در نشست «چالشهای ورزش زنان در ایران» مطرح شد:
در سیستم قانونگذاری ایران جای قانون مدون درباره ورزش زنان خالیست/تبعیض در ورزش نمایشی از نابرابری تاریخی روابط قدرت میان زنان و مردان است
تبعیض در ورزش نمایشی از نابرابری تاریخی روابط قدرت میان زنان و مردان است که در نتیجه زنان را در موقعیتهای فرودست در مقایسه با مردان قرار میدهد.
به گزارش ایلنا، نشست تخصصی حلقه مطالعاتی مسائل اجتماعی زنان انجمن جامعهشناسی ایران، با عنوان «چالشهای ورزش زنان در ایران» با حضور بیتا مدنی، پژوهشگر حوزه جنسیت و دکترای جامعه شناسی فرهنگی، سعیده علی، کاپیتان تیم ملی بسکتبال ایران و فاطمه سعیدخواه، عضو حلقه مطالعاتی مسائل اجتماعی زنان و کارشناسی حقوق در سالن انجمن جامعه شناسی ایران برگزار شد.
در ابتدای جلسه متن یادبودی دربارهی دکتر محمدامین قانعیراد؛ رئیس سابق انجمن جامعهشناسی ایران که در ۲۴ خرداد ۱۳۹۷ درگذشت، از طرف حلقه مطالعاتی مسائل اجتماعی زنان به دلیل آنکه ایشان همیشه از این حلقه مطالعاتی حمایت کرده و در دوره ریاست وی این حلقه توسط او تاسیس شد و همواره تاکید به فعالیت رشتههای مختلف به ویژه افراد جوان و دانشجو دراین حلقه داشتند، خوانده شد.
بیتا مدنی: در ورزش، زنان دربرابر فشار فرهنگ پدرسالاری، دست به کنشسازی میزنند
بیتا مدنی با گرامیداشت یاد شادروان قانعیراد، ضمن بیان مختصری از بنیانهای معرفتشناختی نظری پارادایم تفسیری، بر فهم مشترک آن دسته از اعیان اجتماعی در امر ورزشی تأکید کرد که توسط کنشگران اجتماعی این عرصه، یعنی خود زنان دستیافتنی و مبنای کنشسازی میشود.
او با اشاره به قضیه سوم کنش بلومر یا قضیه تفسیر، شرح داد: در برابر فشار ساخت اجتماعی سرسختی که امروزه در عرصه ورزش زنان شاهد آنیم، زنان نشان دادهاند که به واکنشهای آنی و لحظهای متوسل نمیشوند بلکه طی فرایندی از تفسیر در برابر تعین ساخت اجتماعی، دقیقا در بزنگاههایی سرنوشتساز، دربرابر فشار احکام بدنه سنتی، ناآمادگی زیرساختها، تنگنظریهای مالی و اداری، فرهنگ پدرسالاری حاکم بر جامعه، دست به کنشسازی یا برسازیکنش میزنند.
مدنی ادامه داد: این تفسیر دیگر یک واکنش روانی نیست بلکه خود یک کنش تازه اجتماعی، مبتنی بر فهم و تحلیل موقعیت است و به همان شیوهای رخ میدهد که جرج هربرت مید بنیانگذار مکتب کنش متقابلگرایی نمادی در نظریه نقشگیری خود با تفکیک بین ایفای نقش یا بازی نقش از نقشگیری یا گرفتن نقش، شرح و بسط داده است. چنین کنشی ظرفیت درهمتنیدگی و پیوستگی دارد، و جامعه چیزی نیست مگر مجموعهای از همین کنشهای پیوسته.
دبیر گروه جامعهشناسی ورزش انجمن جامعهشناسی ایران، با ذکر مصادیقی عینی از زن ایرانی قهرمان ورزشی، مربی یا داور، کارشناس، مفسر یا تحلیلگر ورزشی، مدیر اداره تربیت بدنی یا رئیس فدراسیون، زن عکاس و خبرنگار ورزشی و ... در فرایند نقشگیری، به دوگانههای دکارتی فلسفه غرب اشاره کرد که سایه سنگین خود را به درازای تاریخ و گستره جغرافیا بر ورزش زنان انداخته و مانع و رادع میشود.
