ترامپ در پایان راه؛ آتلانتیک از «نفرین دوره پایانی قدرت» میگوید
تحولات اخیر نشان میدهد ایالات متحده در نگاه رقبای جهانی بیش از پیش به قدرتی فرسوده بدل شده که بهتدریج در حال از دست دادن نفوذ و نقش مسلط خود در نظام بینالملل است.
به گزارش ایلنا، نشریه آتلانتیک در گزارشی تحلیلی به قلم فرانکلین فیر، به سفر اخیر دونالد ترامپ به پکن پرداخته و آن را نشانهای از نزدیک شدن او به پایان نقش سیاسیاش توصیف کرده است؛ دورهای که همزمان با کاهش تدریجی نفوذ جهانی ایالات متحده همراه شده است.
در این تحلیل آمده است که این سفر تصویری از رئیسجمهوری ارائه میدهد که به پایان جایگاه سیاسی خود نزدیک میشود، در حالی که آمریکا نیز دیگر مانند گذشته توان اعمال نفوذ و تثبیت هژمونی خود در عرصه بینالمللی را ندارد و جهان در حال بازآرایی مسیرهای خود بدون محوریت واشنگتن است.
این گزارش تأکید میکند که شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، با وجود برگزاری تشریفات رسمی و برخوردی ظاهرا دیپلماتیک، پیامهای ضمنی متفاوتی ارسال کرده است. از جمله اینکه در فضای اینترنت چین اجازه انتشار برخی انتقادات تند نسبت به ترامپ داده شد؛ اقدامی که در چنین دیدارهایی کمسابقه است. همچنین او در گفتوگوهای خود به موضوع تایوان اشاره کرده و تأکید داشته که این دیدار دستاورد ملموسی برای آمریکا به همراه نداشته است؛ نه در پرونده ایران، نه در توافقهای تجاری و نه در حوزه مواد معدنی راهبردی.
بر این اساس، چین در این سفر صرفا رویکردی تشریفاتی در قبال ترامپ اتخاذ کرده و هیچ امتیاز مهمی در اختیار آمریکا قرار نداده است.
این تحلیل همچنین به تغییر رویکرد رهبران جهان در قبال ترامپ اشاره میکند. در دوره نخست ریاستجمهوری او، بسیاری از رهبران تلاش میکردند با احتیاط و ملاحظه با او برخورد کنند، اما در دوره دوم این رفتار در حال تغییر است؛ بهویژه پس از تشدید تنشها با ایران، برخی کشورها دیگر تلاش برای جلب رضایت او را مؤثر نمیدانند.
به باور نویسنده، این تغییر تنها محدود به شخص ترامپ نیست، بلکه نشانهای از روندی گستردهتر در کاهش قدرت و نفوذ جهانی ایالات متحده است. حتی درگیری با ایران نیز به گفته او نتوانسته به اهداف اصلی خود برسد و در عوض بخشی از توان نظامی آمریکا را تحت فشار قرار داده است.
این گزارش به نقل از منابعی مانند «والاستریت ژورنال» و «واشنگتنپست» میافزاید که نگرانیها درباره توان دفاعی آمریکا، بهویژه در قبال تایوان، در میان نهادهای نظامی و متحدان واشنگتن افزایش یافته است؛ موضوعی که باعث تردید برخی کشورهای منطقه آسیا-اقیانوسیه نسبت به تعهدات امنیتی آمریکا شده است.
در ادامه آمده است که چین در این میان توانسته بدون درگیری مستقیم، از تحولات منطقهای و جهانی بهرهبرداری کند و نفوذ خود را در مناطقی مانند خاورمیانه و آسیا گسترش دهد. همچنین با تقویت روابط انرژی و سرمایهگذاریهای راهبردی، جایگاه خود را در نظم جدید جهانی تثبیت کرده است.
این تحلیل همچنین به وضعیت ایران اشاره میکند و میگوید تهران با سیاست «تحمل و بازسازی» توانسته بخشی از توان نظامی خود را احیا کند و در برابر فشارها مقاومت نشان دهد.
در جمعبندی، نویسنده تأکید میکند که ترامپ با چیزی مواجه است که آن را «نفرین رؤسایجمهور در پایان دوره قدرت» مینامد، اما این وضعیت فراتر از شخص اوست و بازتاب تحولات عمیقتری در نظم جهانی است؛ جایی که ایالات متحده بهتدریج در نگاه رقبا، قدرتی فرسوده به نظر میرسد و جهان به سمت مراکز قدرت جدید در حرکت است.
