خبرگزاری کار ایران

تفاوت‌های اصلی یک دوربین حرفه‌ای و آماتور در چیست؟

تفاوت‌های اصلی یک دوربین حرفه‌ای و آماتور در چیست؟

دوربین حرفه‌ای چه ویژگی‌هایی دارد؟ چرا قیمت برخی دوربین‌ها بالاتر است و چگونه می‌توانیم بهترین انتخاب را داشته باشیم؟ در این مطلب به‌دنبال پاسخ این سوالات هستیم.

اگر در فکر خرید دوربین و شروع عکاسی هستید، احتمالاً مطالب زیادی در مورد انواع دوربین‌ها مطالعه کرده و یا ویدیوهای زیادی با موضوع نقد و بررسی انواع دوربین‌ها دیده‌اید. احتمالاً در این مطالب و ویدیوها و حتی از زبان فروشندگان دوربین عباراتی مانند دوربین حرفه‌ای و یا در مقابل آن، دوربین آماتور به گوشتان خورده است. 

اما چه ویژگی‌هایی باعث ایجاد مرزهایی که انواع دوربین‌های حرفه‌ای، غیرحرفه‌ای و یا نیمه‌حرفه‌ای را ازهم جدا می‌کند می‌شود؟ آیا به‌صورت کلی مرز پررنگ و مستحکمی میان دوربین‌ها وجود دارد که نشانگر کارایی آن‌ها است؟ در مورد این پرسش‌ها باید گفت که به‌طورکلی نمی‌توان تمام دوربین‌ها را در این نوع دسته‌بندی‌ها قرار داد.

 برای مثال ممکن است یک دوربین برای استفاده در عکاسی پرتره ایده‌آل و حرفه‌ای باشد، اما برای استفاده در عکاسی ورزشی آن‌قدرها ابزار ایده‌آلی محسوب نشود. بااین‌حال می‌توان مرزی نسبی و کمرنگ میان دوربین‌ها ترسیم کرده و دوربین‌های بالا رده تمام شرکت‌های سازنده دوربین را دوربین حرفه‌ای دانست. به این ترتیب هرچه برچسب قیمت دوربین‌ها نسبت به مدل‌های بالا رده عدد کمتری را نشان دهد، می‌توان دوربین‌‌ها را غیرحرفه‌ای‌تر دانست؛ اما این تمام ماجرا نیست! در ادامه مطلب کمی بیشتر وارد جزییات خواهیم شد تا بتوانید در انتخاب و خرید دوربین عکاسی حرفه ای خود، بهترین تصمیم را بگیرید.

دوربین‌های حرفه‌ای چه ویژگی‌هایی دارند؟

ویژگی‌های مختلفی در طراحی ظاهری، سخت‌افزار و نرم‌افزار دوربین‌ها وجود دارد که معمولاً با هم رابطه مستقیمی دارند و این قسمت‌های سخت‌افزاری و یا نرم‌افزاری می‌توانند قابلیت‌های متنوعی را به یک دوربین اضافه و یا آن دوربین را محدود کنند. این ویژگی‌ها شامل خصوصیت‌هایی اعم از اندازه سنسور، تعداد مگاپیکسل، قدرت پردازشگر، قابلیت تعویض لنز، دامنه حساسیت ایزو، دامنه تنظیم سرعت شاتر، عمر شاتر، فوکوس خودکار، نوع فوکوس خودکار، تعداد نقاط فوکوس، لرزشگیر، میزان تأثیرگذاری لرزشگیر در تصویر، تعداد عکس قابل ثبت توسط دوربین در یک ثانیه، دوام باتری، جنس بدنه، حساسیت دوربین نسبت به نفوذ عوامل تهدید کننده، اتصالات و پورت‌ها، کیفیت نمایشگر و منظره‌یاب، میزان جبران نوردهی و رزولوشن فیلم‌برداری اشاره کرد. توضیح و مقایسه تمام موارد ذکر شده و مقایسه این ویژگی‌ها میان دوربین‌های حرفه‌ای و دوربین‌های آماتور در حوصله متن نمی‌گنجد، به همین دلیل به شرح برخی از این موارد بسنده می‌کنیم.

