آقای حدادی، چرا برای محمد عمری آگهی ندادید؟
بهانههای جنجالی پرسپولیس برای بزرگترین گاف مدیریتی
پیمان حدادی بهانه جنجالی برای آگهی امیرحسین محمودی آورد.
به گزارش ایلنا، پیمان حدادی میگوید انتشار آگهی برای امیرحسین محمودی، راهی برای کمک به افزایش مبلغ قرارداد او بوده است؛ اقدامی برای اثبات اینکه این بازیکن مشتری دارد و دستمزدش باید اصلاح شود. اما توضیحات مدیرعامل پرسپولیس هنوز به پرسش اصلی پاسخ نمیدهد: چرا برای حل یک مسئله قراردادی، باید نام بازیکن جوان باشگاه در آگهی فروش قرار بگیرد؟
نمونه قابل مقایسه، محمد عمری است. بازیکنی که پس از دوران سربازی، موضوع اصلاح قراردادش مطرح شد و باشگاه نیز مسیر مذاکره و توافق را دنبال کرد. او با وجود داشتن قرارداد، برای ادامه همکاری به توافق تازه رسید؛ بدون آنکه باشگاه برای اثبات ارزشش سراغ انتشار چنین آگهیای برود. چرا همان مسیر برای محمودی قابل اجرا نبود؟ اگر تفاوتی در زمان ثبت، مفاد قرارداد یا مقررات وجود داشته، حدادی باید همان تفاوت را توضیح بدهد. صرف اشاره به سازمان بازرسی، پاسخ این پرسش نیست.
کسی ضرورت رعایت مقررات مالی را زیر سؤال نمیبرد. مدیر باشگاه باید بتواند درباره پرداختها پاسخ بدهد، اما در توضیحات حدادی روشن نیست دریافت پیشنهاد از باشگاههای دیگر، دقیقاً چگونه مانع مورد اشاره او برای افزایش قرارداد را برطرف میکند. اگر افزایش مبلغ قرارداد ثبتشده ممنوع است، پیشنهاد خرید چه تغییری در این ممنوعیت ایجاد میکند؟ اگر هم راهی برای اصلاح قرارداد وجود دارد، چرا طی کردن آن به انتشار آگهی وابسته شده است؟
ارزیابی عملکرد بازیکن، نظر کادر فنی و مقایسه دستمزد او با بازیکنان همسطح، دستکم میتواند مبنای درخواست باشگاه برای اصلاح قرارداد باشد. خود حدادی نیز میگوید مبلغ قرارداد محمودی مناسب نیست و باشگاه از قبل قصد افزایش آن را داشته است. پس پرسپولیس برای تشخیص این فاصله، منتظر پیشنهاد دیگران نبوده؛ مسئله، پیدا کردن راه قانونی پرداخت بوده است. آگهی چگونه این راه را باز کرده؟ پاسخ مشخصی ارائه نشده است.
بخش دیگر توضیحات مدیرعامل هم محل سؤال است. حدادی میگوید باشگاههایی که پیشنهادی ندادهاند، از این پس اگر با محمودی تماس بگیرند، مرتکب اغوا شدهاند. اما او توضیح نمیدهد چرا انتشار یک آگهی باید مبنای چنین نتیجهای باشد. ادعای تحریک بازیکن به فسخ قرارداد، موضوعی است که باید با مدارک همان تماسها و پیشنهادها پیگیری شود. پیشنهاد ندادن در پاسخ به آگهی، بهتنهایی ثابت نمیکند که تمام وعدههای قبلی دروغ بوده است.
حتی در روایت خود حدادی نیز چند باشگاه داخلی و خارجی درباره شرایط محمودی پرسوجو کردهاند. بنابراین باید میان علاقه به جذب بازیکن، پیشنهاد رسمی و وعده بیپشتوانه تفاوت گذاشت. نمیتوان از یک طرف، پیشنهادها را نشانه ارزش بازیکن دانست و از طرف دیگر، نبود پیشنهاد از چند باشگاه خاص را به معنای بیاعتباری همه حرفهایی گرفت که او شنیده است.
حدادی تأکید دارد که قصد تنبیه محمودی را نداشته و شأن بازیکن برای باشگاه مهم است. این توضیح را باید در کنار بخش دیگری از سخنانش گذاشت؛ جایی که از مصاحبه محمودی، رعایت نکردن نظر کاپیتان و لزوم عذرخواهی از کادر فنی پرسپولیس صحبت میکند. وقتی مدیرعامل در دفاع از تصمیم قراردادی خود، این گلایههای انضباطی را هم پیش میکشد، طبیعی است که برداشت تنبیهی از آگهی همچنان باقی بماند.
ممکن است محمودی در رفتارش اشتباه کرده باشد. ممکن است اطرافیانش هم وعدههایی داده باشند که پشتوانهای نداشته است. هیچکدام، بهخودیخود، ضرورت انتشار آگهی را توضیح نمیدهد. باشگاه میتوانست تخلف احتمالی بازیکن را جداگانه بررسی کند و همزمان درباره دستمزدش تصمیم بگیرد.
تا وقتی تفاوت پرونده محمودی با نمونهای مثل عمری و اثر حقوقی دریافت پیشنهاد بر امکان افزایش دستمزد روشن نشده، توضیحات حدادی بیشتر به توجیه تصمیمی بحثبرانگیز شباهت دارد تا ارائه دلیلی قانعکننده برای آن. پرسش همچنان پابرجاست: برای کمک به محمودی، چرا باید آگهی فروش او منتشر میشد؟