جای خالی برجی که چشم چابهار به دریا بود/نماینده سابق مجلس: نماد چابهار، مردم هستند

به گزارش خبرنگار ایلنا، غروب‌های چابهار سال‌هاست با تصویر برجی گره خورده بود که از دوردست، بر فراز ساحل، چشم به دریا داشت. برجی که برای دریانوردان، سازه‌ای تخصصی و برای بسیاری از مردم، بخشی از قاب آشنای شهر بود. برج کنترل و مراقبت دریایی، اگرچه تنها یک تأسیسات فنی برای هدایت و ایمنی ترددهای دریایی به شمار می‌رفت، اما در مدت کوتاه عمر خود، آرام‌آرام جای خود را در حافظه جمعی مردم باز کرد. سه بار هدف قرار گرفتن این سازه در حملات آمریکا و فروریختن آن پس از آخرین حمله، تنها تخریب یک ساختمان نبود. از بین رفتن تصویری بود که هر روز در افق چابهار دیده می‌شد و برای بسیاری از شهروندان به خاطره‌ای مشترک تبدیل شده بود.

امروز، جای خالی این برج بیش از آنکه در خط آسمان چابهار دیده شود، در روایت مردم از شهرشان احساس می‌شود. مردمی که با حسرت از فروریختن آن سخن می‌گویند، اما در عین حال تأکید دارند که هویت چابهار با بتن و فولاد تعریف نمی‌شود.

نماد واقعی این بندر، مردمانی هستند که سال‌ها در کنار دریا، با وجود محرومیت‌ها و دشواری‌ها، ایستاده‌اند. همان مردمی که معتقدند می‌توان برجی تازه ساخت، اما آنچه چابهار را زنده نگه می‌دارد، استقامت و حضور خود آنهاست. از همین نقطه است که روایت تخریب برج، از یک سازه فراتر می‌رود و به روایت شهری می‌رسد که همچنان بر پای خود ایستاده است.

تخریب برج کنترل دریایی چابهار اراده مردم بلوچستان را فرو نمی‌ریزد

معین‌الدین سعیدی، نماینده سابق چابهار در مجلس، در گفتگو با ایلنا، با اشاره به تخریب برج کنترل و مراقبت دریایی چابهار گفت: این برج حدود یک سال پیش به بهره‌برداری رسید و سازه‌ای کاملاً فنی و تخصصی در حوزه دریایی و بندری بود و هیچ کارکرد نظامی نداشت.

وی افزود: این برج از نظر فنی در سطح بسیار بالایی قرار داشت و از لحاظ زیبایی بصری نیز به یکی از شاخصه‌های چابهار تبدیل شده بود و در مدت کوتاه فعالیت خود، حس نوستالژیکی میان مردم ایجاد کرده بود.

سعیدی با تأکید بر اینکه هدف قرار دادن این سازه نشان داد دشمن میان زیرساخت‌های نظامی و غیرنظامی تفاوتی قائل نیست، اظهار کرد: با وجود ارزش فنی و نمادین این برج، تخریب آن هرگز نمی‌تواند اراده پولادین مردم بلوچستان را در هم بشکند.

نماینده سابق چابهار ادامه داد: اگرچه از دست رفتن این سازه برای مردم تلخ است، اما نماد واقعی چابهار این برج نیست؛ نماد چابهار، مردم هستند. مردمی که سال‌هاست با مشکلاتی مانند کمبود آب، برق و محرومیت دست‌وپنجه نرم می‌کنند و حتی در شرایط سخت و گرمای بالای ۵۰ درجه نیز پای کشور ایستاده‌اند و وظیفه مرزداری خود را انجام می‌دهند.

وی درباره علت سه بار هدف قرار گرفتن این برج نیز گفت: ماهیت و کارکرد این برج کاملاً غیرنظامی بود و حمله به آن بیش از هر چیز نشان می‌دهد که عاملان این حملات به هیچ اصل اخلاقی، حتی در جنگ، پایبند نیستند و میان اهداف نظامی و غیرنظامی تفاوتی قائل نمی‌شوند.

