روایت کارگران فقیر هندوستان که برای روزی ۱۲ دلار مهاجرت میکنند؛
کارگران مهاجر در معرض حملات مسلحانه/ «کشمیر» واقعاً بهشت است؟!
کارگران مهاجر هندی برای دستمزد بیشتر راهی کشمیر میشوند؛ منطقهای که اقتصادش به نیروی کار ایالتهای فقیر وابسته است و در عین حال، کارگران مهاجر را در معرض خطر حملات گروههای مسلح قرار میدهد.
به گزارش ایلنا و به نقل از فرانسه ۲۴، سالانه حدود ۵۰۰ هزار کارگر مهاجر راهی کشمیر میشوند؛ منطقهای که اقتصاد آن بیش از پیش به نیروی کار ایالتهای فقیر هند وابسته شده است. این کارگران برای دستیابی به دستمزد بالاتر، در مشاغلی مانند ساختوساز، کشاورزی و کار خانگی فعالیت میکنند اما در کنار شرایط دشوار کار، خطر حملات گروههای مسلح را نیز به جان میخرند.
هر بهار، «محمد غلام سرور» کارگر بنّا از ایالت بیهار هند، سوار قطار میشود و به کشمیر میرود تا در ازای کار خود دستمزد بیشتری بگیرد؛ حتی اگر این سفر او را در معرض خطر حملات گروههای مسلح در این منطقۀ مورد مناقشه قرار دهد.
سرور ۲۵ ساله، یکی از حدود ۵۰۰ هزار کارگر مهاجری است که هر سال راهی کشمیر میشوند و بخش مهمی از نیروی کار اقتصاد منطقه را تشکیل میدهند؛ اقتصادی که بیش از پیش به کارگرانی از برخی فقیرترین ایالتهای هند وابسته شده است.
دستمزد بیشتر؛ انگیزۀ اصلی مهاجرت کارگران
سرور در کشمیر روزانه ۱۲۰۰ روپیه، معادل حدود ۱۲ دلار، درآمد دارد؛ در حالی که برای انجام همان کار در بیهار حدود ۷۰۰ روپیه دریافت میکند؛ آن هم اگر اصلاً بتواند کاری پیدا کند.
تفاوت دستمزد و کمبود فرصتهای شغلی در ایالتهای فقیرتر هند، کارگران بسیاری را به مهاجرت داخلی وادار میکند. میلیونها هندی برای یافتن شغل به کشورهای حوزۀ خلیج فارس میروند، اما برخی کارگران میگویند کشمیر درآمدی تقریباً مشابه کار در خارج از کشور فراهم میکند، بدون آنکه هزینهها و دشواریهای مهاجرت خارجی را داشته باشد.
سرور میگوید: کشمیر واقعاً بهشت است. تا زمانی که توان کار کردن داشته باشم، هر سال به اینجا میآیم.
اقتصاد کشمیر به نیروی کار مهاجر وابستهتر میشود
کشمیر، منطقهای با اکثریت مسلمان که با یکی از بالاترین نرخهای بیکاری در هند دستوپنجه نرم میکند، بیش از پیش برای انجام برخی مشاغل به نیروی کار خارج از منطقه متکی شده است؛ از کار خانگی و کشاورزی گرفته تا ساختوساز؛ مشاغلی که بسیاری از ساکنان محلی آنها را کمارزش میدانند.
«محمد اشرف میر» از اتاق بازرگانی و صنایع کشمیر، میگوید کسبوکارهای محلی برای پیدا کردن نیروی کاری که بتواند یا بخواهد بسیاری از این مشاغل را انجام دهد، با مشکل روبهرو هستند.
او میگوید: خارج از بخش صنایع دستی، نیروی کار ماهر محلی در کشمیر به هیچ وجه به اندازۀ کافی وجود ندارد. ما شاهد افزایش وابستگی به کارگران مهاجر هستیم؛ وابستگیای که به سمت وابستگی مطلق پیش میرود.
این وضعیت در کنار بیکاری و کمبود فرصتهای شغلی در مناطق مبدأ، اقتصاد مقصد نیز برای تأمین نیروی کار مورد نیاز خود به کارگرانی وابسته شده است که از مناطق فقیرتر هند میآیند.
کارگران مهاجر؛ نیروی کاری آسیبپذیر در منطقهای ناامن
با وجود نقش مهم کارگران مهاجر در اقتصاد کشمیر، آنها در سالهای گذشته بارها هدف حملات گروههای مسلح قرار گرفتهاند.