اندازه سنسور

سنسور دوربین‌ها در اندازه‌های مختلف و با فناوری‌های مختلفی ساخته می‌شوند. نور و یا به عبارت عامیانه‌تر تصویر بر روی سنسور نقش می‌بندد، به‌بیان‌دیگر سنسور جزو اصلی‌ترین اجزا تشکیل‌دهنده هر دوربینی است. پرواضح است که هرچه ابعاد سنسور بزرگ‌تر باشد، دوربین قادر است نور بیشتری جذب کند و تصویر ثبت شده توسط دوربین وضوح بیشتری خواهد داشت و همچنین در ابعاد بزرگ‌تری می‌توان آن را نمایش داد و یا چاپ کرد. به‌این‌ترتیب‌ دوربین‌هایی که دارای سنسورهای بزرگ‌تری نسبت به سایر دوربین‌ها هستند در دسته دوربین‌های حرفه‌ای و دوربین‌هایی که در درون آن‌ها سنسورهای کوچک‌تری نسبت به دوربین‌های حرفه‌ای وجود دارد، دوربین‌های آماتور محسوب می‌شوند.

تفاوت‌های اصلی یک دوربین حرفه‌ای و آماتور در چیست؟

انواع سنسورهای دوربین‌های حرفه‌ای و دوربین‌های آماتور

سنسورها در اندازه‌های مشخصی تولید می‌شوند که همان‌طور که بیان کردیم با بزرگ‌تر شدن سنسور، دوربین قادر است نور بیشتری جذب کند و درنتیجه کیفیت تصاویر نیز بالاتر خواهد رفت. همچنین لازم به ذکر است که با وسیع‌تر شدن سطح سنسور، قسمت نصب لنز به دوربین نیز بزرگ‌تر خواهد شد و درنتیجه این موضوع بدنه دوربین نیز بزرگ‌تر خواهد شد. سنسورهای متفاوتی برای کاربردهای متفاوت و قرارگیری در دوربین‌های حرفه‌ای و آماتور مختلف ساخته شده‌اند که برخی از آن‌ها را به ترتیب بزرگ‌ به کوچک در این متن برای شما خوانندگان گرامی معرفی خواهیم کرد.

سنسور IMAX Film Frame: این نوع سنسور در بعضی از دوربین‌‌های سینمایی بسیار حرفه‌ای مانند دوربین‌های ARRI ALEXA LF، ARRI MINI LF، RED Ranger MONSTRO و برخی دوربین‌های حرفه‌ای فیلم‌برداری دیگر که مخصوص ساخت فیلم‌های سینمایی و اکران آن‌ها در سینماهایی که پرده‌های بسیار بزرگی دارند، ساخته شده است. ابعاد این نوع سنسور که از بزرگ‌ترین سنسورهای ساخته شده تابه‌حال است، برابر با ۵۲.۶۳×۷۰.۴۱ میلی‌متر می‌باشد. به احتمال بسیار زیاد و تا جایی که در حیطه فیلم‌برداری سینمایی حرفه‌ای وارد نشوید، با این نوع سنسور و دوربین‌های حرفه‌ای فیلم‌برداری که این نوع سنسور در آن‌ها به‌کار رفته، سروکار نخواهید داشت.

سنسور مدیوم فرمت: سنسورهای مدیوم فرمت در دوربین‌های حرفه‌ای قرار گرفته می‌شود که کاربر می‌خواهد عکس‌های ثبت شده به همراه دوربین را در ابعاد بزرگ چاپ کند. ابعاد و وضوح عکس‌های ثبت شده به همراه دوربین‌هایی که در آن‌ها سنسورهای مدیوم فرمت به کار رفته است، به‌قدری بزرگ است که می‌توان از داخل یک تصویر با برش‌های متفاوت عکس‌های مختلفی را بیرون کشید، البته درحالی‌که هنوز تصاویر کیفیت و وضوح قابل قبولی به همراه دارند. سنسورهای مدیوم فرمت در دوربین‌های حرفه‌ای ساخته شده توسط شرکت‌های مختلف در ابعاد متفاوتی از ۴۳.۸×۳۲.۹ تا ۵۳.۷×۴۰.۲ میلی‌متر ساخته شده‌اند. به کار رفتن این نوع سنسور در دوربین‌ها، یکی از نکاتی است که خبر از حرفه‌ای بودن دوربین می‌دهد.

