جناحین و بازی با شور و حرارت، حس بسیار طبیعی و آشنایی دارد. کریک توانسته دوباره یونایتد را به همان چیزی که بود پیوند بزند. نماد دوران او شاید کوبی ماینو باشد؛ بازیکن آکادمی که توسط یک هافبک سابق یونایتد دوباره به قلب تپنده تیم تبدیل شده است. تعهد کریک به هویت باشگاه به قدری است که حتی برای تشویق تیم زیر ۱۸ سال در جام حذفی جوانان به آکسفورد سفر کرد. استدلال او ساده است: او به دنبال منافع بلندمدت باشگاه است، اما در این مسیر، خودش را هم به بخشی جدایی‌ناپذیر از آینده بلندمدت تیم تبدیل کرده است.

کریک کمتر وعده داد و بیشتر عمل کرد، شاید چون هیچ‌وقت درباره اهداف صریح صحبت نکرد. زمانی که او برگشت، یونایتد در رده هفتم بود و حالا آن‌ها در آستانه پایان فصل در رتبه سوم هستند. حالا شیاطین سرخ می‌دانند که سال آینده در جمع بزرگان اروپا خواهند بود. کریک می‌گوید: "لیگ قهرمانان کمی دور از دسترس به نظر می‌رسید و ما فقط می‌خواستیم به اروپا برگردیم. اینکه در فاصله سه هفته به پایان مسابقات در این جایگاه هستیم، دستاورد بزرگی است."

این موفقیت نه‌تنها از نظر ورزشی، بلکه از نظر مالی نیز ده‌ها میلیون یورو نصیب باشگاهی می‌کند که معمولاً در هدر دادن پول تخصص دارد. مدیران یونایتد شاید از پرداخت ۱۱ میلیون یورو غرامت به آموریم (بدون احتساب مابقی قراردادش) پشیمان باشند، اما نکته اینجاست که آن‌ها کریک را «مجانی» به دست آورده‌اند.

چالش رزومه یا واقعیت؟ ریسک بزرگ برادا و ویلکاکس

شاید کریک رزومه سنگین برخی نامزدهای احتمالی را نداشته باشد. چند سال پیش، سر جیم رتکلیف گفته بود یونایتد باید به دنبال «بهترینِ صنف» و آدم‌های «۱۰ از ۱۰» باشد؛ تعریفی که لزوماً شامل مربی اخراج شده میدلزبورو نمی‌شد. اما در حالی که نام‌هایی مثل لوئیس انریکه یا توماس توخل بیشتر شبیه به رویاهای دور و دراز هستند، کریک یک «واقعیت» ملموس است. سال آینده شرایط متفاوت خواهد بود و با اضافه شدن ۲۰ بازی دیگر، صرفاً «آموریم نبودن» دیگر امتیاز محسوب نمی‌شود.

شباهت‌های او با اوله‌گنار سولشر می‌تواند یک زنگ خطر باشد، اما نباید فراموش کرد که مرد نروژی احتمالاً بهترین مربی یونایتد پس از دوران سر الکس بود. شناخت باشگاه به او کمک کرد و کریک نیز به خوبی از این بینش استفاده کرده است. سلسله مراتب مدیریتی یونایتد حالا می‌داند که انتخاب هر کسی جز کریک در این مقطع، یک ریسک بزرگ است.

آموریم باشگاه را نمی‌شناخت و با غروری که داشت شکست خورد. مدیرانی که در ژانویه به کریک روی آوردند، فصل را نجات دادند و حالا اگر بخواهند سراغ گزینه دیگری بروند و آن مربی شکست بخورد، این یک لکه ننگ بزرگ در کارنامه عمر برادا و جیسون ویلکاکس خواهد بود. در واقع، ریسک واقعی اکنون «تخریب و شروع دوباره» است. کریک، این خودیِ باهوش که در اولدترافورد کاملاً احساس راحتی می‌کند، حالا به طبیعی‌ترین و منطقی‌ترین انتخاب ممکن تبدیل شده است.

منبع:  وان‌فوتبال