سعیدی تصریح کرد: تجربه نشان داده هرچه فشار خارجی بر ایران بیشتر شود، انسجام داخلی نیز افزایش پیدا می‌کند، اما انتظار مردم این است که مسئولان از این شرایط برای ایجاد تحول اساسی در مدیریت کشور و توجه بیشتر به مطالبات مردم استفاده کنند.

وی تأکید کرد: مردم ایران در طول تاریخ نشان داده‌اند که در برابر فشارها ایستادگی می‌کنند، اما انتظار دارند بیش از گذشته دیده شوند و مشکلات و مطالباتشان مورد توجه جدی قرار گیرد.

هدف، فقط تخریب یک برج نبود

پرویز کدخدایی، عضو شورای شهر نیکشهر و عضو شورای اسلامی استان سیستان و بلوچستان، نیز در گفت‌وگو با ایلنا، حمله به برج کنترل و مراقبت دریایی چابهار را فراتر از تخریب یک سازه دانست و گفت: صبح ۲۶ تیرماه در چابهار فقط یک برج فرو نریخت؛ بخشی از امیدی که برای آینده این بندر ساخته شده بود، زیر آتش ارتش آمریکا آسیب دید.

وی با تأکید بر اینکه این برج کارکردی کاملاً غیرنظامی داشت، افزود: این سازه برای مراقبت از دریا و خدمت به زندگی و ایمنی ترددهای دریایی ساخته شده بود، اما قربانی جنگ شد. با این حال، ویرانه‌های آن یک حقیقت را ثبت می‌کنند. هیچ موشکی نمی‌تواند اراده ساختن را ویران کند.

کدخدایی ادامه داد: برج کنترل و مراقبت دریایی، چشم بیدار دریا و مرکز مدیریت ترددهای دریایی بود و هدف قرار دادن آن، تنها تخریب یک ساختمان نبود؛ بلکه تلاشی برای ایجاد اختلال در نظم عملیاتی بندر و ضربه زدن به شریان‌های تجارت، حمل‌ونقل دریایی و معیشت هزاران خانواده به شمار می‌رود.

عضو شورای اسلامی استان سیستان و بلوچستان با بیان اینکه این حمله، ماهیت ضدتوسعه‌ای چنین اقداماتی را آشکار کرد، اظهار داشت: هدف تنها یک سازه نیست؛ بلکه تلاش برای خدشه‌دار کردن امنیت، اعتماد و روند توسعه چابهار است.

وی تأکید کرد: چابهار با یک حمله متوقف نمی‌شود. مردمی که برای استقلال و پیشرفت این بندر هزینه داده‌اند، از دل هر ویرانی، زیرساختی مقاوم‌تر خواهند ساخت. چابهار زخمی است اما ایستاده، چرا که این بندر با همت مردمانی ساخته شده که دریا، خانه و شناسنامه آنهاست.

حالا دیگر برج کنترل و مراقبت دریایی چابهار در افق شهر دیده نمی‌شود. سازه‌ای که پس از سه مرحله هدف قرار گرفتن، سرانجام فرو ریخت. اما آنچه هنوز در چابهار پابرجاست، مردمی هستند که سال‌هاست با محرومیت، گرما، کم‌آبی و دشواری‌های زندگی کنار آمده‌اند و همچنان شهرشان را زنده نگه داشته‌اند. شاید جای برج در خط آسمان خالی باشد، اما آن‌گونه که بسیاری از مردم این بندر می‌گویند، هویت چابهار با فروریختن هیچ سازه‌ای فرو نمی‌ریزد زیرا نماد واقعی این شهر، مردمانی هستند که همچنان ایستاده‌اند.

گزارش: فائقه راغی