سنسور فول فریم: سنسور فول فریم متداول‌ترین نوع سنسور در دوربین‌های حرفه‌ای است. ابعاد این سنسور در دوربین‌های FX نیکون، Sony Alpha و Canon EF برابر ۳۶×۲۴.۳-۲۳.۹ میلی‌متر است. دوربین‌های عکاسی و فیلم‌برداری بسیاری دارای این نوع سنسور هستند و به همین ترتیب لنزهای بسیار زیادی نیز برای دوربین‌های حرفه‌ای که دارای سنسور فول فریم هستند، تولید شده است. استفاده از این نوع سنسور به‌قدری در دوربین‌های حرفه‌ای تکرار شده است که بسیاری از کاربران و فروشنده‌های دوربین به دوربین‌هایی که دارای سنسور فول فریم هستند، دوربین‌های حرفه‌ای می‌گویند.

سنسور APS-C: سنسور APS-C نوعی دیگر از سنسورهای دوربین است که ابعادی برابر با ۲۵.۱×۱۶.۷ میلی‌متر دارد. دوربین‌های مجهز به این نوع سنسور در میان بسیاری از کاربران و فروشندگان با عنوان دوربین‌های نیمه‌حرفه‌ای، شناخته شده‌اند. البته نمی‌توان این نوع نام‌گذاری را دقیق دانست و باید گفت که یک دوربین فرضی با حسگر APS-C می‌تواند یک دوربین حرفه‌ای، نیمه‌حرفه‌ای و یا آماتور باشد.

سنسور میکرو چهارسوم: شرکت‌های المپوس و پاناسونیک از سال ۲۰۰۸ از سنسورهای میکرو چهار سوم در ساخت دوربین‌های بدون آینه استفاده کردند. این سنسورها ابعادی برابر با ۱۷.۳×۱۳ میلی‌متر دارند. احتمالاً به‌ندرت پیش خواهد آمد که دوربین اصلی یک عکاس حرفه‌ای از نوع میکرو چهارسوم باشد. اما با توجه به اندازه کوچک این سنسور، دوربین‌هایی که از در ساختارشان از این سنسور استفاده شده، ابعاد کوچک و وزن سبکی دارند. پس می‌توان نتیجه گرفت که بسیاری از افراد که علاقه‌ای به حمل دوربین‌هایی با ابعاد بزرگ و وزن سنگین ندارند، از این دوربین‌ها استقبال می‌کنند. لازم به ذکر است که این دوربین‌های دارای حسگر میکرو چهار سوم برای بسیاری از عکاسان حرفه‌ای که می‌خواهند در طول سفرهای خود به عکاسی بپردازند، عکاسان خیابانی و همچنین کسانی که از مجالس عکاسی می‌کنند، انتخاب مناسبی است.

سنسورهای دیگری نیز در دوربین‌های دیجیتال به‌کار می‌روند اما ازآنجاکه اندازه آن‌ها به‌مراتب کوچک‌تر از حسگرهایی است که تا به اینجا به شرح آن‌ها پرداخته‌ایم، به‌طور کل در دوربین‌های عکاسی آماتور و گوشی‌های هوشمند استفاده می‌شوند.