بر اساس گزارش رسانههای محلی، از سال ۲۰۱۹ دستکم ۲۴ کارگر مهاجر در حملات مسلحانه در سراسر این منطقه کشته شدهاند. همچنین، طبق آمار «پایگاه اطلاعاتی تروریسم جنوب آسیا»، در همین دوره بیش از ۱۵۰۰ نفر در این منطقه جان خود را از دست دادهاند که ۲۱۹ نفر از آنها غیرنظامی بودهاند.
در تازهترین حمله، که ماه گذشته رخ داد، افراد مسلح دو کارگر کورههای آجرپزی از ایالت چتیسگر را به ضرب گلوله کشتند.
با این حال، برای کارگرانی مانند سرور، فشار فقر همچنان بر خطرات مهاجرت غلبه دارد.
این کارگر مهاجر میگوید: مرگ و زندگی دست خداست. اگر بترسم، هیچ چیز نخواهم داشت. اما اگر بر ترسم غلبه کنم، همه چیز خواهم داشت.
هشت ماه کار و زندگی در اتاقهای شلوغ
هر صبح، گروههایی از کارگران در میدانهای اصلی شهر سرینگر جمع میشوند و منتظر میمانند تا برای کار استخدام شوند.
بیشتر این کارگران حدود هشت ماه در منطقه میمانند و پیش از آغاز زمستان سخت کشمیر، زمانی که فعالیتهای ساختوساز کاهش مییابد و فعالیتهای کشاورزی نیز کمتر میشود، به خانه بازمیگردند.
سرور در ساختمانی در سرینگر با حدود ۲۰۰ کارگر دیگر زندگی میکند. در اتاقهای کوچک این ساختمان، هفت تا ۱۰ کارگر در فضایی فشرده میخوابند و آشپزی میکنند. هر یک از آنها ماهانه کمی بیشتر از پنج دلار برای محل اقامت خود میپردازد.
این شرایط، تصویری از وضعیت معیشتی کارگرانی است که برای دستیابی به دستمزد بالاتر، ماهها دور از خانواده و در شرایطی بسیار محدود زندگی میکنند.
تهدید امنیتی و تبعیض مذهبی
با وجود کاهش نسبی شورش مسلحانه در سالهای اخیر، حملات پراکنده همچنان ادامه دارد. کشمیر از زمان استقلال هند و پاکستان در سال ۱۹۴۷ میان این دو کشور تقسیم شده و شورشی که از سال ۱۹۸۹ علیه حاکمیت هند آغاز شد، دهها هزار کشته بر جای گذاشته است.
سرور میگوید چند سال پیش شاهد کشته شدن یک آرایشگر از ایالت زادگاهش به دست افراد مشکوک به عضویت در گروههای شورشی بوده است؛ اما این حادثه او را از بازگشت به کشمیر منصرف نکرد.
در همین حال، نیروهای امنیتی تلاش میکنند با افزایش گشتزنیها و تدابیر حفاظتی، خطر حملات علیه کارگران مهاجر را کاهش دهند. نیروهای شبهنظامی، خودروهای زرهی و واحدهای عملیات ویژه پلیس در خیابانها گشت میزنند و دوربینهای مداربسته نیز محل اقامت کارگران را زیر نظر دارند.
یک مقام ارشد امنیتی که نخواست نامش فاش شود، میگوید: آنها در گذشته اهداف آسانی برای تروریستها بودند، اما تدابیر امنیتی برای حفاظت از آنها به مرور زمان تقویت شده است.
پلیس به کارگران توصیه میکند گروهی زندگی کنند و پس از تاریکی هوا از رفتوآمد در بیرون خودداری کنند.
با این حال، یکی از کارگران اهل بنگال غربی میگوید بسیاری از کارگران هندو در مدت اقامت خود در کشمیر از نامهایی با حالوهوای محلی استفاده میکنند؛ زیرا میترسند آشکار کردن مذهبشان آنها را به هدف حمله تبدیل کند.
«محمد اقبال» نقاش ۵۳ساله اهل اوتار پرادش که از پیش از آغاز شورشها در کشمیر کار کرده است، میگوید: اینجا هیچ مشکلی ندارم. اینجا احساس آرامش میکنم.
اما برخی کارگران صریحتر از ترس خود سخن میگویند. «شاهد صوفی» کارگر بنّای ۲۴ساله اهل بیهار که پیش از این در دهلی و بمبئی کار کرده است، میگوید: من اینجا از تروریستها میترسم. اما در مجموع، شرایط کار خوب است، آبوهوا خوب است و من کار کردن در فضاهای باز و گستردۀ کشمیر را دوست دارم.
با وجود این، روایتهای میدانی کارگران، بیانگر آن است که بخشی از نیروی کار مهاجر برای دستیابی به درآمد بالاتر، ناچار است علاوه بر دوری از خانواده و شرایط دشوار زندگی، خطرات امنیتی ناشی از کار در منطقهای بحرانزده را نیز بپذیرد.
