معیشت ۲۱ هزار کارگر غیررسمی نابود شد

به گزارش ایلنا و به نقل از سازمان جهانی کار، سیلاب‌های شدید در مسیر «بوت کوشی – تریشولی» نپال، علاوه بر خسارات جانی و عمرانی، فعالیت اقتصادی در مناطق آسیب‌دیده را مختل کرده است. تخریب جاده‌ها، پل‌ها و زیرساخت‌های انرژی، دسترسی بخشی از نیروی کار به محل کار و بازارها را دشوار یا ناممکن کرده و درآمد روزانه بسیاری از کارگران را متوقف کرده است. 

بر اساس ارزیابی مقدماتی سازمان جهانی کار، حدود ۲۱ هزار و ۴۰۰ فرد شاغل در شعاع چهار کیلومتری محدوده مستقیم سیلاب زندگی می‌کنند. بخش‌های گردشگری، کشاورزی، حمل‌ونقل و بنگاه‌های خرد از جمله حوزه‌هایی هستند که بیشترین آسیب اقتصادی را متحمل شده‌اند. راهنمایان گردشگری، باربرها، کارکنان هتل‌ها، رانندگان و کارگران کشاورزی در پی تعطیلی فعالیت‌ها با کاهش یا قطع درآمد مواجه شده‌اند. 

کارگران روزمزد؛ نخستین قربانیان توقف کار

در میان گروه‌های آسیب‌دیده، کارگران روزمزد، شاغلان غیررسمی و صاحبان مشاغل خرد وضعیت شکننده‌تری دارند. سطح بالای اشتغال غیررسمی در نپال، در کنار دسترسی محدود به بیمه‌های اجتماعی و حمایت‌های قانونی، باعث می‌شود توقف فعالیت اقتصادی برای این گروه‌ها مستقیماً به کاهش درآمد و دشوار شدن تأمین هزینه‌های روزمره منجر شود. 

برای کارگری که درآمدش به کار روزانه وابسته است، حتی چند روز تعطیلی اجباری می‌تواند فشار اقتصادی قابل‌توجهی ایجاد کند. اگر اختلال در فعالیت‌های اقتصادی طولانی شود، خانوارهایی که ذخیره مالی محدودی دارند ممکن است برای تأمین هزینه‌های زندگی ناچار به قرض گرفتن شوند و در نتیجه، فشار ناشی از یک حادثه طبیعی به مشکلات اقتصادی بلندمدت تبدیل شود. 

تخریب راه‌ها، بحران را به مناطق دیگر می‌کشاند

پیامدهای سیلاب تنها به مناطق مستقیماً آسیب‌دیده محدود نمی‌شود. تخریب راه‌ها و شبکه برق، مسیر جابه‌جایی کالا و دسترسی بنگاه‌ها به بازار را مختل می‌کند و در نتیجه، آثار بحران می‌تواند به مناطق دورتر نیز برسد. 

مسدود شدن گذرگاه‌های مرزی «راسووا» و «تاتوپانی» اهمیت این مسئله را بیشتر می‌کند. این گذرگاه‌ها در مبادلات تجاری نپال با چین نقش مهمی دارند و به گفته سازمان بین‌المللی کار، مسیر راسووا محل عبور ۲۲ درصد از واردات و نیمی از صادرات نپال در تجارت با چین است. 

وقتی مسیرهای اصلی حمل‌ونقل و تجارت از کار می‌افتند، تنها رانندگان یا کارگران همان منطقه آسیب نمی‌بینند. کاهش جابه‌جایی کالا می‌تواند فعالیت بنگاه‌ها را در مناطق دیگر نیز کاهش دهد و در پی آن، تقاضا برای نیروی کار و درآمد گروه‌های مختلف شغلی پایین بیاید. به این ترتیب، یک حادثه طبیعی می‌تواند از محدوده جغرافیایی خود فراتر برود و بخش‌های دیگری از اقتصاد و بازار کار را تحت تأثیر قرار دهد. 

بازسازی باید با حفظ اشتغال همراه باشد

سازمان جهانی کار بر این باور است که مرحله بازسازی پس از سیلاب نباید تنها به ترمیم زیرساخت‌ها محدود شود و باید حفظ درآمد و اشتغال آسیب‌دیدگان نیز در آن در نظر گرفته شود. اجرای برنامه‌های حمایت از درآمد، کمک به بازگشت افراد به بازار کار، آموزش مهارت‌های مورد نیاز و رعایت اصول ایمنی و بهداشت حرفه‌ای از جمله اقداماتی است که این نهاد برای دوره پس از بحران پیشنهاد کرده است. 

«نعمان اوزجان»، مدیر دفتر سازمان بین‌المللی کار در نپال، با اشاره به پیامدهای گسترده این حادثه گفته است: «پیامدهای این فاجعه برای اشتغال، در مرزهای منطقه سیل‌زده متوقف نمی‌شود. آسیب به مسیرهای حمل‌ونقل و شبکه انرژی، شوک اقتصادی را از طریق زنجیره‌های تأمین به کارگران و بنگاه‌های دوردست منتقل می‌سازد.» 

او همچنین بر ضرورت آن تأکید کرده است که دولت و نهادهای بین‌المللی، در جریان بازسازی، تنها به احیای زیرساخت‌ها اکتفا نکنند و حفظ معیشت مردم و توان بازگشت نیروی کار به فعالیت اقتصادی را نیز در اولویت قرار دهند. 

سیلاب نپال نشان می‌دهد که برزگی ابعاد یک بحران طبیعی را نمی‌توان تنها با میزان تخریب ساختمان‌ها، جاده‌ها و دیگر زیرساخت‌ها سنجید. برای بخش بزرگی از نیروی کار، به‌ویژه کارگران روزمزد و غیررسمی، توقف فعالیت اقتصادی به معنای از دست دادن درآمد روزانه است. به همین دلیل، حمایت از درآمد و حفظ اشتغال باید بخشی از برنامه واکنش به بحران و بازسازی پس از آن باشد؛ در غیر این صورت، خسارت یک حادثه طبیعی می‌تواند برای خانوارهای کم‌درآمد تا مدت‌ها ادامه پیدا کند.