«کلهپوکها» نوشته نیل سایمون خوانش شد/ یک کمدی برای تلنگر به جامعه
نمایشنامهخوانی «کلهپوکها» نوشته نیل سایمون، با ترجمه شهرام زرگر و کارگردانی بهار مشیری، ۱۴ شهریورماه در تماشاخانه استاد جوانمرد روی صحنه رفت و با حضور جمعی از استادان، هنرمندان و علاقهمندان تئاتر همراه شد.
به گزارش ایلنا، نمایشنامه خوانی «کلهپوکها» نوشته نیل سایمون، با ترجمه شهرام زرگر و کارگردانی بهار مشیری، شامگاه ۱۴ شهریورماه ساعت ۲۱:۳۰ در تماشاخانه استاد جوانمرد روی صحنه رفت.
این اجرا با حضور فرهاد ناظرزاده کرمانی، شهرام زرگر، علیرضا فولادشکن، نوشین اعتمادی، ماهان خورشیدی، پدیده جمالها و جمعی از هنرمندان و علاقهمندان تئاتر برگزار شد.
بازیگران این نمایش عبارتاند از: علی خوشچشم، مریم سلیمانی، احسان جوادی، محمود زهرهوند، هانیه جعفرزاده، علی خوانساری، سعید سرمدی، الناز ابراهیمی، محمد حبیبنژاد و دانیال خوشنود.
تقدیر از مترجمان و استادان تئاتر
در بخش پایانی اجرا، بهار مشیری، کارگردان نمایش «کلهپوکها»، ضمن خیرمقدم به حاضران، از حضور مخاطبان و مهمانان تشکر کرد و درباره نقش مترجمان آثار نمایشی در دسترسی هنرمندان و دانشجویان به ادبیات نمایشی جهان گفت.
مشیری با اشاره به سالهایی که دسترسی به متون نمایشی جهان دشوارتر بود، از استاد شهرام زرگر تقدیر کرد و گفت که وی با ترجمههای روان خود، آثار مهمی را در اختیار هنرمندان، دانشجویان و هنرجویان قرار داده است.
وی به طور ویژه از ترجمه نمایشنامه «کلهپوکها» یاد کرد و آن را متنی با ترجمهای روان و قابلفهم دانست.
مشیری همچنین از استاد فرهاد ناظرزاده کرمانی قدردانی کرد و اظهار داشت که بسیاری از هنرمندان و دانشجویان تئاتر، مدیون تلاشها و زحمات او برای حفظ و پویایی دانشکده هنرهای زیبا بوده و هستند.
«کلهپوکها»؛ ساده اما عمیق
بهار مشیری درباره دلیل انتخاب نمایشنامه «کلهپوکها» نیز گفت که این اثر، با وجود سادگی ظاهری، مفاهیم عمیقی را مطرح میکند و میتواند برای جامعه امروز یک تلنگر باشد.
وی افزود که طنز این نمایشنامه این امکان را فراهم میکند تا برخی تلخیها و مسائل اجتماعی، فارغ از فضای سنگین و مستقیم، روایت شوند و مخاطب را به فکر وادارند.
او با اشاره به شرایط اجتماعی امروز گفت: هر جامعهای نیاز دارد گاهی با یک تلنگر، دوباره به مسائل پیرامون خود فکر کند و تئاتر میتواند چنین نقشی داشته باشد.
دغدغه معیشت؛ مهمترین چالش امروز تئاتر
مشیری در بخش دیگری از سخنان خود به وضعیت اقتصادی و معیشتی اهالی تئاتر اشاره کرد و گفت که مسائل مالی، یکی از مهمترین مشکلات جامعه و به تبع آن، اهالی فرهنگ و تئاتر است.
وی اظهار داشت: زمانی که حال جامعه خوب نباشد و مردم با مشکلات اقتصادی و معیشتی روبهرو باشند، نخستین حوزههایی که تأثیر این شرایط را نشان میدهند، حوزههای فرهنگی و هنری هستند.
وی ادامه داد: با وجود اینکه اجراهای متعددی در حال برگزاری است و برخی از آنها نیز با استقبال مخاطبان مواجه میشوند، اما همچنان احساس میشود تئاتر ایران از نظر حال عمومی شرایط مطلوبی ندارد.
مشیری ابراز امیدواری کرد که با بهتر شدن شرایط زندگی مردم، حال فرهنگ و هنر نیز بهتر شود؛ چرا که به گفته او، فرهنگ آینه تمامنمای جامعه است.
فرهاد ناظرزاده کرمانی، استاد و پژوهشگر تئاتر، پس از تماشای این اجرا، درباره کیفیت آن گفت: اجرای جالبی بود و از یک نمایشنامهخوانی فراتر رفته بود.
وی افزود: اجرا سرگرمکننده بود و موسیقی نیز به جذابیت نمایش کمک کرده بود. موضوع اثر ساده و جذاب بود و مسئله فرار از خرافات به کمک عشق را مطرح میکرد. من در مجموع این اجرا را پسندیدم.