او به الگوهای کلیشهای فرهنگ پاتریارکی که پشت همه آنها سه تصویر کلی از زن میدهد اشاره و گفت: لطیفه، ضعیفه، لکاته. با کمی دقت نظر آشکار میشود که در پس هر گزارهای که توجیهی است برای محدودسازی کنش اجتماعی زنان در امر ورزشی، یکی از این سه تصویر نهفته است.
این تحلیلگر جامعهشناسی تفسیری سپس بر مبنای نگاه تفهمگرای ماکس وبر، تحلیل عنصری از ساخت اجتماعی ارائه داد که در صورت نیل الیههای مختلف کنشگران و دستاندرکاران امر ورزشی به فهم مشترک، در چارچوبی نو از گفتمان کنش متقابل نمادی، میتواند نویدبخش حل و فصل چالشهای زنان در حوزه ورزش باشد و هم فراخوانی پارههای ذهنی و عینی در عناصری چون اقتصاد، دین، عناصر حقوقی، عناصر گفتمان بین بخش سخنگویان سنت و مطالبهگران مدرنیته، عناصر تنانه و زنانه، سیاست و حوزه قدرت تجلی یابد.
مدنی در پایان رویکرد تفسیرگرایی آمریکایی را از این رو به حال ورزش کشور مفید دانست که میتواند چشماندازی را برای مدیران و تصمیمسازان فراهم کند تا به مدد آن، فهم خود را به فهم بدنه جامعه و مطالبات ورزشی روزافزون زنان جامعه، نزدیکتر کرده از دامن زدن به شکاف نابرابریهای جنسیتی دور شوند. این فهم مشترک میتواند زمینهساز آرامش و انباشت اعتماد به عنوان سرمایه اجتماعی در میان آحاد مردم شود. در این راستا همگان، اعم از پژوهشگر حوزه آکادمیا تا کنشگر حوزه ورزش، نماینده مردم در عرصه قانونگذاری و هر که خود را مدعی دلسوز میداند نه تنها مسئولیت، بلکه اثرگذاری دارد.
سعیده علی: زن بودن و ورزشکار بودن در این کشور سخت است و مدام باید خودت را ثابت کنی
بازیکن تیم ملی بسکتبال زنان و کاپیتان تیم ملی هم در این نشست گفت: جدیدا اتفاقات خوبی افتاده و حجاب اسلامی ما بعد از ۴۰ سال توسط فیبا تایید شد و توانستیم در میادین برای مسابقه حضور پیدا کنیم. این اتفاق از سویی ناراحتکننده و از سویی دیگر خوشحالکنندهست؛ از این نارحتم که در بهترین سالهای جوانی خود نتوانستیم این تجربه را داشته باشیم.
سعیده علی ادامه داد: چند وقت پیش در رسانهای پیامها را میخواندم که گفته میشد اصلا چه معنی دارد زنان ورزش میکنند؟ در واقع در میان مردان هم لازم است این فرهنگ جا بیافتد و شاید از دلایلی که این حق از زنان گرفته شده اینست که مسئولین بر سرکار، مردان هستند و بر اساس تجربه شخصیام میگویم گاهی بهدلیل اینکه مسئول فدراسیون ما مرد بودهاند اهمیتی به ورزش زنان ندادهاند.
این ورزشکار گفت: دربارهی مساله زنانه و مردانه کردن ورزش موضوع واقعا خندهدار میشود. چون زنان و مردان نسبت به خودشان سنجیده میشوند و مقایسه اصلا نباید وجود داشته باشد. همچنین درباره اسپانسرها هم مشکلاتی داریم. شاید من بیشترین درآمد را در میان زنان بسکتبالیست داشته باشم. اما بازهم به سختی با این درآمد میشود یک زندگی را گذراند. اسپانسرها حمایت نمیکنند و آسیبش به ما زنان ورزشکار میرسد.
