سردشت ۳۹ سال بلاتکلیف میان زخم کهنه و وعده های ناتمام

به گزارش خبرنگار ایلنا، در ظهر گرم هفتم تیرماه ۱۳۶۶، غرش هواپیماها سکوت و آرامش شهر سردشت را در هم شکست. تنها در چند لحظه، زندگی عادی مردم این شهر به کابوسی تلخ تبدیل شد، مردمی که بی‌خبر از آنچه رخ داده بود، با استنشاق گازهای سمی یکی پس از دیگری بر زمین افتادند.

در نخستین ساعات حادثه، هنوز کسی از وقوع حمله شیمیایی اطلاعی نداشت. اما تاول‌های روی پوست، سرفه‌های شدید، تنگی نفس و حال وخیم مردم، نشانه‌هایی بود از فاجعه‌ای که ابعاد آن به‌تدریج آشکار شد، جنایتی که سردشت را به نخستین شهر جهان پس از جنگ جهانی دوم تبدیل کرد که هدف حمله شیمیایی علیه غیرنظامیان قرار گرفت.

طی روزهای پس از این حادثه تلخ، بیش از ۱۰۰ نفر از مردم غیر تظامی سردشت به شهادت رسیدند و شمار مصدومان شیمیایی به حدود هشت هزار نفر افزایش یافت؛ هزاران نفری که بسیاری از آنان هنوز پس از گذشت نزدیک به چهار دهه، با عوارض جسمی و تنفسی ناشی از آن حمله دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

اکنون ۳۹ سال از بمباران شیمیایی سردشت می‌گذرد، شهری که هنوز میان خاطره تلخ جنگ، عوارض ماندگار سلاح‌های شیمیایی و وعده‌های محقق‌ نشده مسئولان گرفتار مانده است. 

از مشکلات درمانی و تعطیلی داروخانه تنها کلینیک مصدومان گرفته تا مطالبه ساخت بیمارستان، تعیین درصد جانبازی و توسعه زیرساخت‌ها از جمله مطالباتی است که هر سال تکرار می‌شوند اما همچنان به نتیجه نرسیده‌اند.

هفتم تیر برای سردشت فقط یک تاریخ در تقویم نیست، روزی است که زخم آن هنوز بر تن شهر و مردمش باقی مانده است. شهری که عنوان نخستین شهر قربانی سلاح شیمیایی پس از جنگ جهانی دوم را با خود حمل می‌کند، اما با گذشت نزدیک به چهار دهه همچنان درگیر پیامدهای همان فاجعه است.

در حالی که هر سال همزمان با سالروز بمباران شیمیایی، وعده‌هایی درباره توسعه خدمات درمانی، تکمیل زیرساخت‌ها، رسیدگی به وضعیت مصدومان و جبران محرومیت‌های تاریخی منطقه مطرح می‌شود، روایت امروز سردشت همچنان از کمبود امکانات، مسیرهای ارتباطی نامناسب، مشکلات درمان و مطالبات بی‌پاسخ مردم حکایت دارد.

تعطیلی داروخانه تنها کلینیک مصدومان شیمیایی، مطالبه احداث بیمارستان در داخل شهر، تعیین تکلیف هزاران پرونده جانبازی و انتظار برای تحقق پروژه‌های عمرانی، بخشی از پرسش‌هایی است که هنوز پاسخی روشن برای آن‌ها ارائه نشده است،پرسش‌هایی که مردم سردشت معتقدند نباید فقط به روزهای سالگرد محدود بماند.

مصدومان سردشت با گذشت ۴ دهه با کمبود امکانات، مشکلات دارو و درمان مواجه هستند

صالح عزیزی پوراقدم، رئیس هیأت‌مدیره مرکزی انجمن دفاع از مصدومان شیمیایی سردشت در گفت و گو با ایلنا با انتقاد از وضعیت خدمات درمانی و زیرساختی این شهرستان گفت: تنها داروخانه کلینیک ویژه مصدومان شیمیایی سردشت به دلیل مطالبات معوق بیمه دی تعطیل شده و هزاران نفر از آسیب‌دیدگان همچنان با مشکلات درمان، دارو، تعیین درصد جانبازی و کمبود امکانات مواجه هستند.

عزیزی‌پور اقدم، با اشاره به شرایط دشوار زندگی مصدومان شیمیایی این شهرستان اظهار کرد: تنها کلینیک موجود در سردشت به‌صورت شبانه‌روزی فعالیت ندارد و با کمبود امکانات، تجهیزات قدیمی و مشکلات جدی در تأمین دارو مواجه است.

