ایلنا از سیستان و بلوچستان گزارش می‌دهد؛
روایت تلخ یک مادر از وضعیت درمان در بیمارستان امام علی چابهار/ برای انتقال فرزندم به اتاق احیا برانکارد نبود/ به دلیل نبود صندلی همراهان بیمار کف زمین می نشینند
در حالی که تنها بیمارستان منطقه با پروژه گسترده مقاوم‌سازی و تعمیرات دست‌وپنجه نرم می‌کند، روایت خانواده‌هایی که برای نجات جان عزیزانشان به بیمارستان امام علی (ع) چابهار مراجعه می‌کنند، از مشکلاتی فراتر از فرسودگی ساختمان حکایت دارد؛ از کمبود تجهیزات اولیه و وضعیت نامناسب بهداشتی تا دشواری‌های همراهی با بیماران در بخش‌های حساس درمانی.
به گزارش خبرنگار ایلنا، بیمارستان برای خانواده‌ای که عزیزش را در آستانه مرگ می‌بیند، آخرین پناه است؛ جایی که انتظار می‌رود در بحرانی‌ترین لحظات، دست‌کم ابتدایی‌ترین امکانات درمانی و مراقبتی فراهم باشد. اما در بیمارستان امام علی(ع) چابهار، روایت یک مادر از روزهای بستری فرزند هشت‌ساله‌اش، تصویری نگران‌کننده از تجربه بیماران و همراهان در تنها مرکز درمانی مجهز منطقه ترسیم می‌کند؛ کودکی که اکنون در کماست و خانواده‌اش در کنار نگرانی برای جان او، با دشواری‌هایی مواجه شده‌اند که به گفته مادر، نباید بخشی از تجربه حضور در یک مرکز درمانی باشد.
مادر این بیمار در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا از نبود برانکارد در زمان انتقال فرزندش به اتاق احیای قلبی ریوی (CPR) می‌گوید؛ شرایطی که به گفته او، در نهایت پدر کودک ناچار شده است فرزندش را در آغوش بگیرد و به محل احیا منتقل کند.
او همچنین از وضعیت نامناسب بهداشت در اورژانس گلایه دارد و می‌گوید حتی تعویض روکش تخت‌ها نیز با پیگیری و اصرار خانواده انجام شده است.
به گفته این مادر، وضعیت سرویس‌های بهداشتی بیمارستان نیز در زمان مراجعه آنها نامناسب بوده و در برخی از آنها آب وجود نداشته است.
او با اشاره به اینکه در مراجعه قبلی نیز مشکلاتی را تجربه کرده، معتقد است شرایط در حال حاضر وخیم‌تر شده است؛ موضوعی که از نگاه او، نمی‌توان آن را صرفاً به عملیات تعمیر و مقاوم‌سازی ساختمان نسبت داد.
این خانواده همچنین از دشواری دسترسی به پزشک متخصص و ناهماهنگی میان کادر درمان در پیگیری وضعیت کودک سخن می‌گویند.
مادر بیمار می‌گوید: با وجود اطلاع‌رسانی درباره تشنج و ضرورت رسیدگی فوری به وضعیت فرزندش، در ابتدا پاسخ روشنی دریافت نکرده و برای پیگیری حضور پزشک ناچار به مراجعه مکرر به پرستاران شده است. با این حال، او از تلاش و همکاری پزشک معالج کودک در ادامه روند درمان قدردانی می‌کند و تأکید دارد که پزشک در طول شب برای رسیدگی به وضعیت فرزندش حضور و پیگیری داشته است.
روایت این مادر در کنار مشاهدات و تصاویر ارسالی از بخش‌هایی از بیمارستان، پرسش‌های جدی‌تری درباره وضعیت خدمات‌رسانی در این مرکز درمانی ایجاد می‌کند. گزارش‌های میدانی و تصاویر منتشرشده از بخش مراقبت‌های ویژه نیز از نگرانی‌هایی درباره وضعیت نظافت، وجود لکه‌های خون روی تخت‌ها و دیوارها، گردوغبار ناشی از تعمیرات و شرایط نامناسب استقرار همراهان حکایت دارد.
به گفته همراهان بیماران، در مقابل بخش مراقبت‌های ویژه حتی صندلی برای نشستن وجود ندارد و برخی خانواده‌ها ناچارند روی زمین و با پهن کردن پتو و نشستن روی آن ساعات طولانی انتظار بکشند.
