تهیهکننده نمایش «خسرو پرویز» مطرح کرد؛
بیش از نیمی از نمایشها با ضرر مواجه میشوند/ چرا تبلیغ تئاتر با مانع روبروست؟
تهیهکننده و طراح صحنه نمایش «خسرو پرویز» با انتقاد از افزایش نامتوازن هزینههای تولید و قیمت بلیت تئاتر، نبود بستر مناسب برای تبلیغات را یکی از جدیترین مشکلات این هنر دانست و گفت: بیش از نیمی از نمایشها در شرایط فعلی با ضرر مواجه میشوند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، نمایش «خسرو پرویز» به نویسندگی و کارگردانی سهند خیرآبادی و تهیهکنندگی شبیر پرستار، از ۶ آبان تا ۱۱ آذر ساعت ۲۰ در سالن چهارسوی تئاتر شهر روی صحنه میرود.
پرستار به عنوان تهیهکننده و طراح صحنه، در گفتوگو با ایلنا، ضمن تشریح چالشهای اقتصادی تولید تئاتر و نبود بستر قانونی برای تبلیغات، طراحی صحنه این اثر را بازتابی سورئال از ذهن آشفته شخصیتی گرفتار در خانه توصیف کرد.
شبیر پرستار، تهیهکننده و طراح صحنه نمایش «خسرو پرویز»، درباره جزئیات تولید این اثر با اشاره به دشواریهای اقتصادی تولید تئاتر به ایلنا گفت: تهیهکنندگی یک نمایش در شرایط فعلی واقعاً ریسک بزرگی است و به جرأت میتوانم بگویم بیش از نیمی از نمایشها با ضرر مواجه میشوند؛ چراکه قیمت بلیت تئاتر متناسب با افزایش هزینههای تولید رشد نکرده است.
وی با بیان اینکه هزینه ساخت دکور و تهیه متریال مورد نیاز صحنه نسبت به سال گذشته چندین برابر شده است، افزود: هزینه ساخت متریال دکور از سال گذشته تاکنون حدود شش تا هفت برابر افزایش پیدا کرده، اما قیمت بلیت نمایش حتی دو برابر هم نشده است. این در حالی است که تهیهکننده باید هزینههای تولید، تبلیغات و سایر مخارج اجرا را تأمین کند.
پرستار برای تشریح فاصله میان هزینههای تولید و قیمت بلیت تئاتر، به مقایسه قیمت بلیت سالن اصلی تئاتر شهر با هزینههای روزمره اشاره کرد و گفت: زمانی بلیت سالن اصلی تئاتر شهر ۲۰ هزار تومان بود و قیمت یک جوجهکباب اقتصادی در مقابل تئاتر شهر پنج هزار تومان؛ اما امروز همان جوجهکباب حدود ۳۵۰ هزار تومان قیمت دارد. با این مقایسه، اگر قرار بود قیمت بلیت تئاتر متناسب با این افزایش تغییر کند، باید به حدود دو میلیون تومان میرسید؛ در حالی که چنین اتفاقی نیفتاده است.
تهیهکننده نمایش «خسرو پرویز» ادامه داد: البته میدانم که مردم برای تهیه همین بلیتهای ۴۰۰، ۵۰۰ و ۶۰۰ هزار تومانی نیز با مشکلات اقتصادی مواجهاند و افزایش قیمت بلیت هم راهحل سادهای نیست؛ اما مشکل اصلی فقط هزینههای تولید و قیمت بلیت نیست، بلکه نبود فضای مناسب برای تبلیغ تئاتر است.
وی با طرح این پرسش که «مسئولان، جای تبلیغ تئاتر کجاست؟» تصریح کرد: ما برای اجرای نمایش از مرکز هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز میگیریم، اما برای تبلیغ ناچاریم سراغ پلتفرمهای غیرقانونی برویم که مخاطبان برای ورود به آنها باید از فیلترشکن استفاده کنند. تازه در همین بسترها نیز باید هزینههای گزافی بپردازیم، بدون آنکه تبلیغات لزوماً دیده شود. گویا عدهای تمایلی ندارند تئاتر تبلیغ شود و ترجیح میدهند در تئاتر بسته شود. از مسئولان میپرسم بستر قانونی و مؤثر تبلیغات تئاتر کجاست و چه نهادی باید پاسخگوی این وضعیت باشد؟
طراحی صحنه؛ بازتاب ذهن آشفته شخصیتی گرفتار در خانه
پرستار در بخش دیگری از این گفتوگو درباره رویکرد خود در طراحی صحنه نمایش «خسرو پرویز» توضیح داد: به دلیل نوع قصه و شیوه پردازش آن، نمیتوانم تمام جزئیات طراحی را توضیح بدهم؛ چراکه ممکن است بخشی از ماجرا برای مخاطب آشکار شود. داستان در بستری از خواب و حتی خوابی در دل خواب روایت میشود و شخصیت خواببیننده در حال انتقام گرفتن از اطرافیان خود است.