وی با بیان اینکه سردشت همچنان از نبود زیرساخت‌های درمانی مناسب رنج می‌برد، گفت: با وجود شرایط خاص این شهرستان، بیمارستان مجهز در داخل سردشت وجود ندارد و بیماران برای دریافت بخشی از خدمات درمانی ناچار به مراجعه به شهرهای دیگر هستند.

رئیس هیأت‌مدیره انجمن دفاع از مصدومان شیمیایی سردشت همچنین به اجرا نشدن برخی وعده‌های عمرانی اشاره کرد و افزود: وعده احداث استخر ۲۵۰۰ به درستی محقق نشده و وسعت پیش‌بینی‌شده آن کاهش یافته که جوابگوی مراجعان نیست.

وی با اشاره به آمار مصدومان شیمیایی اظهار کرد: از مجموع ۸ هزار و ۲۴ نفر مدعی مصدومیت شیمیایی در سردشت، تنها حدود یک‌هزار و ۶۰۰ نفر موفق به دریافت تأییدیه جانبازی شده‌اند و این موضوع به یکی از مهم‌ترین مطالبات مردم منطقه تبدیل شده است.

عزیزی‌پوراقدم ادامه داد: با توجه به نوع گازهای به‌کاررفته در حمله شیمیایی و ماندگاری طولانی‌مدت آثار آن، بسیاری از مردم همچنان با عوارض جسمی و تنفسی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و انتظار دارند روند تعیین درصد جانبازی با دقت و سرعت بیشتری انجام شود.

ساکنان سردشت هنوز با گاز خردل نفس می‌کشند 

نماینده مردم سردشت و پیرانشهر در مجلس شورای اسلامی با اشاره به سالروز بمباران شیمیایی سردشت گفت: با وجود گذشت نزدیک به چهار دهه از حمله شیمیایی رژیم بعث عراق، مردم این شهر همچنان با عوارض گاز خردل، کمبود امکانات درمانی، مشکلات تعیین درصد جانبازی و ضعف زیرساخت‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

کمال حسین پور در گفت و گو با خبرنگار ایلنا، با اشاره به هفتم تیرماه، سالروز بمباران شیمیایی سردشت، اظهار کرد: در سال ۱۳۶۶ این شهرستان در پی جنایت انسانی رژیم بعث عراق هدف حمله شیمیایی قرار گرفت و طی آن هزاران نفر شهید، مصدوم و جانباز شدند،حادثه‌ای که آثار و پیامدهای آن همچنان در زندگی مردم منطقه مشهود است.

حسین‌پور با بیان اینکه نبود امکانات مناسب درمانی و زیرساختی از مهم‌ترین مطالبات مردم منطقه است، افزود: تعیین درصد جانبازی برای بخشی از آسیب‌دیدگان، تأمین خدمات درمانی و عمل به وعده‌های مطرح‌شده طی سال‌های گذشته همچنان از دغدغه‌های جدی مردم سردشت به شمار می‌رود.

وی ادامه داد: متأسفانه در طول ۳۹ سال گذشته بیشتر وعده‌ها تکرار شده و بخش زیادی از مطالبات مردم همچنان بی‌پاسخ مانده است.

حسین‌پور با اشاره به ماندگاری عوارض ناشی از گاز خردل گفت: هنوز تعدادی از مصدومان و افرادی که مدعی آسیب ناشی از حمله شیمیایی هستند، با وجود انجام معاینات تخصصی و حضور در کمیسیون‌های پزشکی متعدد، موفق به دریافت و تعیین درصد جانبازی نشده‌اند.

نماینده مردم سردشت و پیرانشهر همچنین از وضعیت خدمات درمانی در این شهرستان انتقاد کرد و افزود: کلینیک مصدومان شیمیایی سردشت از امکانات کافی برای درمان و تأمین داروی مورد نیاز جانبازان و مردم برخوردار نیست.

وی درباره وضعیت بیمارستان سردشت نیز اظهار کرد: تصمیم‌گیری‌های گذشته در حوزه درمان باعث شده مردم برای دریافت خدمات تخصصی ناچار به مراجعه به شهرهای دیگر استان و حتی تبریز و تهران شوند.

حسین‌پور تأکید کرد: وزارت بهداشت باید تجهیز یک مرکز تخصصی درمان مصدومان شیمیایی در سردشت را در اولویت قرار دهد، زیرا با وجود پیگیری‌های متعدد، تاکنون وعده‌های داده‌شده عملی نشده است.

وی همچنین خواستار ورود جدی بنیاد شهید برای رفع مشکلات کلینیک مصدومان شیمیایی و شبانه‌روزی شدن این مرکز شد.