سعیده علی درباره لباس زنان ورزشکار نیز گفت: ما سالها پشت درهای بسته بودیم. ده دوزاده سال تمرین میکردیم ولی هیچ بازی رسمیای در سطح جهانی نداشتیم، اما تمرین میکردیم. من در دوازده سالی که در تیم هستم کلا دوبار مسابقه دادم. اما وقتی عشق باشد اینقدر میجنگیم و فشار میآوریم تا به نتیجه برسد. تایید لباس ما موضوع جالبی بود. یک مربی روزی به من و همبازیهایم گفت مسابقهای در ترکمنستان است که تا الان کسی از ایران در آن شرکت نکرده و من اسپانسر پیدا کردم که شما به این تورنمنت رسمی بروید. اما فدراسیون به مربی گفت تیم ملی زنان هیچ نوع ساپورت مالی نخواهد شد. در نهایت ما با اسپانسر شخصی رفتیم اما وقتی برگشتیم فدراسیون نزدیک بود ما را محروم کند چون که مجزا رفته بودیم! در نهایت جریان پوشش هم آنجا جرقه خورد و من فکر میکنم که ۶ماه بعد پوشش و لباس زنان بسکتبال ما تایید شد. ما و بقیه گروه از آن موقع تلاش کردیم که فشار بیاوریم و لباس خاص خود را تایید کنیم که در نهایت موفق شدیم.
کاپیتان تیم ملی بسکتبال بیان کرد: زن بودن و ورزشکار بودن در این کشور سخت است چون دائم باید تلاش کنی. انرژی بگذاری و ثابت کنی که نه تنها ضعیف نیستم و گاهی قویتر هستم. خیلی از هم تیمیهای من در سن کم از ورزش حرفهای خداحافظی کردند چون هیچ حمایتی نداشتند. مشکلات معیشتی زنانی را که دستمزدی ندارند، یا درآمدشان بسیار اندک است تحت فشار میگذارد.
او اضافه کرد: همچنین عدم پوشش خبری مسابقات زنان ورزشکار جذابیتی برای اسپانسرها باقی نمیگذارد که زنان را حمایت کنند. طبق تجربهام میگویم که زنان گاهی رنکینگ بالاتری از مردان در ورزش دارند. مثلا در تیمی که من هستم فعلا ما رنگینگ ۱۱ جهانیم در حالیکه مردان رتبه ۷۳ جهان هستند. اینها همه به دلیل عدم پوشش خبری است و عدم توجه مسئولان و اسپانسرها که سبب شده کسی از جایگاه ورزش بسکتبال زنان در جهان خبر نداشته باشد. من در دوره مقدماتی مسابقات جهانی فیلیپین جزو دهمین بازیکن امتیازآور در مسابقات شددم اما کسی خبردار نشد در حالی که اگر به جای من یک ورزشکار مرد بود اتفاق دیگری میافتاد.
سعیده علی همچنین درباره حمایت خانوادهاش گفت: من از خانواده اهل ورزشی بودم گرچه حرفهای نبودند اما ناآشنا هم نبودند و تاحدی حمایتم کردند. در مقابل کسانی را میشناسم که بازیکن تیم ملی هستند اما پدرشان اجازه نمیدهد که به اردو بیایند. اینها مشکلات خاص ورزش زنان است. بازیکن ستاره مثلا بسکتبال ایران از حضور در تیم و اردو به دلایل سنتی توسط پدرش منع میشود. امیدوارم خیلی زود این مشکلات برطرف شود و زنان و ورزشکاران زن بتوانند به حق گرفتهشدهشان برسند.
سعیدخواه: نبود قانونی جامع جهت پیشبرد اهداف ورزش زنان سبب ایجاد موانع بیشتر میشد
فاطمه سعیدخواه، عضو حلقه مطالعاتی مسائل اجتماعی زنان نیز در این نشست به بیان چالشهای ورزش زنان و ورزشکاران زن پرداخت.
او گفت: حضور و فعالیت زنان در ورزش علاوه بر آثار مثبتی که در خود زنان دارد مانند مطرح شدن زنان در جامعه، از بین بردن کلیشههای جنسیتی و... یکی از ابزارهای قوی، برای نفوذ به لایههای قدرت سیاسی- اجتماعی و اقتصادی هم محسوب میشود.
سعیدخواه با بیان اینکه «تقویت حضور زنان میتواند سبب توسعه این قدرت شود» ادامه داد: با این وجود همچنان در زمینه ورزش علیالخصوص ورزش حرفهای زنان، با محدودیتها و تبعیضهای بسیاری مواجهایم. تبعیض در ورزش نمایشی از نابرابری تاریخی روابط قدرت میان زنان و مردان است که در نتیجه زنان را در موقعیتهای فرودست در مقایسه با مردان قرار میدهد.
