در بیانه بازنشستگان شرکت مخابرات راه دور شیراز تاکید شد:
مفهوم پیمانهای دستهجمعی کار در حقوق کار ناشناخته است/ فرصتهای خوب، بدون انجام هیچ کاری از دست رفتند
بازنشستگان شرکت مخابرات راه دور شیراز (I.T.I) به مناسبت هفته کارگر بیانیهای را به امضای «هاشم شمشیری» رئیس کانون بازنشستگان صنایع مخابرات راه دور شیراز، صادر کردند.
به گزارش ایلنا، متن این بیانیه به شرح زیر است:
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم
موجیم که آسودگی ما عدم ماست
۱۱اردیبهشت روز جهانی کارگر روز فریاد مظلومیت مبارک
بیشک یکی از آرزوهای ما انسانها همیشه بر این استوار بوده است که بتوانیم یک عدالت نسبی در جامعه برقرار سازیم.
تاریخ خود به خوبی گواه است که همه کسانی که ندای حق طلبانه سر دادهاند همواره خواهان برقراری پلی بودهاند تا به واسطه آن ظلم و بهرهکشی انسانها و پایمالی حقوقشان از همنوع خود توسط قدرتمداران ازبین برود ولی متاسفانه در اکثر موارد باشکست مواجه شدهاند واگر هم هر از گاهی توانستهاند به امتیازهایی دست بیابند در مقابل هزینههای زیادی پرداختهاند.
برقراری یک عدالت نسبی بین جوامع در وهله نخست نیازمند این است که حاکمیت قوانین و مقرراتی را در این زمینهها تصویب و به اجرا بگذارد و از آن سو تلاشگران جوامع بتوانند با آزادی کامل خواستههای به حق خود را بیان کنند؛ ولی متاسفانه ماحصل عملکرد سیاستگذاری ایجاد شکاف عمیق بین فقر وثروت بوده و هست و هر روز هم این شکاف عمیقتر میشود.
بله،
کارفرمایان به تنها چیزی که اصلا توجه ندارند، اوضاع و احوال کارگران است.
مهمترین و بارزترین مشکلات کارگران نبود امنیت شغلی، تامین معیشت و فقدان سندیکاها و تشکلهای کارگری مستقل کارگری است.
عمده مصادیق نبودن امنیت شغلی در جامعه کارگری مربوط به بحث قردادهای موقت و بیتوجهی به قانون کار در هنگام عقد قرداد با کارگر است؛ تا زمانی که اراده و حاکمیت کارفرما هنگام عقد قرارداد به کارگر حکم فرما نباشد و از مواد مختلف قانون کار در چارچوب منافع خود بهره برد امنیت شغلی کارگران با تهدیدات جدی مواجه است.
یکی دیگر از مسائل ناامنی شغلی کارگران، ممانعت از به عمل آوردن از تجمعات کارگری و اعتراضات صنفی است که به منظور مطالبهگری نیازها و خواستههای کارگران صورت میگیرد و به بهانههای مختلف این حق از جامعه کارگری گرفته شده است.
متاسفانه فرصتها یکی پس از دیگری از دست میروند و عملا کاری انجام نمیشود. دولتهای قبلی فرصتهای طلایی بسیاری را از دست دادند. زمانی که نفت دوران طلایی خود را داشت دولت وقت هیچگونه میل و رغبتی را جهت جذب سرمایهگذار خارجی و داخلی نشان نداد و یا اصلا به سرمایهگذاران اعتمادی نداشتند
اکثر نخبههای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ما از کشور خارج شدهاند و اصلا ایدهای برای برگشت آنها دیده نمیشود.
در چنین حالاتی چطور امید داشته باشیم چرخ روزگار کارگران بر وفق مرادشان بچرخد.
ما کارگران ایرانی بر این باور هستیم که قانون فعلی کار ایران به دلیل به رسمیت نشناختن سندیکاهای کارگری کارآمد نیست و همانند دیگر کشورهای توسعه یافته برای کارگران هیچگونه حقی را قائل نیستند حق تجمع و اعتصاب نمیدهند و در اصل مفهوم پیمانهای دستهجمعی کار در حقوق کار ایران ناشناخته است.
با امید به آن روزی که همه اقشار آزادانه بتوانند حقوق خود را مطالبه کنند، تبعیضها از بین برود و در واقع یک عدالت نسبی در جامعه حکمفرما شود.
هاشم شمشیری
۱۱اردیبهشت۱۳۹۸