جوابیه فرزند عباس یمینی شریف به روزنامه کیهان
بدنبال انتشار مطلبی از رضا سرشار درباره عباس یمینی شریف در روزنامه کیهان، هومن یمینی شریف جوابیهای برای روزنامه کیهان و دیگر رسانهها ارسال کرد.
به گزارش ایلنا؛ متن جوابیه فرزند عباس یمینی شریف بدین شرح است:
سردبیر محترم روزنامه کیهان با سلام، در شماره مورخ ۱۱ شهریور ۱۳۹۴ روزنامه کیهان، خبر و نقلی از آقای محمدرضا سرشار منتشر شد که بهخاطر محتوای توهین و افتراآمیز آن نسبت به پدر اینجانب، مرحوم عباس یمینی شریف، شاعر کودکان، مطابق قانون مطبوعات، پاسخ زیر جهت درج در همان صفحه ارائه میشود.
با تشکر
هومن یمینی شریف
متن پاسخ:
تخریب مفاخر و مشاهیر ملی، حتی اگر صرفا از روی بیتوجهی و به نیت حفظ خلوص عقیدتی صورت بگیرد، تیشه به ریشه تعلقات بنیادین مردم به فرهنگ و سرزمین و تاریخ خود میزند. بیهوده نیست که داعشیان با پتک و دینامیت به جان آثار باستانی عراق و سوریه افتادهاند و باستانشناسان را مثله میکنند تا اگر کسی هنوز از روی دلبستگی به مردم و فرهنگ وتاریخ خود سد راهشان است، متوحش و سرخورده و دلسرد کنار بکشد و ساکت بماند یا راهش را بکشد و برود و سرزمین خود به آنان بسپارد.
در ایران نیز، در اوائل پیروزی انقلاب کسانی بودند که میخواستند فردوسی را به خیال خود رسوا وتخت جمشید را با خاک یکسان کنند و چیزی جز آنچه خود میپسندند؛ باقی نماند. برخورد آقای سرشار با عباس یمینی شریف و سایر مشاهیر فرهنگی ما هم درواقع نوعی تخریب فرهنگ و تاریخ ماست. نام عباس یمینی شریف برای چند نسل از مردم ایران مرادف با عشق به کتاب و ایران و مردم و طبیعت آن است. او کار برای کودکان را از آغاز دهه ۱۳۲۰ آغاز نمود. از موسسین اولین مجلات بچهها (ازجمله کیهان بچهها) و مدارس ملی و باشگاه کودکان در ایران بود و از مولفان اولین کتاب سراسری کلاس اول ابتدائی و پیکار با بیسوادی. او با اشعار و داستانهای خود ادبیات کودک در ایران را پایهگذاری نمود. در شرایطی که کسی برای خود کودک، چه برسد به ادبیاتش، دل نمیسوزاند و دامنه کار برای کودکان بسیار اندک بود و جز معدودی شوریده، کسی را جذب نمیکرد. از سال ۱۳۳۴ که باهمکاری همسر خود دبستان روش نو را تاسیس نمود هیچگاه شغل و مقام دولتی نداشت و به هیچکس و هیچجا تکیه نمیکرد و صرفا از مدرسهداری امرار معاش مینمود. نه اهل سیاست بود، نه با کسی خصومت داشت و نه شیفته کسی. در دهه ۱۳۴۰ شهرت شعر او برای کودکان، به اوج رسید و جوایز متعددی در داخل و از خارج از ایران بدست آورد و از آن پس مورد انتقادات و فشارهای متضادی قرار گرفت که میکوشیدند او را به منویات سیاسی خود تسلیم کنند. او از طرفی از قبول مسولیت دولتی طفره میرفت و از سوی دیگر در مقابل جریان قدرتمندی که معتقد به سیاسی و طبقاتی کردن ادبیات کودک بود میایستاد. این مقاومت دوجانبه، برخلاف انتظار فشار آورندگان، تحولی در شعر و نوشتههای او بوجود آورد و آثار او را بازهم کودکانهتر و دورتر از تاثیرات سیاسی نمود. از نتایج این تحول این بود که او خود از صدها شعری که برای کودکان سروده بود، چند بیتی را که حاوی اشاراتی به حاکمین زمان بود؛ تغییر داد و در چاپهای بعد بهگونهای دیگر ارائه نمود. و این کار او نه از روی کینه به کسی و نه برای خوشامد کسی، بلکه بهخاطر تعمیق این اعتقاد در او بود که ادبیات کودک میبایست از مقاصد و تلقینات سیاسی مصون بماند.
سالها پیش از آنکه جنبشهای منجر به انقلاب و تغییر حکومت هنوز شکل گرفته باشند. او تمام حواس و تلاش خود را برای بهبود ادبیات و آموزش و پرورش کودکان بهکار برد و نتیجه بیش از نیم قرن تلاش صمیمانهاش آن شد که نام و کار عباس یمینی شریف در ذهن مردم ما یادآور دوران شیرین کودکی و اولین تجربیات یادگیری اولین حروف، نخستین کلمات و اولین اشعار گردید. او شاعر درختکاری، سخنگوی یار مهربان و منادی مهر به ایران بود. من نمیدانم این حد خصومت آقای سرشار نسبت به عباس یمینی شریف و افرادی نظیر خانم توران میرهادی، مرحوم یحیی مافی، خانم نوش آفرین انصاری و آقای پرویز کلانتری، که هرکدام عمری را برای ادبیات کودک صرف کردهاند از کجاست ولی به ایشان توصیه میکنم اگر آنطور که ادعا میکنند، واقعا دل برای نظام میسوزانند قدری عمیقتر فکر کنند و بجای توهین و کینهورزی به کسانی که خواندن و قلم بدست گرفتن را به ایشان و میلیونها نفر مانند ایشان آموختند، نیروی خود را صرف تقویت و انسجام پشتوانههای فرهنگی و تاریخی برای مردم بنمایند نه سعی در تخریب کسانی چون عباس یمینی شریف که از سال ۱۳۲۴ چنین اشعار جاودانی را برای کودکان ایران سرود: ما گلهای خندانیم/ فرزندان ایرانیم/ ایران پاک خود را/ مانند جان میدانیم/ ماباید دانا باشیم / هشیار و بینا باشیم/ از بهر حفظ ایران/ باید توانا باشیم/ آباد باشی ای ایران/ آزادباشی ای ایران/ از ما فرزندان خود/ دلشاد باشی ای ایران.