خبرگزاری کار ایران

سازمان جهانی کار زنگ خطر را به صدا درآورد:

۲.۵ میلیون کارگر در معرض آسیب‌های گرمایش زمین/ وقتی گازهای گلخانه‌ای «زندگی» را می‌بلعد

 ۲.۵ میلیون کارگر در معرض آسیب‌های گرمایش زمین/ وقتی گازهای گلخانه‌ای «زندگی» را می‌بلعد

سازمان جهانی کار هشدار داده است افزایش دمای محیط‌های کاری تا سال ۲۰۴۰، کاهش ساعات کار معادل ۲.۴۶ میلیون شغل تمام‌وقت را در اتیوپی، غنا و سنگال به دنبال خواهد داشت و سالانه ۶۷ میلیارد دلار به اقتصاد این کشورها خسارت وارد می‌کند.

به گزارش ایلنا و به نقل از سازمان جهانی کار، افزایش دما و گرمای شدید در محیط‌های کاری می‌تواند تا سال ۲۰۴۰، با کاهش ساعات کار، خسارتی معادل ۲.۴۶ میلیون شغل تمام‌وقت به بازار کار اتیوپی، غنا و سنگال وارد کند. پژوهش‌های تازه این نهاد هشدار می‌دهند حتی در سناریوی انتشار پایین گازهای گلخانه‌ای، زیان سالانۀ تولید ناخالص داخلی این سه کشور بر اثر تنش گرمایی تا سال ۲۰۴۰ به حدود ۶۷ میلیارد دلار خواهد رسید.

گرمای فزایندۀ محیط کار هم‌اکنون سلامت و توان کاری کارگران، بهره‌وری بنگاه‌ها و اقتصاد این کشورها را تحت تأثیر قرار داده و پیامدهای آن در دهه‌های آینده شدیدتر خواهد شد.

بر اساس پیش‌بینی‌ها، تا سال ۲۰۴۰ کاهش ساعات کار بر اثر تنش گرمایی در مجموع معادل حدود ۲ میلیون و ۴۶۰ هزار شغل تمام‌وقت خواهد بود.
سهم اتیوپی از این رقم حدود یک میلیون و ۷۸۰ هزار شغل، غنا ۵۵۰ هزار شغل و سنگال ۱۲۹ هزار شغل برآورد شده است.
این ارقام به معنای اخراج یا حذف قطعی همین تعداد شغل نیست؛ بلکه مجموع ساعات کاری ازدست‌رفته را با ساعات کار سالانۀ یک نیروی تمام‌وقت مقایسه می‌کند.

همچنین زیان سالانۀ تولید ناخالص داخلی این سه کشور تا سال ۲۰۴۰، در مقایسه با دورۀ مبنای تاریخی، به حدود ۶۷ میلیارد دلار می‌رسد؛ از این میزان، ۳۳.۳ میلیارد دلار به اتیوپی، ۲۳.۲ میلیارد دلار به غنا و ۱۰.۵ میلیارد دلار به سنگال مربوط است.

آغاز بحران «گرمای محیط کار»

تنش گرمایی زمانی رخ می‌دهد که گرمای محیط، رطوبت، تابش مستقیم خورشید و فعالیت بدنی، بدن کارگر را تحت فشار قرار می‌دهد و توانایی او برای ادامۀ کار را کاهش می‌دهد. این وضعیت سلامت نیروی کار را به خطر می‌اندازد و با ایجاد وقفه‌های کاری، کاهش سرعت فعالیت یا کوتاه شدن ساعات کار، درآمد کارگران و میزان تولید را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

پژوهش‌های سازمان جهانی کار تأکید می‌کنند تنش گرمایی صرفاً تهدیدی برای آینده نیست. در سال ۲۰۲۳ نیز افزایش گرمای محیط کار در پی تغییرات اقلیمی، در هر سه کشور به کاهش چشمگیر ساعات کار و افت تولید اقتصادی در مقایسه با دورۀ مبنای تاریخی منجر شد.