وی با تاکید بر اینکه «ورزشکار حرفهای به عنوان یکی از منابع انسانی نقش مهمی در پیشرفت و تحول جامعه دارد» گفت: بایستی شرایط و امکانات برای ورزش چنین فردی به مثابه یک شغل فراهم باشد. اما در خصوص ورزشکاران حرفهای زن چالشهای متفاوتی نسبت به مردان وجود دارد و این موانع و مشکلات با وجود افتخارات کسب شدهی زیاد برای ورزش زنان، همچنان این قشر مورد بیتوجهی مسئولین قرار گرفته است.
سعیدخواه تصریح کرد: این مشکلات موجب عدم مشارکت جدی زنان در ورزش حرفهای و دلسردی ورزشکاران حرفهای شده است. این چالشها و موانع در ورزش زنان سبب شده پتانسیل، استعداد و توان ورزشکاران زن آنچنان که باید به شکوفایی نرسد که این امر در موفقیت آنان تاثیرگذار است.
این عضو حلقه زنان در ادامه به بیان این موانع و چالشها پرداخت و گفت: در نظام حقوقی کشور ما قانونی یکپارچه و همه شمول در خصوص ورزش و به تبع آن ورزش زنان که توسط قوه مقننه تدوین شده و دارای ضمانت اجرای موثری باشد، وجود ندارد. در تنها جایی که ورزش تصریح شده است، بند ۳ اصل سوم قانونی اساسی است. این اصل و دو بند آن تنها مستند قانونی در حوزه ورزش و تاکید به رفع هرگونه نابرابری و تبعیض با توجه به بند ۹ آن است.
سعیدخواه ادامه داد: در قانون اساسی دولت موظف به بهکارگیری همه امکانات خود در امر ورزش شده است و کلمه تربیتبدنی در عرض آموزش و پرورش آمده، که این امر نشان دهنده اهمیت زیاد ورزش در نظر قانونگذار و دارای ارزشی برابر با آموزش و پرورش است اما قانونی در راستای دستیابی به اهداف قانون اساسی، مشخص کردن وظایف و صلاحیت نهادهای ورزشی، ایجاد مکانیزمهایی برای رشد گسترش ورزش، حمایت از ورزشکاران، رفع تبعیضها و توجه به ظرفیت ورزش زنان و... تدوین نشده است. البته جز لایحه اهداف، وظایف و اختیارات وزارت ورزش و جوانان نیز تصویب نشده است با این که بیش از ۶ سال از تشکیل وزارت ورزش و جوانان گذشته است.
در ادامه نیز این سخنران، قانون تربیتبدنی و ورزش کشور افغانستان را که به تاسی از قانون اساسی این کشور تدوین شده است و فصل جداگانهای تحت عنوان ورزش زنان را دربرمیگیرد بررسی کرد و گفت: در سیستم قانونگذاری ایران جای قانون مدون و یکپارچه در خصوص ورزش زنان در راستای رفع تبعیض و حمایت از ورزشکاران زن، که داری ضمانت اجرایی باشد (ابزاری که اجرای موثر قوانین را تضمین میکند)، خالی است و هرچه هست شامل آیین نامهها و مصوبات فدراسیونهاست که از اعمال سلیقه به دور نیستند، که بازهم درین موارد ما شاهد مصوبه/ دستورالعملی مدون و همه شمول در خصوص ورزش زنان و زنان ورزشکار حتی به صورت تخصصی در هر فدراسیون نیستیم.
این سخنران بیان کرد: از جمله عملکرد دولت در خصوص تدوین قانونی در حیطه ورزش زنان میتوان به مواردی مانند مصوبهی شورای عالی انقلاب فرهنگی تحت عنوان "درباره سیاستهای فرهنگی-اجتماعی ورزش زنان کشور" اشاره کرد. همچنین، لایحه اهداف، وظایف و اختیارات وزارت ورزش و جوانان که دارای ۹ ماده و چهار تبصره است که این لایحه تحت بررسی در مجلس است و به تصویب نرسیده.
سعیدخواه ادامه داد: این لایحه بطور تخصصی در زمینه ورزش تدوین نشده و دربرگیرنده قانونگذاری در حوزه مسائل جوانان نیز هست، در این لایحه همچنان مسئله ورزش زنان مغفول مانده است بهطوریکه در نظریه کارشناسی کمیته ورزش کمیسیون فرهنگی مجلس بیان شده است: عبارت "توسعه و تقویت ورزش بانوان" به بند الف ماده ۳ (اهداف تشکیل وزارت) و باید عبارت "اقدام مقتضی در راستای توسعه ورزش همگانی، حرفهای وقهرمانی ورزش بانوان کشور" به بند الف ماده ۴(وظایف و اختیارات) الحاق شود.