وی افزود: از آنجا که این شخصیت سالهای طولانی در یک خانه زندگی کرده، نمیتوانستیم فضای ذهنی او را به بیرون از خانه منتقل کنیم. بنابراین باید تصورات ذهنی و رنجهای این شخصیت را در همان فضای خانه به تصویر میکشیدیم؛ البته قرار نبود تمام جزئیات خانه در خواب بازسازی شود، بلکه باید کلیاتی از فضای آن ارائه میکردیم که نشاندهنده رنجی باشد که شخصیت با آن دستوپنجه نرم میکند.
طراح صحنه «خسرو پرویز» استفاده از ویدئو مپینگ را یکی از ابزارهای اصلی انتقال ذهنیت شخصیت به مخاطب دانست و گفت: ویدئو مپینگ کمک میکرد تا بتوانیم بخشهایی از ذهنیت این شخصیت را به تماشاگر نشان دهیم. اینکه این تصاویر در کدام بخش صحنه نمایش داده شوند نیز اهمیت زیادی داشت. همچنین باید ابزارها و وسایل مینیمال خانه را به شکلی سورئال طراحی میکردیم که در عین فاصله گرفتن از واقعیت، کاملاً از آن جدا نشوند. تمام این ملاحظات در ساخت دکور و وسایل صحنه مدنظر قرار گرفت.
وی با تأکید بر اینکه طراحی صحنه در این نمایش صرفاً کارکرد تزئینی ندارد، اظهار کرد: تماشاگر از همان لحظه ورود به سالن متوجه میشود که وارد یک فضای رئال نشده است. وسایل روی صحنه در جای معمول خود قرار ندارند و کجومعوج به نظر میرسند. با آغاز نمایش و پخش تصاویر ویدئو مپینگ نیز این تصور تقویت میشود که قرار است با اتفاقات و فضایی متفاوت روبهرو شود.
آزادی عمل در طراحی صحنه با حذف ملاحظات اقتصادی
پرستار درباره همزمانی مسئولیت تهیهکنندگی و طراحی صحنه این نمایش نیز گفت: این دو مسئولیت در عمل ارتباط مستقیمی با یکدیگر نداشتند. من هر آنچه را که برای صحنه لازم بود، با بهترین کیفیت آماده کردم. یکی از مزیتهای این وضعیت آن بود که لازم نبود برای هر بخش از طراحی به تهیهکننده توضیح بدهم که ساخت آن چقدر هزینه دارد و چه میزان بودجه نیاز خواهد داشت؛ چراکه خودم مسئول هر دو بخش بودم و آزادی عمل بیشتری داشتم.
وی با اشاره به همکاری خود با سهند خیرآبادی، نویسنده و کارگردان نمایش، افزود: به دلیل دوستی عمیقی که با سهند خیرآبادی دارم، با ذهنیت او آشنا هستم و او نیز به پیشنهادها و ایدههای طراحی من احترام میگذارد. این دومین همکاری من و سهند خیرآبادی است که در آن هم تهیهکنندگی و هم طراحی صحنه را برعهده دارم.
«خسرو پرویز»؛ ترکیبی از کمدی، تراژدی و فلسفه
تهیهکننده و طراح صحنه این نمایش در پایان، درباره ویژگی متمایز «خسرو پرویز» و مفاهیمی که مخاطب پس از تماشای آن با خود به همراه میبرد، گفت: به اعتقاد من، این نمایش ترکیبی از دستکم سه سبک متفاوت کمدی، تراژدی و فلسفی است. بعید میدانم دو نفر پس از تماشای این اجرا به نتیجه و برداشت مشترکی برسند.
پرستار تأکید کرد: در تمام دقایق نمایش، از دیالوگها گرفته تا حتی شوخیها، مفاهیم فلسفی عمیقی وجود دارد. هر مخاطب میتواند برداشت و دریافت متفاوتی از این اثر داشته باشد؛ به تعبیر من، هر کسی به تماشای این نمایش میآید، گل خودش را از آن میچیند و با خود میبرد.