تفاوت‌های اصلی یک دوربین حرفه‌ای و آماتور در چیست؟

لنز قابل تعویض

قابل تعویض بودن لنز دوربین از مشخصات اصلی تمام دوربین‌های حرفه‌ای است. در سمت دیگر دوربین‌های کامپکت و یا به عبارت کلی‌تر دوربین‌های آماتور دارای یک لنز غیرقابل تعویض بر روی بدنه دوربین هستند. با تعویض لنز بسیاری از ویژگی‌های تصویر تغییر خواهد کرد که این امر امکان استفاده از دوربین برای نیازها و موقعیت‌های مختلف تصویربرداری را در اختیار کاربر می‌گذارد. به‌طور مثال برای عکاسی از فاصله نزدیک (کلوز-آپ) و یا ثبت جزئیات دقیق از سوژه‌های کوچک، می‌توان از لنزهای ماکرو و برای عکاسی از مناظر دور و یا حیوانات و پرندگان در طبیعت از لنزهای تله‌فتو که بزرگنمایی بسیار باکیفیتی را در اختیار کاربر می‌گذارند، استفاده کرد.

لنزها در دو دسته کلی فیکس (فاصله کانونی ثابت) و زوم (فاصله کانونی متغیر) ساخته می‌شوند. اگر آشنایی نسبی با مبانی و اصول فیزیک نور در عکاسی نداشته باشید، ممکن است به این مسئله فکر کنید که حتی گوشی‌های هوشمند نیز توانایی زوم (بزرگنمایی) را به همراه دارند. اما در لنزهای زوم با حرکت عدسی‌های داخلی لنز، بزرگنمایی صورت می‌گیرد و در صورت عدم لرزش دوربین (نصب بر روی سه‌‌پایه) تصویر دچار افت کیفیت نمی‌شود. اما در بسیاری از دوربین‌های عکاسی آماتور و همچنین گوشی‌های هوشمند، عمل بزرگنمایی به‌صورت دیجیتال انجام می‌شود که در اثر این موضوع، کیفیت تصویر به‌شدت افت می‌کند. علاوه بر مقدار بزرگنمایی، میزان کیفیت تصویر، جلوگیری از انحرافات اپتیکال، کارایی فوکوس خودکار و ویژگی‌های بسیار دیگر نیز در هر لنز نسبت به لنزی دیگر، منحصربه‌فرد است.

دامنه حساسیت ایزو

حداقل و حداکثر حساسیت ایزو در دوربین‌های عکاسی حرفه‌ای و آماتور، مقادیر متفاوتی را دربرمی‌گیرد. اما حساسیت ایزو چیست؟ حساسیت ایزو مقدار حساسیت سنسور دوربین نسبت به دریافت نور است. هرچه حساسیت ایزو بالاتر باشد، درشرایط نوری ضعیف‌تری می‌توان تصاویر باکیفیت‌تری را به ثبت رساند. برای مثال برای ثبت ستاره‌های آسمان و کهکشان راه شیری در تصویر باید ایزو دوربین را بر روی مقادیر بالا مانند ۱۶۰۰ و یا ۳۲۰۰ تنظیم کرد. در شرایطی که نور کافی در محیط وجود دارد، هرچه حساسیت ایزو دوربین را بر روی مقدار کمتری بتوان تنظیم کرد، تصویر بسیار باکیفیت‌تری را می‌توان ثبت کرد. برای چنین شرایطی می‌توان حساسیت ایزو دوربین را بر روی ۱۰۰ تنظیم کرد. البته لازم به ذکر است که بعضی از دوربین‌ها امکان استفاده از حساسیت ایزو ۵۰ را نیز در اختیار کاربران گذاشته‌اند.

