در جلسه نقد و بررسی آلبوم "شبت خوش باد من رفتم" مطرح شد:
پرچم فرهنگ و هنر همچنان در دست ادبیات است
جلسه نقد و بررسی آلبوم " شبت خوش باد من رفتم" با حضور محمد سریر، محمدعلی بهمنی وکاوه یغمایی به عنوان منتقد؛ در موسسه موسیقی سرنا برگزار شد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، محمد سریر در نشست نقد و بررسی آلبوم " شبت خوش باد من رفتم" با اشاره به این مطلب که سنت نقد در کشور ما وجود ندارد، گفت: امیدوارم این جلسهها رویهای ایجاد کند تا سنت نقد در کشور بهوجود آید. در خانوادههای ما انتقاد پذیرفته نمیشود چه برسد به یک فضای گستردهتر مانند موسیقی که در آن نقد معنای مخالفت دارد.
وی افزود: نقد یعنی مشکلی را بیان کردن و به نظر من؛ در حوزه موسیقی باید اهلیتها را شناخت. کسی که به فضای موسیقی وارد میشود باید تحصیلات و دانش موسیقیایی داشته باشد و اهلیت او برای همگان به اثبات رسیده باشد.
رئیس هیات مدیره خانه موسیقی درباره تقدم و تاخر شعر و موسیقی بر یکدیگر گفت: موضوعی که همیشه روی آن بحث بوده؛ این است که آیا اول شعر بوده؛ بعد آهنگ یا اول آهنگ بوده؛ بعد شعر؟ در گذشتههای دورتر معمولا اینگونه بود که آهنگساز؛ قطعهای را ساخته و به شاعر مراجعه میکرد ولی امروز نگاهها عوض شده و گاه روی شعری که هیچ تاثیری ندارد؛ آهنگسازی میشود.
محمد سریر با بیان این مطلب که آلبوم علی تفرشی نگاهی به آثار بزرگان و گذشتگان است؛ گفت: استفاده از این اشعار نشان میدهد پرچم فرهنگ و هنر همچنان در دست ادبیات است.
وی گفت: جوانان ما با ادبیات کهن فاصله دارند و متاسفانه دیپلم که میگیرند؛ یک شعر هم حفظ نیستند.
او با اشاره به ظرفیتهای شعر امروز گفت: تمام ظرفیت شعر امروز در لایههای شعر پشینیان نشسته است. ادبیات کهن سطح اندیشه و درک شعر را بالا میبرد و از نظر من؛ این اشعار تعدیلکننده و متعادلکننده فصل معاصر است.
محمدعلی بهمنی نیز در این نشست به ناگفتههای اشعار بزرگان حتی در روزگار امروز اشاره کرد و درباره آلبوم تازه علی تفرشی گفت: بعد از مدتها آلبومی شنیدم که حرفهایی برای گفتن داشت. در این آلبوم؛ اشعاری از سرایندگان و بزرگان کشور انتخاب شده اما مشکل آن در این است که در آلبوم اخیر صدای شعر معاصر شنیده نمیشود.
این شاعر با طرح این پرسش که "چرا صدای خوبی که باعث تولید آلبوم خوبی شده؛ تنها باید اشعاری را انتخاب کند که زبان روزگار معاصر ما را بیان نمیکند درحالیکه ما نمیتوانیم شعر روزگار معاصر را نادیده بگیریم؟ گفت: موقعی که اشعار بزرگان را انتخاب میکنیم؛ علاوه بر انتخاب یک شعر دیگر هزینه ترانه نمیدهیم. البته من با شناختی که از علی تفرشی دارم؛ وی در انتخاب اشعار به دنبال مادیات نبوده و نیست. این آلبوم تلفیقی ذاتی با موسیقی دارد ولی متاسفانه آهنگساز همیشه تلفیق خاص خود را انجام میدهد و ما که شنونده هستیم؛ تلفیق خاص خود را داریم به همین دلیل نقد و بررسی اثر مشکل است.
او به غزل معاصر نیز اشارهای کرد و گفت: محتواهای غزل ما خیلی ارجمند است و قرنهاست که آن را میشنویم. شعر غزل را قالب غزل میگوییم در حالی که شعر غزل یک هنر است. ما شاعرانی داریم که با غزلیاتشان جهانی را طی کردند. ما به شعر کلاسیک هم به صورت قالبپذیر نگاه میکنیم.
کاوه یغمایی؛ دیگر منتقد حاضر در نشست بود که از عدم حضور دستاندرکاران آلبوم در این جلسه انتقاد کرد.
علی تفرشی در ادامه جلسه در پاسخ به این سوال که آیا انتخاب اشعار ۵۰۰ سال قبل باتوجه به فضای موسیقی مدرن امروز؛ عقبگرد محسوب میشود یا خیر؟ گفت: اشعاری که انتخاب شده مفهومش زنگزده و کهنه نیست و در قرن ۲۱ هم شنیده میشود. کلام در همه وقت میتواند شنیده شود و در عین کهن بودن میتواند خیلی امروزی باشد.
وی ادامه داد: مفهوم شعر از نظر من خیلی مهم است و علاقه شخصی من به این نوع از ادبیات است. در موسیقی کلامی همه آثار قابل احترام هستند.
این خواننده درباره استفاده از عروض در ضرب شعر و حسن یا نقص بودن آن، گفت: من بیشتر به محتوای شعر اهمیت میدهم و خودم را به هیچ عروضی منحصر نمیدانم و سعی میکنم عروض درونی خود شعر را استفاده کنم.
وی در پاسخ به این سوال که با درنظر گرفتن مخاطبان نسل جدید با چه تفکر و انگیزهای آلبوم را تولید کرده؟ گفت: من پنج آلبوم کار کردم که سه آلبوم پاپ بود ولی باتوجه به برخی شعرها و خوانندگان امروزی به جایی رسیدم که آنچه دلم میخواست را انجام دادم.
وی افزود: من به غزل و این نوع موسیقی علاقه شخصی دارم. در این اثر هم فقط خواستم موسیقی سنتی خودم را گفته باشم که دارای هویت باشد. زیرا امروز بخشی از موسیقی ایران هویت ندارد. وظیفه من این بود که زبان موسیقی ایران را به خودمان برگردانم.
وی درباره سبک آلبوم اخیرش نیز گفت: این آلبوم تلفیقی است و انگیزهام از انتخاب آن نیز شخصیست. اعتقاد من؛ این است که یک بیت از ادبیات کهن ایران میتواند زندگی ما را نجات دهد.
او تاکید کرد: هیچ وقت در ساخت و انتخاب ملودی دخالت نداشتم و هیچ قالب ریتمی برای خود انتخاب نکردم بلکه تنها به چیزی که شعر میگفت؛ توجه میکردم. درنهایت هم نکته مثبت و قوی آلبوم؛ شعر آن است نه آهنگسازی من.
وی با اشاره به این مطلب که من خودم را نه خواننده و نه آهنگساز میدانم، گفت: من خود را یک موزیسین میدانم و این را میتوانم عنوان کنم در مملکتی که زندگی میکنم؛ برخی خوانندگان سواد موسیقیایی ندارند و ابتداییترین مسائل را نمیدانند و متاسفانه این موضوع یک آسیب جدی برای موسیقی ماست.