مجموعه شعر بهنام ناصری در کتابفروشیها؛
«هیهاتهامان، روایت فتحهامان» منتشر شد
مجموعه شعر «هیهاتهامان، روایت فتحهامان» شامل دو دفتر است که در دفتر اول ۱۱ شعر و در دفتر دوم پنج شعر میخوانید.
مجموعه شعر «هیهاتهامان، روایت فتحهامان»، اثر بهنام ناصری منتشر شد.
به گزارش خبرنگار ایلنا؛ این کتاب که از سوی انتشارات افراز به تازگی راهی پیشخوان کتابفروشیها شده است، مشتمل بر شعرهایی است که رویکردی زبانی دارند و تمرکز شاعر بر زبان به عنوان ماده اصلی سازنده شعر کاملاً در آنها مشهود است.
بنا به گفته شاعر، کتاب «هِیهاتها…» در واقع نسخه بازنویسی شده کتاب «عدو با دکمههای باز» است که سال ۸۴ با ناشری دیگر برای دریافت مجوز به ارشاد ارائه شد اما به دلایلی هرگز انتشار نیافت: «به آن کتاب البته یکی دو شعر هم اضافه شده. به هر حال «هِیهاتها…» گزیدهای است از شعرهایی که در فاصله سال نهایی دهه ۷۰ تا حدوداً اواسط دهه ۸۰ نوشتهام. به جز دو شعر که یکی در زمستان ۸۶ نوشته شده و دیگری در تابستان ۸۹، زمان تحریر اول همه کارها قبل از نیمه دهه ۸۰ است.»
ناصری افزود: اواخر دهه هشتاد، زمانی که قرار شد شعرها برای انتشار به ناشر سپرده شود، تصمیم گرفتم که از میان تجربههایی که در تمام آن سالها داشتم، تعدادی را انتخاب کنم و در جریان این انتخاب، طبیعی است اگر تعدادی از شعرها بازنویسی شود؛ که شد. بنابراین معنای ثبت دو تاریخ در پای شعرهای کتاب همین است. این تجربهها به هر حال باید منتشر میشد تا اساساً بعد از آن امکان تمرکز بر تجربههای موخرم را به دست بیاورم.
شاعر مجموعه «هیهاتهامان، روایت فتحهامان» در بیان توضیحاتی پیرامون شعرهای کتاب خود گفت: در بیانی تلویحی پیرامون کتاب «هِیهاتها…» میتوان گفت که شعرهای این مجموعه، تجربههایی زبانیاند و زبان در آنها همه عناصر برسازنده شعر را دربرمیگیرد. به عبارتی، زبان در این شعرها جامع تصویر، موسیقی و… است و همه این عناصر به نوعی به تصرف زبان درمیآیند. در شعری که زبان محور اصلی آن باشد، طبیعی است که نظام معنایی هم متاثر از زبان و وضعیتی است که پیشتر از آن با عنوان «زبانیت» زبان یاد شده و بحثجدیدی هم نیست. مهم این است که در بستر این زبانیت، اجراهای شعری خوبی از کار درآمده باشد. یعنی اثر در بستر این زبانیت به صورت «متن شعری» اجرا شده باشد و نه چیز دیگر.
ناصری درباره نقش مخاطب در این شعرها نیز گفت: مخاطب در این شعرها با بیان معنایی مشخص و پیشموجود که پیشتر در زبان صراحت یافته باشد، روبهرو نیست. طبیعی است که نقش مخاطب در این میان نقشی مهم و انکارناپذیر است. چراکه تحقق متن شعری با مختصات یادشده، در گرو این است که مخاطب هم نیمی از کار را که برعهده اوست، به درستی انجام دهد. مخاطب این شعرها دیگر خواننده منفعلی نیست که فقط متن را روخوانی کند و مفهومی مشخص و مد نظر شاعر را از آن برداشت کند - یا نکند -. رابطه این شعرها با مخاطب، رابطهای دوسویه است و تحقق متن در گرو مشارکت او است. بنابراین نمیتوانیم مخاطب را از متن تفکیک کنیم.
مجموعه شعر «هیهاتهامان، روایت فتحهامان» شامل دو دفتر است که در دفتر اول ۱۱ شعر و در دفتر دوم پنج شعر میخوانید. در سطرهای آغازین از یک شعر کتاب میخوانیم:
به چشمی که بد نبیند بسته است
هر جور مینشیند
حالا رفتهای از حالا
نشستهای
کُنجِ خیرالماکرین یا مینویسم
یا من عجب حقهای
مینویسم:
در صحنه هم دستِ مجسمه هم
میرود «بازیبا» / تعارفِ دندانها به هم
آغاز میشود
زی با دروغِ از پشت
من عجب
چشمهای وحشی هم…