وی خاطرنشان کرد: همچنین ترجمه فارسی منشور تربیت بدنی و ورزش یونسکو (۲۰۱۵) که توسط وزیر ورزش و جوانان رونمایی شد که در آن به ایجاد فرصتهای برابر در سطوح نظارتی و تصمیمگیری در ورزش و فرصتهای فراگیر، مناسب در ورزش برای همه زنان در بندهای ۳ و ۴ ماده ۱ اشاره شده است. این منشور توسط اعضای یونسکو که ایران هم عضوی از آن است امضا شده اما فاقد ضمانت اجرای حقوقی و الزام آوری است و نیازی به تصویب در قوه مقننه نیست.
سعیدخواه گفت: ضعف در قانونگذاری و نبود قانونی جامع جهت پیشبرد اهداف ورزش زنان و توسعه آن خود سبب ایجاد موانع و مشکلات بیشتری خواهد شد از جمله این موارد که در چند وقت اخیر مبتلابه بوده و اهمیت بسیاری دارد، مسئله حق خروج از کشور زنان است که براساس ماده ۱۸ قانون گذرنامه زنان متاهل برای کسب گذرنامه نیاز به موافقت کتبی همسر خود داشته و همچنین در ماده ۱۹ همین قانون کسانی که به موجب ماده ۱۸ صدور گذرنامه موکول به اجازه آنان است از اجازه خود عدول کنند ازخروج دارنده گذرنامه جلوگیری و گذرنامه تا رفع مانع ضبط خواهد شد. مانند مشکل خروج زهرا نعمتی از کشور که با رایزنیهای صورت گرفته از سوی رئیس کمیته ملی پارالمپیک مشکل خروج این ورزشکار از کشور بطور ویژه حل شد یا نیلوفر اردلان کاپیتان تیم ملی فوتسال که از مسابقات آسیایی به این دلیل بازماند.
وی ادامه داد: طیبه سیاوشی نماینده مجلس ایران در این زمینه گفته بود که تعدادی از همسران زنان ورزشکار با سوء استفاده ازین حق اقدام به گرفتن مبالغی از فدراسیونهای ورزشی برای صدور اجازه خروج از کشور همسرانشان کردهاند وی همچنین گفته است که وزارت ورزش به بنده گفته است که ما از این موارد زیاد داشتیم.
سعیدخواه تصریح کرد: در حالی که زنان متاهل ورزشکار ما با این مشکل قانونی روبه رو هستند، مسئله سربازی و خروج از کشور بازیکنان ملی پوش مشمول سربازی، که اینها نیز مشمول همان ماده ۱۸ گذرنامه بوده (بند ۲ ماده: مشمولین وظیفه عمومی با اجازه کتبی اداره وظیفه عمومی) با رضایت ستاد مشترک نیروهای مسلح و تربیت بدنی نیروهای مسلح همواره قابل حل بوده و در مواردی فدراسیون فوتبال با هماهنگی نیروهای انتظامی اجازه خروج از کشور برخی از ملیپوشان را صادر کرده است و ما نه دیده و نه شنیدیم که مرد ورزشکاری به دلیل مشکل سربازی از شرکت در مسابقات بین المللی بازماند. اما در خصوص مسئله خروج از کشور زنان مشکل همواره فراتر از اینها بوده است.
این جامعهشناس متذکر شد: برای رفع این مشکل، طرح اصلاح قانون گذرنامه را در راستای تسهیل امکان خروج زنان از کشور در شرایط اضطرار با قید دو فوریت در تیرماه سال ۹۶ تقدیم هیأت رئیسه مجلس شده است. این طرح اصلاح جزئی بر بند ۳ ماده ۱۸ قانون گذرنامه و در واقع الحاق یک تبصره به این بند است که بر اساس آن در صورت اجازه ندادن همسر برای خروج از کشور دستگاه ذیربط (دادستان) اجازه خروج زنان نخبه فرهنگی، ورزشی، اقتصادی و سیاسی را ظرف ۷۲ ساعت صادر خواهد کرد.