تئاتر باید از مدرسه آغاز شود
فرهاد ناظرزاده کرمانی در پاسخ به پرسشی درباره وضعیت معیشتی تئاتر و راهکارهای پیش روی خانه تئاتر و اداره هنرهای نمایشی، تأکید کرد که این مسئله ابعاد مختلفی دارد.
وی گفت: برای بهبود وضعیت تئاتر، باید بودجه بیشتری اختصاص پیدا کند و تشکیلات و امکانات بیشتری در اختیار این حوزه قرار گیرد؛ اما مهمتر از همه، به نظر من تئاتر ایران باید «دبستانی» و «دانشآموزی» شود.
او پیشنهاد کرد که درس تئاتر در مدارس ابتدایی و دبیرستانها قرار گیرد و تئاتر مانند بسیاری از کشورهای جهان، بخشی از برنامه آموزشی باشد.
ناظرزاده کرمانی تأکید کرد که اگر تئاتر از دوران مدرسه آموزش داده شود، زیربنای این هنر در کشور تقویت خواهد شد.
وی افزود: امروز تئاتر ما بیشتر دانشگاهی است، اما تئاتر دانشآموزی نداریم و به همین دلیل، تئاتر دانشگاهی نیز بخشی از پشتوانه لازم خود را از دست داده است.
«انقلاب کمی» در تئاتر ایران
ناظرزاده کرمانی در بخش پایانی سخنان خود نسبت به آینده تئاتر ایران ابراز خوشبینی کرد و گفت که در تئاتر کشور یک «انقلاب کمی» اتفاق افتاده است.
وی توضیح داد: امروز تعداد هنرمندان تئاتر، بازیگران، کارگردانان و همچنین سالنهای تئاتری نسبت به گذشته بسیار افزایش پیدا کرده است.
که این افزایش کمی میتواند در نهایت به یک جهش کیفی منجر شود.
وی در ادامه گفت: امیدوارم این انقلاب کمی، دیر یا زود، زمینهساز یک انقلاب کیفی در تئاتر ایران شود.
اجرایی فراتر از نمایشنامهخوانی
شهرام زرگر، مترجم نمایشنامه «کلهپوکها»، نیز درباره اجرای این اثر گفت که تاکنون بیش از ۵۰ اجرای مختلف از نمایشنامهخوانی و اجرای «کلهپوکها» دیده است، اما اجرای بهار مشیری برای او جذاب بوده است.
وی درباره این اجرا اظهار کرد: ریتم بسیار خوبی در هدایت خوانشگران وجود داشت. موسیقی جذابی انتخاب شده بود و تیپسازی که اساساً یکی از الگوهای نگارش این نمایشنامه است، به خوبی در اجرا شکل گرفته بود.
شهرام زرگر ادامه داد: تمرینهایی که کارگردان با عوامل انجام داده بود، اجرا را از یک نمایشنامهخوانی صرف فراتر برده و به چیزی میان نمایشنامهخوانی و یک اجرای ایستاده یا اجرای ساکن رسانده بود.
وی ابراز امیدواری کرد که مخاطبان از این اجرا لذت برده باشند و گروه به کارگردانی بهار مشیری بتواند در آینده نیز آثار دیگری را روی صحنه ببرد.
«کلهپوکها» از متفاوتترین تجربههای ترجمه من بود.
زرگر درباره تجربه ترجمه نمایشنامه «کلهپوکها» نیز گفت که این اثر در میان نمایشنامههای نیل سایمون، شخصاً از آثار مورد علاقه او نیست؛ با این حال، این نمایشنامه یکی از موفقترین ترجمههای او محسوب میشود.
وی توضیح داد که «کلهپوکها» در مقایسه با دیگر آثار سایمون، اثری متفاوت و فانتزی است و همین مسئله ترجمه آن را به تجربهای متفاوت تبدیل کرده است.
زرگر همچنین به دشواری انتقال شوخیهای کلامی نمایشنامه اشاره کرد و گفت که بخشی از طنز اثر بر پایه بازی با واژههای زبان انگلیسی شکل گرفته و انتقال این شوخیها به فارسی، یکی از چالشهای اصلی ترجمه بوده است.
وی در پایان گفت: که شخصاً نمایشنامههای رئالیستی را بیشتر از آثاری که رنگ و بوی فانتزی دارند میپسندد، اما ابراز امیدواری کرد که گروه به کارگردانی بهار مشیری بتواند در آینده نیز آثار موفق دیگری را اجرا کند.
تشکر ویژه بهار مشیری از امیر رضازاده
بهار مشیری، کارگردان نمایش «کلهپوکها»، در پایان سخنان خود از امیر رضازاده، مشاور کارگردان این اثر نیز تشکر کرد.
وی با اشاره به همراهی رضازاده در طول تمرینها گفت: «ایشان که خود تهیهکننده و کارگردان بینالمللی هستند، در طول تمرینها کمکها و راهنماییهای بسیاری به من کردند.»
مشیری در پایان تأکید کرد که به سرانجام رسیدن این اجرا، مرهون همراهی و حمایتهای امیر رضازاده بوده است.