سرعت شاتر

دامنه تنظیم سرعت شاتر نیز یکی دیگر از ویژگی‌های مهم دوربین‌ها است که در دوربین‌های آماتور و حرفه‌ای در مقادیر متفاوتی قابل تنظیم است. اما ممکن است برای شما سؤال‌برانگیز باشد که میزان سرعت شاتر چه تأثیری در تصاویر می‌‌گذارد. شاتر مانند پرده‌ای است که با تنظیم مقدار زمانی مشخص در هنگام ثبت عکس، بازمی‌ماند و در این واحد زمانی مشخص، مقدار معینی از نور توسط سنسور دوربین جذب می‌شود. با این توضیحات می‌توان به این نتیجه رسید که در هنگام عکاسی در محیط‌های کم‌نور بهتر است سرعت شاتر را بر روی مقادیر کندتر (باز ماندن شاتر در طول زمان بیشتر) تنظیم کنیم و در محیط‌هایی با نور شدید، سرعت شاتر را بر روی سرعت‌های بالاتر تنظیم کنیم. البته تنظیم سرعت شاتر در ایده‌آلترین حالت ممکن تنها محدود به این قاعده نمی‌شود. به عنوان مثال باید به این نکته اشاره کرد که تنظیم سرعت شاتر بر روی حالتی ایده‌آل با مقدار سرعت تحرک سوژه نیز رابطه مستقیم دارد. مثلا اگر بخواهیم از یک گیاه در موقعیتی که باد نمی‌وزد و گیاه ثابت است، تصویری ثبت کنیم؛ می‌توانیم شاتر را باز بگذاریم. اما برای عکاسی از یک سوژه متحرک با سرعت بالا مانند پرنده‌ای که در آسمان در حال پرواز است، باید شاتر به سرعت بسته شود تا تصویر پرنده در عکس به‌صورت واضح ثبت شود.

تثبیت‌کننده تصویر (لرزشگیر)

بعضی از دوربین‌ها دارای سازوکار خاصی در درون خود هستند که به واسطه آن می‌توانند اثر لرزش دوربین‌ را تا مقادیر مختلفی خنثی کنند. واضح است که در دوربین‌های حرفه‌ای این ویژگی اثربخشی بیشتری دارد و بسیاری از دوربین‌های عکاسی آماتور به‌طورکلی از این قابلیت محروم هستند. وجود سیستم لرزشگیر کارآمد در دوربین، امکانات بسیار متنوعی از قبیل امکان ثبت عکس‌های باکیفیت بدون نیاز به استفاده از سه‌پایه، امکان تنظیم سرعت شاتر بر روی مقادیر طولانی‌تر در هنگام استفاده از دوربین در دست و همچنین امکان ثبت تصاویر واضح‌تر در شرایط نوری ضعیف را در اختیار کاربر می‌گذارد.

وجود سیستم تثبیت‌کننده تصویر در دوربین نه‌تنها در عکاسی بلکه در فیلم‌برداری نیز تأثیر بسزایی دارد. به همراه دوربین‌های حرفه‌ای که دارای سیستم تثبیت کننده تصویر با قدرت کافی هستند، می‌توان در هنگام راه رفتن و حتی دویدن ویدیوهای بسیار باثبات‌تری را ضبط کرد.

فیلم‌برداری

تفاوت‌های بسیاری در کیفیت و نحوه فیلم‌برداری در میان دوربین‌های حرفه‌ای و دوربین‌های آماتور وجود دارد. در بسیاری از دوربین‌های آماتور، محدودیت زمانی برای فیلم‌برداری با رزولوشن‌های بالا وجود دارد. مثلا حداکثر می‌توان تا ۳۰ دقیقه به فیلم‌برداری پرداخت. همچنین حداکثر رزولوشن (وضوح) فیلم‌برداری نیز در دوربین‌های مختلف متفاوت است.

سایر ویژگی‌های متفاوت میان دوربین‌های حرفه‌ای و آماتور

بسیاری دیگر از ویژگی‌های دوربین‌ها مانند وزن، ابعاد، میزان مقاومت در برابر نفوذ آب و گردوغبار، دوام باتری، کیفیت منظره‌یاب و نمایشگر دوربین، عمر مفید شاتر و مقاومت بدنه در میان دوربین‌های آماتور و حرفه‌ای و حتی میان تک‌تک دوربین‌ها با یکدیگر متفاوت است. همچنین لازم به ذکر است که توضیحاتی که تا به اینجا برای شما خواننده گرامی شرح دادیم، تنها مختصری از عناوین ذکر شده بوده است. اگر به مطالعه در مورد دوربین‌ها، مقایسه آن‌ها با یکدیگر و شناخت مباحث اصلی عکاسی علاقه‌مندید؛ اطلاعات جامع‌تری در فروشگاه و مجله پیکسل در اختیار شما علاقه‌مندان قرار گرفته است.

پایان رپرتاژ آگهی
ارسال نظر
پیشنهاد امروز