در نشست «چشم انداز روابط ایران و روسیه: نگاهی از بیرون» مطرح شد؛
روابط ایران و روسیه بهرغم راهبردی نبودن، سرنوشتساز است
نشست «چشم انداز روابط ایران و روسیه: نگاهی از بیرون» عصر امروز از سوی گروه علوم سیاسی خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، پروفسور آلبرت بینینا جویلی استاد دانشگاه کلمبیا و کارشناس مسائل بینالملل در این نشست، با پیچیده تلقی کردن روابط بین ایران و روسیه، نوسان موجود در این روابط را ناشی از فراز و فرودهای تاریخی موجود در روابط دو کشور خواند و افزود: نه تنها این رابطه نقطه مثبت قابل توجهی نداشته بلکه مملو از نقاط سیاهی است که روسیه در برهههای مختلف زمانی سعی در تعدی به ایران به نحوههای گوناگون داشته است.
او ادامه داد: در دوره فعلی نیز حمایت روسیه از شش قطعنامه علیه ایران که سه قطعنامه در خصوص تشدید تحریم ها علیه تهران بوده است نشان میدهد که تاکنون نیز روسیه به ادامه رویکرد خود در قبال ایران به سبک جدید ادامه میدهد.
این استاد دانشگاه کلمبیا خاطرنشان کرد: پس از تحریمهای وضع شده علیه روسیه پس از مساله کریمه، مسکو در مقابل غرب وضعیتی مشابه با تهران پیدا کند.
این استاد دانشگاه همکاریهای اخیر دو کشور روسیه و ایران را یک همکاری تاکتیکی زود گذر در بهترین وضعیت قلمداد کرد.
آلبرت بینینا جویلی در ادامه تاکید کرد که مبادلات اقتصادی بین دو کشور شباهتی به مبادلات اقتصادی بین دو شریک راهبردی ندارد.
این کارشناس مسائل روسیه درباره مبحث اعتماد دو جانبه به نقل از کارشناسان روس گفت: اعتمادی که باعث ارتقای سطح شراکت دو کشور و رسیدن به نقطه ای که تهران و مسکو دو شریک راهبردی تلقی شود، بین دو طرف وجود ندارد.
او با اشاره به همکاری تهران و مسکو در بحران امنیتی سوریه این نقطه را امیدبخش ترین نقطه موجود در همکاری های روسیه و ایران قلمداد کرد که از نظر او این همکاری نیز با پایان یافتن این بحران به نقطه پایان خود خواهد رسید.
این کارشناس مسائل بین الملل دیگر نقطه مشترک در همکاری روسیه و ایران را مخالفت دو طرف با تک قطبی شدن جهان و مقابله با افزایش قدرت غرب و خصوصا آمریکا در جهان قلمداد کرد .
جهانگیر کرمی، دانشیار دانشکده مطالعات جهان نیز در بررسی روابط تهران-مسکو، با اشاره به جدیتر شدن رابطه دو کشور در دو دهه اخیر تاکید کرد: روابط و همکاری بین تمامی شرکا بر اساس شرایط و وضعیت حاکم بر وضعیت داخلی، منطقهای و بین المللی است.
او تقسیم روابط بین ایران و روسیه را به سه بخش عمده، روابط دوطرف در دوره صفوی را متوازن اعلام کرد و افزود نه تنها در این دوره هیچ یک از دو طرف برای دیگری تهدید محسوب نمیشدند بلکه داشتن یک تهدید مشترک یعنی امپراتوری عثمانی و همچنین عدم وجود مرز مشترک باعث شده بود دو طرف با یکدیگر روابط تنشآمیزی نداشته باشند.
کرمی در ادامه دوره دوم را سیاهترین دوره روابط ایران و روسیه قلمداد و اضافه کرد: پس از دوره صفویه ایران در برهههای مختلف به اشکال متفاوت مورد دستاندازی و هجمههای همسایه شمالی خود قرار گرفت که این دوره نیز با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی پایان یافت.
دانشیار دانشکده مطالعات تاکید کرد پس از فروپاشی شوروی و دور شدن روسیه از مرزهای ایران و همچنین ضعیف شدن این کشور در مقابل قویتر شدن ایران و همچنین پدید آمدن تهدیدهای جدید که دو طرف را مورد هجمه قرار میداد وضعیتی همانند وضعیت روابط دو کشور در دوره صفوی را رقم زد.
این استاد دانشگاه در پایان با تاکید بر پدید آمدن این تهدید مشترک برای دو کشور تصریح کرد از آنجایی که این تهدید یعنی مساله تروریسم و رادیکالیسم یک مساله دولتی نبوده و گذرا است این همکاری های دوجانبه را نیز گذرا توصیف کرد.
کاظم سجادپور استاد دانشکده وزارت خارجه نیز با تاریخی قلمداد کردن روابط تهران-مسکو تاکید کرد روابط موجود بین دو کشور چند سطحی است و برای پی بردن دقیق به این روابط باید آن را در سطوح دوجانبه، منطقه ای و بین المللی بررسی کرد.
او در ادامه تاکید کرد ایران به رغم ضعیفتر بودن در مقابل روسیه همیشه سعی در اتخاذ نقش فعال در قبال سیاستهای روسیه علیه ایران بوده است.
استاد دانشکده وزارت خارجه از اتفاقات پیش آمده در منطقه و همکاری مسکو و تهران به عنوان نقطه عطفی در روابط دو کشور یاد کرد و افزود این اتفاقات باعث تعمیق روابط بین ایران و روسیه شده است.
او با بیان اینکه پیش از این در روابط تهران و مسکو یک ضلع سوم نیز حضور داشته است تاکید کرد در حال حاضر در روابط ایران و روسیه فقط همین دو کشور مطرح هستند و حتی برخی از سیاستمداران غربی از جمله دونالد ترامپ از لزوم ایجاد شکاف بین تهران و مسکو حرف به میان آورده اند.
سجادپور ادامه داد: روابط دو کشور در ابعاد مختلف از قبیل مباحث اقتصادی، انسانی، صنعت توریسم،تبادل انرژی، مباحث تحقیقاتی، بانکی وفرهنگی در حال گسترش است که با توجه به فضای حاکم بر روابط دوجانبه و تاثیر آن بر تحول سیاست خارجی دو طرف لزوم تکثر و توازن در آن به چشم می خورد.
او در پایان با سرنوشت ساز خواندن روابط دو کشور بسیار از امور دوجانبه، منطقه ای و بین المللی را وابسته به این امر دانست و گفت گسترش روابط تهران-مسکو باعث تاثیر در مناسبات جدید منطقه ای و بین المللی شده و خواهد شد.