نگاهی به تحرکات کارکنان شرکت هواپیمایی کرده؛
درس بزرگ کارگران کرهای/ کارگران قبل از طوفان، سنگر خود را ساختند!
کارکنان شرکت هواپیمایی کره پیش از نهایی شدن ادغام این شرکت با یکی دیگر از غولهای صنعت هوانوردی، با اتکا به مذاکرۀ جمعی توانستند بخشی از حقوق مزدی و رفاهی خود را تثبیت کنند.
به گزارش خبرنگار ایلنا و به نقل از پایگاه خبری Business Korea، کارکنان شرکت هواپیمایی کره و مدیریت این شرکت، پیش از نهایی شدن ادغام با شرکت هواپیمایی آسیانا، بر سر افزایش دستمزد و بهبود شرایط کار به توافق رسیدند؛ توافقی که از نگاه کارشناسان روابط کار، تنها یک تصمیم مالی یا افزایش حقوق ساده نیست، بلکه حرکتی هوشمندانه برای صیانت از امنیت شغلی و معیشتی کارکنان در آستانۀ یکی از بزرگترین تغییرات ساختاری صنعت هوانوردی کرۀ جنوبی به شمار میرود.
بر اساس این توافق، حقوق پایۀ کارکنان ۲.۵ درصد افزایش مییابد و این افزایش از ابتدای آوریل امسال به صورت عطفبهماسبق محاسبه و پرداخت خواهد شد. همچنین به هر یک از کارکنان، مبلغ دو میلیون وون به عنوان پاداش ویژه پرداخت میشود.
اصلاح ضوابط ارتقای شغلی، بازنگری در نظام مرخصیها و افزایش برخی مزایای رفاهی برای کارکنان و خانوادههای آنان نیز از دیگر بندهای این توافق است؛ جزییاتی که نشان میدهد پشت ارقام خشک اداری، توجه به آرامش روانی و کرامت نیروی کار جریان دارد.
پیشدستی صنفی؛ وقتی کارگران تغییر را مدیریت میکنند
آنچه این توافق را برجسته و متمایز میکند، هوشمندی در زمانسنجی است. ادغام شرکتهای بزرگ در دنیای سرمایهداری، معمولاً با کابوس تعدیل نیرو، تغییر یکجانبۀ قراردادها، سقوط مزایا و دلهرۀ نااطمینانی شغلی همراه است.
به همین دلیل، اتحادیۀ کارکنان هواپیمایی کره منفعل ننشست؛ آنها فرمول رایج را معکوس کردند و پیش از آنکه تصمیمهای کلان پشت درهای بستۀ اتاقهای مدیریتی نهایی شود، مطالبات خود را از طریق گفتوگوی قدرتمندانه تثبیت کردند تا حقوق نیروی کار، وجهالمصالحه و قربانی تصمیمهای یکطرفۀ کارفرما نشود. به زبان ساده، آنها معطل طوفان نماندند، بلکه پیش از وزش آن، سنگر خود را ساختند.
به باور کارشناسان، ارزش این توافق بیش از آنکه در میزان افزایش دستمزد باشد، در اثبات یک حقیقت بزرگ است: مذاکرۀ جمعی صرفاً راهی برای چانهزنی بر سر چند درصد حقوق بیشتر نیست، بلکه ابزاری حیاتی برای مشارکت واقعی نیروی کار در تصمیمهایی است که مستقیماً رگ حیات، درآمد و آیندۀ شغلی آنان را لمس میکند.
هنگامی که کارکنان از تشکلهای صنفی مستقل و زبانِ گویای مذاکره برخوردار باشند، احتمال آنکه هزینۀ تغییرات بزرگ اقتصادی صرفاً بر دوش کارکنان و خانوادههای آنان گذاشته شود، به شدت کاهش مییابد.
برای فعالان و مخاطبان حوزۀ کار، تجربه کارکنان هواپیمایی کره یک نکته مهم را برجسته میکند؛ نقش تشکلهای کارگری تنها به واکنش پس از بروز بحران محدود نمیشود. اتحادیههای کارآمد میتوانند پیش از اجرای تصمیمهای بزرگ اقتصادی، با حضور در فرآیند مذاکره، از حقوق مزدی، امنیت شغلی و شرایط کاری اعضای خود دفاع کنند.
توافق اخیر در کرۀ جنوبی نمونهای از همین رویکرد است؛ تجربهای که نشان میدهد توسعۀ اقتصادی پایدار زمانی امکانپذیر است که حقوق نیروی کار نیز در کنار اهداف تجاری و مدیریتی مورد توجه قرار گیرد. صدای کارکنان نباید در جریان تغییرات ساختاری نادیده گرفته شود، بلکه باید بخشی از فرآیند تصمیمگیری دربارۀ آینده بنگاههای اقتصادی باشد.
