در مینه سوتا اتفاق افتاد؛
وقتی اتحادیهها فراتر از دستمزد میاندیشند/ پاسخ دندانشکن طبقه کارگر به یورشهای اداره مهاجرت
اتحادیههای کارگری آمریکا در اعتراض به سرکوب کارگران مهاجر، فراخوان «خاموشی اقتصادی» در مینهسوتا صادر کردند؛ اعتصابی بزرگ که به عنوان الگویی نوین از همبستگی صنفی، نگاه فعالان کارگری را به خود جلب کرده است
به گزارش خبرنگار ایلنا، ایالت مینهسوتا در شمال آمریکا، در آستانه طلوع آفتابِ جمعه ۲۳ ژانویه (۳ بهمن ماه)، آبستن یکی از بزرگترین و متفاوتترین کنشهای کارگری سالهای اخیر است. این بار بحث بر سر چند دلار افزایش دستمزد یا کاهش ساعت کاری نیست؛ این بار اتحادیههای کارگری، معلمان و فعالان مدنی دست در دست هم صفآرایی کردهاند تا در برابر آنچه «تروریسم دولتی علیه نیروی کار مهاجر» مینامند، بایستند.
ائتلافی گسترده از تشکلهای کارگری قدرتمند، از جمله «فدراسیون معلمان مینیاپولیس» (MFT) و «اتحادیه بینالمللی کارکنان خدماتی» (SEIU - شعبه ۲۶)، فراخوانی صادر کردهاند که لرزه بر اندام ساختار اقتصادی ایالت انداخته است: «خاموشی اقتصادی».
جرقه کجا زده شد؟
ماجرا از آغاز عملیات جدید و خشن اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) موسوم به «Operation Metro Surge» شروع شد. در روزهای اخیر، گزارشهای متعددی از یورشهای ناگهانی پلیس به محل کار، ایستگاههای اتوبوس و حتی محلات کارگرنشین مخابره شده است. این عملیات که با هدف بازداشت و اخراج کارگران بدون مدارک قانونی کلید خورده، عملاً امنیت روانی را از بخش بزرگی از نیروی کار خدماتی و ساختمانی سلب کرده است.
اما برخلاف گذشته که کارگران مهاجر در سکوت و ترس پنهان میشدند، این بار اتحادیهها تصمیم گرفتند سپر بلا شوند. پیام آنها واضح است: «اگر به یکی از ما حمله کنید، به همه ما حمله کردهاید.»
جمعه سیاه برای سرمایهداران: کار نکنید، خرید نکنید
برنامه برای فردا، جمعه ۲۳ ژانویه، یک نافرمانی مدنی تمامعیار است. شعار محوری کمپین، سه «نه» بزرگ است:
۱. سر کار نروید: از کارگران ساختمانی تا نظافتچیهای برجهای تجاری و معلمان.
۲. مدرسه نروید: دانشآموزان و دانشجویان به صفوف معترضین خواهند پیوست.
۳. خرید نکنید: هیچ پولی نباید در این روز به جیب صاحبان سرمایه برود.
منابع خبری نزدیک به اتحادیهها گزارش میدهند که هدف اصلی، فلج کردن چرخه اقتصادی ایالت برای یک روز کامل است تا نشان دهند که چرخهای اقتصاد بدون دستهای کارگران مهاجر و بومی، نخواهد چرخید.
نکتهای که این اعتصاب را از سایر اعتراضات متمایز میکند، ترکیب عجیب و قدرتمند شرکتکنندگان است. در یک سو، اتحادیه معلمان مینیاپولیس ایستاده است که اعلام کردهاند نمیتوانند شاهد ناپدید شدن دانشآموزان مهاجر یا والدین آنها باشند. در سوی دیگر، اتحادیه SEIU ایستاده است که هزاران نگهبان، نظافتچی و کارگر خدماتی را نمایندگی میکند؛ کسانی که دقیقاً در تیررس بازداشتهای پلیس هستند.
یکی از سازماندهندگان ارشد این کمپین میگوید: «این فقط یک اعتصاب نیست؛ این یک اعلام جنگ به سیاستهایی است که میخواهند ما را بترسانند. ما از قدرتمان در محل کار استفاده میکنیم تا جلوی دیپورت همکارانمان را بگیریم.»
آنچه امروز در مینهسوتا در حال وقوع است، فراتر از یک اعتراض محلی، نمایش قدرتِ «اتحاد طبقاتی» است. خروج اتحادیهها از لاک دفاعی و چانهزنیهای صرفاً دستمزدی و ورود به عرصهی صیانت از امنیت روانی و اجتماعی همکارانشان، فصل جدیدی را در ادبیات مبارزات صنفی گشوده است.
در شرایطی که کارگران ایرانی نیز با چالشهای ساختاری همچون نبود امنیت شغلی، قراردادهای موقت و غیبت چتر حمایتی فراگیر مواجه هستند، تجربه مینهسوتا نشان میدهد که تشکلهای کارگری نباید تنها در زمان مذاکرات مزدی فعال شوند.
