مدیرکل حفاظت محیط زیست فارس خبرداد؛
ذخیره‌گاه زیست‌کره ارژن برای ۱۰ سال دیگر در فهرست یونسکو ماند
مدیرکل حفاظت محیط زیست فارس از تأیید ماندگاری ذخیره‌گاه زیست‌کره ارژن و پریشان در فهرست ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره برنامه انسان و زیست‌کره یونسکو خبر داد و گفت: این منطقه در ارزیابی دوره‌ای سال ۲۰۲۵، با تأیید مراجع ذی‌ربط، برای دست‌کم ۱۰ سال دیگر در این فهرست باقی ماند؛ با این حال، خشک‌شدن کامل تالاب پریشان، افت منابع آب زیرزمینی و توسعه ناپایدار کشاورزی همچنان از مهم‌ترین تهدیدهای این میراث طبیعی زاگرس است.
به گزارش ایلنا، لیلا تاج‌گردون با اشاره به جایگاه ذخیره‌گاه زیست‌کره ارژن و پریشان به‌عنوان تنها ذخیره‌گاه زیست‌کره استان فارس در میان ۱۴ ذخیره‌گاه ثبت‌شده کشور اظهار کرد: این منطقه که در سال ۱۹۷۶ میلادی به تأیید یونسکو رسید، به دلیل برخورداری از زیستگاه‌های متنوع کوهستانی، جنگل‌های بلوط، تالاب‌ها و گونه‌های ارزشمند گیاهی و جانوری، از اهمیت ویژه‌ای در حفاظت از تنوع زیستی کشور برخوردار است.
وی افزود: با وجود این ظرفیت‌های طبیعی، خشک‌شدن کامل تالاب پریشان از سال ۱۳۸۹، کاهش منابع آب زیرزمینی، توسعه ناپایدار کشاورزی و تغییر کاربری اراضی، از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی این پهنه طبیعی به شمار می‌روند.
مدیرکل حفاظت محیط زیست فارس با تأکید بر ضرورت مدیریت علمی و مشارکتی ذخیره‌گاه زیست‌کره ارژن و پریشان ادامه داد: برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی، توسعه کشت محصولات آب‌بر، تخریب جنگل‌ها و مراتع، شکار غیرمجاز، آتش‌سوزی و آلودگی ناشی از فعالیت‌های انسانی، حیات این منطقه را تهدید می‌کنند.
تاج‌گردون با اشاره به برنامه‌های اداره کل حفاظت محیط زیست فارس برای کاهش فشار بر این زیست‌بوم ارزشمند گفت: پیگیری تأمین حق‌آبه تالاب پریشان از محل سد نرگسی پس از آبگیری آن، اجرای برنامه مدیریت جامع زیست‌بومی تالاب‌های ارژن و پریشان، تقویت همکاری با دانشگاه‌ها و جلب مشارکت جوامع محلی، از جمله محورهای مورد توجه برای حفاظت از این منطقه است.
وی همچنین با گرامیداشت یاد شهدای حفاظت از طبیعت منطقه ارژن و پریشان، نقش محیط‌بانان مستقر در پاسگاه‌های محیط‌بانی و همراهی مردم و تشکل‌های محیط زیستی را در صیانت از این میراث طبیعی مهم دانست.
مدیرکل حفاظت محیط زیست فارس تأکید کرد: ماندگاری در فهرست یونسکو به‌تنهایی ضامن حفاظت از یک ذخیره‌گاه نیست و تحقق این هدف به مدیریت اصولی منابع آب و خاک، جلوگیری از تخریب زیستگاه‌ها و مشارکت مؤثر همه دستگاه‌های مسئول و جوامع محلی نیاز دارد.