پیامدهای گرمای شدید برای کارگرانی سنگین‌تر است که بخش زیادی از ساعات کاری خود را در فضای باز یا محیط‌های گرم و فاقد تجهیزات سرمایشی مناسب می‌گذرانند. کارگران ساختمانی، کشاورزی و خدمات شهری از جمله گروه‌هایی هستند که در چنین شرایطی با خطر بیشتری روبه‌رو می‌شوند. کاهش ساعات کار در این مشاغل فقط به معنای افت بهره‌وری نیست؛ بلکه می‌تواند دستمزد و درآمد روزانۀ کارگرانی را کاهش دهد که دریافتی آن‌ها به ساعات یا روزهای حضور در محل کار وابسته است.

نبود برنامه‌های سازگاری با شرایط اقلیمی جدید، کارگران را میان به خطر انداختن سلامت و ازدست‌دادن ساعات کار و درآمد قرار می‌دهد. این وضعیت به‌ویژه برای کارگران کم‌درآمد و شاغلان مشاغل غیررسمی دشوارتر است؛ گروه‌هایی که معمولاً دسترسی محدودتری به امکانات حفاظتی دارند و امکان کمتری برای کاهش ساعات حضور در گرما، بدون از دست‌دادن درآمد، در اختیارشان است.

ضرورت مشارکت کارگران

سازمان جهانی کار تأکید می‌کند کارفرمایان و کارگران باید در طراحی و اجرای راهکارهای مقابله با گرمای محیط کار مشارکت داشته باشند تا این اقدامات هم اثربخش باشند و هم با شرایط واقعی محیط‌های کاری تناسب پیدا کنند.

پژوهش‌های اتیوپی، غنا و سنگال بخشی از طرحی پژوهشی در شش کشور هستند که لبنان، مالدیو و سریلانکا را نیز دربرمی‌گیرد. سازمان جهانی کار این مطالعات را با حمایت مجمع کشورهای آسیب‌پذیر در برابر تغییرات اقلیمی و گروه وزیران دارایی کشورهای آسیب‌پذیر (CVF-V20) سفارش داده است. منابع مالی این طرح را صندوق مشترک چندجانبه CVF-V20 تأمین می‌کند.

پژوهشگران برای ارزیابی آثار کنونی و آینده تنش گرمایی بر بهره‌وری، اشتغال و اقتصاد کشورها، پیش‌بینی‌های اقلیمی را با داده‌های بازار کار و مدل‌سازی اقتصادی ترکیب کرده‌اند.

سازمان جهانی کار هشدار می‌دهد با ادامۀ روند افزایش دما، حفاظت از کارگران و کمک به بنگاه‌ها برای سازگاری با شرایط اقلیمی به یکی از الزامات گذار عادلانه تبدیل خواهد شد.

این نهاد در دستورالعمل‌های خود درباره گذار عادلانه به اقتصادها و جوامع پایدار از نظر زیست‌محیطی، چارچوبی برای رسیدگی به پیامدهای اشتغالی و اجتماعی تغییرات اقلیمی و زیست‌محیطی ارائه کرده است.

مقابله با گرمای محیط کار نباید صرفاً به حفظ تولید و کاهش خسارت اقتصادی محدود بماند. کارگران باید به آب آشامیدنی، استراحت کافی، تهویۀ مناسب و تجهیزات حفاظتی دسترسی داشته باشند و در شرایطی که ادامۀ کار سلامتشان را تهدید می‌کند، بتوانند بدون ازدست‌دادن دستمزد و امنیت شغلی کار را متوقف کنند. دولت‌ها و کارفرمایان نیز باید هزینه سازگاری محیط‌های کاری با تغییرات اقلیمی را بر عهدۀ کارگران نگذارند.

در ایران نیز کارگران بخش‌هایی مانند ساختمان‌سازی، کشاورزی و خدمات شهری ساعت‌های طولانی در فضای باز و زیر تابش مستقیم خورشید فعالیت می‌کنند.
نبود امکانات خنک‌کننده، دسترسی محدود به آب و فرصت استراحت و وابستگی دستمزد به ساعات کار، در این مشاغل می‌تواند حفاظت از سلامت را به مسئله‌ای معیشتی تبدیل کند.
برنامه‌های مقابله با گرمای شدید در محیط کار باید علاوه بر تأمین ایمنی و حفظ سلامت نیروی کار، تضمین دستمزد و حمایت از درآمد کارگران در دوره‌های کاهش اجباری فعالیت را نیز دربرگیرند.

 

انتهای پیام/
ارسال نظر
پیشنهاد امروز