سعیدخواه ادامه داد: متن تبصره بدین شرح است: حج تمتع، شرکت در مسابقات ورزشی، المپیادها و مسابقات و همایشهای علمی، فرهنگی و اقتصادی به نمایندگی از طرف جمهوری اسلامی ایران با تایید مراجع ذیربط جزو موارد اضطراری محسوب میشود. ذی نفع حق دارد به تصمیم دادستان ظرف ده روز پس از ابلاغ به مرجع صالح اعتراض نماید. در ضمیمه نظر اداره کل تدوین قوانین، ایرادی به طرح گرفته شده که با خروج موارد تبصره از عنوان اضطرار، مانع اعمال نظر سلیقهای قاضی در خصوص احراز شرایط اضطراری، که گاها میتواند آن را اضطراری ندانسته و حکم خروج از کشور صادر نشود، شده است. این نظر بدین شرح است: موارد اضطراری در ادبیات حقوقی تعریف خاص و شرایط مشخص دارد بنابراین قانون گذار نمیتواند حج تمتع یا شرکت در مسابقات ورزشی را از موارد اضطرار دانسته اما میتواند موارد مذکور را ازحکم اصلی بند ۳ ماده ۱۸ استثناء کند و فقط حکم دادستان را برای صدور گذرنامه کافی بداند.
او یادآور شد: این طرح همچنان در مجلس در حال بررسی بوده و در صحن علنی به رای گذاشته نشده و به تصویب نرسیده در نتیجه مشکل در خصوص مسئله خروج زنان همچنان پا برجا بوده و زنان متاهل نبایست از شرط نمودن حق خروج از کشور ضمن عقد ازدواج و تنظیم وکالتنامه خروج از کشور غافل بمانند.
وی همچنین گفت: مشکلات قانونی فقط در سطح داخلی نیست. در عرصه بینالمللی و فدراسیونهای جهانی ورزشها نیز قوانین دست و پاگیری برای ورزشکاران زن وجود دارد که بایستی این موارد نیز، از آنجایی که یکی از حقوق لازم بشری دسترسی همگان به همه امکانات از جمله ورزش به صورت برابر است، رفع شود. کما اینکه گامهای مثبتی در این زمینه برداشته شده است. همانند قانون ممنوعیت حجاب در ورزش وزنهبرداری که در سال ۲۰۱۱ تغییر کرد تا زنان مسلمان نیز بتوانند در مسابقات بینالمللی شرکت کنند. همچنین در رشته کشتی، پوشش زنان ورزشکار پس از مدتها پیگیری از طرف فدراسیون کشتی ایران، به تصویب هیات رئیسه اتحادیه جهانی رسید و تیم ملی کشتی زنان نیز توانست وارد رقابتهای بینالمللی شود. در ورزش بسکتبال نیز، اردیبهشت ۹۶ فیبا دستور لغو ممنوعیت حجاب را صادر کرد.
سعیدخواه اضافه کرد: یکی دیگر از قوانین تبعیضآمیز، قوانین مربوط به میزان تستسترون مجاز زنان ورزشکار است که توسط کمیته ملی المپیک تصویب شده است. بر اساس این قانون از ورزشکاران تست تعیین میزان آندرژون گرفته، که گاهی اوقات موجب منع و ایجاد مشکلاتی برای حضور افراد دارای تیپهای مختلف جنسی/جنسیتی ورزشکار میشود. درفدراسیون جهانی دو و میدانی نیز اخیرا قانونی در این خصوص به تصویب رسیده است که در نوامبر ۲۰۱۸ به اجرا در میآید. بر اساس این قانون برای واجدالشرایط بودن، تستسترون ورزشکاران زن بایستی به میزان مشخصی بوده و کسانی که دارای رشد جنسی متفاوتی بوده برای شرکت در مسابقات بایستی از هر راه ممکن پزشکی میزان تستسرون خود زیر ۵ نانومول نگه دارند. از جمله ورزشکارانی که این قانون برایش مشکلساز بوده و بدون راهکارهای پزشکی قادر به شرکت در مسابقات نخواهد بود، کستر سمینا قهرمان دو میدانی جهان است که میان جنسی است. وی در سال ۲۰۰۸ توسط فدراسیون جهان مجبور به آزمایش تایید جنسیت و به مدت یکسال از ورزش محروم شد. او در حال حاضر نیز ازین قانون جدید فدراسیون جهانی به دادگاه داوری ورزش شکایت کرده است.
