طلسم بارسا برابر اتلتیکو: گرهای که هنوز باز نشده
اتلتیکومادرید در تقابلهای اروپایی همواره گوی سبقت را از بارسلونا ربوده است. شاگردان دیهگو سیمئونه بارها موفق شدهاند ستارگان آبیواناری را متوقف کنند.
به گزارش ایلنا، بارسلونا در دورهای که پرستارهترین و درخشانترین سالهای تاریخ خود را پشت سر میگذاشت، هرگز نتوانست در رقابتهای اروپایی از سد اتلتیکومادرید عبور کند؛ نه با تاتا مارتینو و نه با لوئیس انریکه روی نیمکت، نه با مسی و نیمار در خط حمله و نه با ژاوی و اینیستا در میانه میدان. دههای که برای بارسا مملو از افتخار و جام بود، در اروپا یک نقطه کور داشت: اتلتیکوی دیگو سیمئونه.
تیم سرخوسفید مادریدی بیسروصدا، بدون هیاهو و با فوتبالی کاملاً حسابشده، هر دو بار که در لیگ قهرمانان اروپا مقابل بارسلونا قرار گرفت، این تیم را کنار زد؛ یکبار در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ و بار دیگر در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶، فصلی که بارسلونا با عنوان قهرمان اروپا پا به میدان گذاشته بود. نکته قابل توجه اینکه هر دو تقابل دقیقاً مانند رویارویی این فصل، در مرحله یکچهارم نهایی برگزار شد و در هر دو مورد، بازی برگشت در خانه اتلتیکو انجام گرفت؛ جایی که بارسلونا هرگز راه فراری پیدا نکرد.
برای بارسلونایی که امروز بار دیگر باید خود را در قامت یک مدعی اصلی معرفی کند، این گذشته چیزی فراتر از یک آمار است؛ نوعی هشدار و درس تکرارشونده. در اردوی اتلتیکو هنوز چهرههایی از آن دوران حضور دارند؛ دیگو سیمئونه، کوکه، گریزمان و دیگران، اما از آن بارسلونای پرستاره تقریباً کسی باقی نمانده است. نزدیکترین نام به آن نسل، مارکآندره تراشتگن است که همچنان بازیکن بارسلونا محسوب میشود، هرچند به صورت قرضی برای جیرونا بازی میکند.
فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴
نخستین تقابل اروپایی دو تیم با گلی تماشایی از دیگو در ورزشگاه نیوکمپ رقم خورد. شوت سنگین و غافلگیرکننده او ویکتور پینتو را مغلوب کرد؛ دروازهبانی که به دلیل مصدومیت شدید ویکتور والدس، ناچار شده بود تا پایان فصل از دروازه بارسلونا محافظت کند. آن بارسلونا در انتهای یک دوره طلایی قرار داشت. جدایی پپ گواردیولا و بیماری تیتو ویلانووا شرایط خاصی را رقم زده بود و تاتا مارتینو مسئول هدایت تیمی شد که دیگر انسجام و روحیه سالهای قبل را نداشت.
در آن مقطع، نیمار تازه وارد مرحله درخشش شده بود و لیونل مسی نیز به دلیل مشکلات بدنی در بهترین فرم خود قرار نداشت. بارسلونا تیمی بود که هنوز نامهای بزرگ را در اختیار داشت، اما انرژی گذشته در رختکن دیده نمیشد. در دیدار برگشت، یک گل زودهنگام از کوکه برای حذف بارسلونا کافی بود. شایعاتی درباره استفاده از توپهای کمباد کنار زمین مطرح شد، اما واقعیت این بود که بارسلونا در برابر اتلتیکوی منظم و سرسخت سیمئونه کاملاً از کار افتاده بود.
سال ۲۰۱۶
دو سال بعد، بارسلونا با شرایطی کاملاً متفاوت اما پایانی مشابه دوباره به اتلتیکو برخورد کرد. اینبار تیم کاتالان با مثلث هجومی ترسناک خود، یکی از مدعیان اصلی قهرمانی محسوب میشد. پس از عبور از آرسنال در مرحله قبل، بسیاری آنها را یکی از فینالیستهای قطعی میلان میدانستند.
بازی رفت در نیوکمپ با پیروزی سخت ۲–۱ بارسلونا به پایان رسید؛ آن هم در شرایطی که اتلتیکو پس از اخراج فرناندو تورس ده نفره شده بود. لوئیس سوارس با دو گل، سد دفاعی تیم سیمئونه را شکست. نیمار توپ را به تیرک کوبید و مسی باز هم موفق به گلزنی نشد؛ اتفاقی که در تقابلهای اروپایی با اتلتیکو به یک الگوی تکراری تبدیل شده بود.
اما همهچیز در بازی برگشت تغییر کرد. اینبار ستاره شب کسی نبود جز آنتوان گریزمان. او ابتدا با یک ضربه دقیق پس از پاس بیرونپای فوقالعاده سائول، امیدهای بارسلونا را کمرنگ کرد و سپس با یک ضربه پنالتی، حکم حذف مدافع عنوان قهرمانی را امضا کرد. این دیدار یک صحنه جنجالی هم داشت؛ خطای هند گابی که داور، نیکولا ریتزولی، آن را بیرون از محوطه تشخیص داد. در آن زمان هنوز خبری از VAR نبود و همین تصمیم به یکی از بحثبرانگیزترین لحظات آن تقابل تبدیل شد.
این شکست ضربهای سنگین برای بارسلونا بود؛ هرچند بعدها با قهرمانی در لالیگا و کوپا دلری تا حدی التیام یافت، اما بار دیگر این واقعیت را به نمایش گذاشت که بارسا در اروپا، مقابل برخی سبکها و تیمها، دچار مشکلات ریشهای میشود.
سالها بعد، زمانی که خوان لاپورتا تصمیم گرفت هانسی فلیک را به عنوان سرمربی جدید بارسلونا انتخاب کند، نامهای به او داد که در آن به ارزشها، هویت و تاریخ باشگاه اشاره شده بود. شاید در آن خلاصه کوتاه، نامی از این دو شکست مقابل اتلتیکو نیامده باشد، اما بدون تردید این روزها، با تکرار دوباره این تقابل، آن خاطرات بار دیگر در ذهن باشگاه و هواداران زنده شده است.