در چنین شرایطی، مسئله صرفاً ظاهر فرسوده یک ساختمان یا حفره‌های ایجادشده در کف راهروها نیست؛ بلکه موضوع اصلی، چگونگی حفظ کیفیت و ایمنی خدمات درمانی در زمان اجرای پروژه‌های عمرانی و مقاوم‌سازی است. به‌ویژه آنکه بیمارستان امام علی (ع) چابهار، به دلیل محدودیت مراکز درمانی مجهز در منطقه، نقش محوری در پذیرش و درمان بیماران دارد و هرگونه اختلال در خدمات آن می‌تواند خانواده‌های بسیاری را با مشکل مواجه کند.
در همین ارتباط، روابط عمومی دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی چابهار در واکنش به تصاویر منتشرشده از وضعیت راهروهای بیمارستان، اعلام کرده است حفره‌های ایجادشده در کف برخی راهروها بخشی از عملیات فنی و برنامه‌ریزی‌شده مقاوم‌سازی سازه است و برای تزریق گروت به بخش‌هایی از دال‌ها و تیرهای سازه‌ای ایجاد شده‌اند.
بر اساس توضیحات این دانشکده، بیمارستان امام علی(ع) طی سال‌های گذشته با فرسودگی و کاهش استحکام برخی اجزای سازه‌ای مواجه بوده و به همین دلیل، عملیات مقاوم‌سازی با روش ژاکت بتنی و گروت‌ریزی در آن در حال اجراست. در این پروژه، مقاوم‌سازی بیش از ۲۰۶ ستون و فونداسیون و حدود دو هزار مترمربع از دال‌های سقف پیش‌بینی شده است.
روابط عمومی دانشکده علوم پزشکی چابهار همچنین تأکید کرده است راهروهای مورد اشاره مربوط به بخش‌های قدیمی اورژانس و تزریقات بوده که پیش از آغاز عملیات مقاوم‌سازی، خدمات آنها به ساختمان جدید اورژانس، سوانح و سوختگی منتقل شده و این فضاها از چرخه پذیرش و تردد بیماران خارج شده‌اند. به گفته این نهاد، پس از تکمیل مراحل سازه‌ای و تأیید فنی، اصلاح تأسیسات مکانیکی، تعویض لوله‌های فرسوده، ترمیم کف‌سازی و سرامیک‌ها و عملیات نازک‌کاری انجام خواهد شد.
دانشکده علوم پزشکی چابهار با تأکید بر ضرورت مقاوم‌سازی این بیمارستان، نگرانی شهروندان درباره ایمنی آن را به‌جا دانسته و از دشواری‌های ناشی از اجرای این عملیات تخصصی عذرخواهی کرده است.
با این حال، توضیحات روابط عمومی درباره ضرورت مقاوم‌سازی سازه، به‌تنهایی پاسخگوی تمام گلایه‌های مطرح‌شده از سوی بیماران و همراهان نیست. پرسش‌هایی همچنان درباره وضعیت نظافت بخش‌های فعال، تأمین تجهیزات اولیه انتقال بیمار، شرایط بهداشتی سرویس‌های عمومی، مدیریت گردوغبار و فراهم کردن حداقل امکانات رفاهی برای همراهان بیماران باقی است؛ موضوعاتی که ارتباط مستقیمی با عملیات سازه‌ای ندارند و انتظار می‌رود مسئولان حوزه سلامت درباره آنها نیز شفاف‌سازی کنند.
مقاوم‌سازی بیمارستانی که پناه درمانی جمعیت گسترده‌ای از جنوب سیستان و بلوچستان است، ضرورتی انکارناپذیر به شمار می‌رود؛ اما این ضرورت نباید به معنای نادیده گرفتن کیفیت خدمات در زمان اجرای پروژه باشد. برای خانواده‌ای که کودک هشت‌ساله‌اش در کماست، ایمنی آینده ساختمان اگرچه مهم است، اما آنچه امروز اهمیت حیاتی دارد، دسترسی به خدمات درمانی ایمن، بهداشتی و بدون وقفه است. بیمارستان قرار است محل بازگشت امید باشد، نه جایی که خانواده‌ها در کنار نگرانی برای جان بیمار، ناچار به مطالبه ابتدایی‌ترین امکانات نیز باشند.