او یکی دیگر از مشکلات ورزش زنان، فقدان حمایت مالی مناسب دانست و گفت: به دلیل عدم پوشش خبری ورزشکاران زن، این مسابقات کمتر دیده شده است. مثلا مسابقات جام باشگاههای آسیایی والیبال در دو سال گذشته برای نخستین بار از رادیو پخش شد و درنتیجه اسپانسرها علاقهای به حمایت مالی از ورزشکاران نداشتند. این مسئله ورشکاران زن را با مشکلات زیادی مواجه کرده است بطوری که در بسیاری از مواقع اردوها و مسابقات را با هزینهی شخصی خود شرکت کردهاند. مثلا لیلا رجبی، ورزشکار پرتاب وزنه، با هزینه شخصی خود موفق به کسب سهمیه المپیک شده است و مشکلات عدیدهی دیگری همچون نداشتن محل تمرین مناسب، لباس مناسب، برخوداری از امکانات پزشکی و.... به همراه دارد.
سعیدخواه ادامه داد: جهت برطرف کردن این معضل بایستی بودجه اختصاصی به ورزش زنان و اعتبار مالی که دولت اختصاص میدهد به میزانی باشد که از محل این اعتبارات این هزینهها شود. که با توجه به ظرفیت مالی دولت دستیابی به همچین امری ممکن نیست در نتیجه بایستی جهت جذب اسپانسرینگ و سرمایهگذاری خصوصی در ورزش زنان و حمایت رسانهها از ورزش زنان و پوششدهی خبری از مسابقات قانونگذاری صورت بگیرد.
وی در خصوص وضعیت بودجه اختصاصی به ورزش زنان در ایران نیز بیان کرد: با توجه به تصویب ماده ۱۰۹ در لایحه برنامه ششم توسعه، مبنی بر اختصاص درصدی از مالیات بر ارزش افزوده به موارد مصرح در قانون از جمله ورزش زنان ، بخشی از ۲۷./.% از ۹% مالیات بر ارزش افزوده به ورزش زنان اختصاص مییابد و به گفته فاطمه ذوالقدر نماینده مجلس این به غیر از یازده میلیارد بودجه اختصاصی به ورزش زنان است. همچنین به گفته معاون حقوقی مجلس و امور استانهای وزارت ورزش و جوانان ۳۰% بودجه ادارات کل ورزش استانها به حوزه ورزش زنان اختصاص مییابد. نظارت بر نحوه تخصیص بودجه اختصاصی زنان در فدراسیون ها به عهده معاونت توسعه ورزش بانوان وزارت ورزش و جوانان است.
سعیدخواه یکی دیگر از نتایج زیانباری که از کمبود بودجه و نبود حمایت مالی مناسب حاصل میشود را کم درآمدی زنان ورزشکار دانست و گفت: یکی از اختلافات بزرگ بین مردان و زنان ورزشکار همین شرایط مالی، پاداشها و درآمد استبرای مثال قهرمان جام جهانی ۲۰۱۵ فوتبال زنان ۲ ملیون دلار پاداش گرفت اما مردان در جام جهانی ۲۰۱۴ ۳۵ ملیون دلار پاداش گرفتند. که سبب میشود زنان ورزشکار به قدری درآمد نداشته باشد که بتوانند ازپس هزینههای زندگی برآمده و در کنار آن بتوانند تمرینات ورزشی خود را با کیفیت دنبال کرده تا به پیشرفت بیشتری رسیده و حتی در نیمه راه به دلیل مسائل اقتصادی ورزش حرفهای را کنار گذاشتهاند.
او تصریح کرد: ورزش زنان با وجود چالشهای زیادی که دارد، ظرفیت و توانایی بالای خود را به جامعه نشان داده و در رفع کلیشههای جنسیتی بسیار موثر عمل کرده. اما همچنان نیازمند اقدامات جدی در راستای زدودن محدودیتها و موانع ورزش زنان از سوی دولت است ولی تناقض در این اقدامات، فاصله زیاد بین حرف تا عمل و اهمال ورزی موجب شده است مساله ورزش زنان همچنان با چالشهای جدی مواجه باشد.
