به مناسبت سوم خرداد؛
خرمشهر؛ از «خونینشهر» تا شهری که هنوز سهمی از توسعه ندارد
سوم خرداد برای ملت ایران تنها یک تاریخ نیست؛ آن روز، خون در رگهای یک ملت به جوش آمد. وقتی رزمندگان ایران پس از ۵۷۸ روز اشغال، قدم در کوچههای خرمشهر گذاشتند، جهانیان فهمیدند که اراده یک ملت از هر قدرتی برتر است. جوانانی که از خاکریزهای فکه و شلمچه عبور کرده بودند، با دستان خالی اما دلی سرشار از ایمان، شهری را آزاد کردند که صدام آن را «فتحالفتوح» مینامید.
به گزارش خبرنگار ایلنا از خوزستان، آن روزها، خرمشهر به نماد مقاومت تبدیل شد؛ شهری که زن و مرد و پیر و جوانش در برابر دشمن تا دندان مسلح، سینه سپر کردند. نام مادران شجاع و پدرانی که تا آخرین نفس از خانه و کاشانه خود دفاع کردند، بر تارک تاریخ این مرز و بوم جاودانه است.
اما امروز، پس از چهار دهه از آن پیروزی سرنوشتساز، خرمشهر همچنان در انتظار تحقق وعدههاست. این شهر که بهای سنگینی برای حفظ تمامیت ارضی ایران پرداخته، هنوز با شاخصهای مطلوب توسعه فاصله دارد.
بیکاری، فرسودگی زیرساختها، کمبود امکانات درمانی و آموزشی، و مهاجرت جوانان، زخمهایی است که بر پیکر شهر قهرمان باقی مانده است.
آزادسازی خرمشهر یک پایان نبود؛ یک آغاز بود. آغاز راهی برای سربلندی ایران. امروز، ادای دین به آن همه رشادت، تنها با رژه و سرود و مراسم میسر نیست. ادای دین واقعی، نگاه ویژه به محرومیتهای این شهر و تلاش برای آبادانی آن است. همانطور که رزمندگان برای آزادسازی خرمشهر از هیچ تلاشی فروگذار نکردند، امروز نیز مسئولان با همان روحیه جهادی، برای رفع مشکلات مردم این خطه باید تلاش مضاعف کنند.
سوم خرداد، یادآور آن است که اگر اراده کنیم، میتوانیم. خرمشهر دیروز آزاد شد، اما امروز محتاج آزادی از بند محرومیت است.
انتظار شهروندان خرمشهر، این بار این است که مسئولان نه با گلوله و سنگر، که با کار و تلاش و توسعه، دِین خود را به این شهر ادا کنند.
