ایلنا از سیستان و بلوچستان گزارش می دهد؛
فقر و بی شناسنامهگی ۵ خانوار عشایر کوه بیرک بخش ایرندگان/ شناسنامه ندارم؛ نه می توانم درس بخوانم و نه کار کنم
در برخی مناطق استان سیستان و بلوچستان، خانوادههایی زندگی میکنند که از امکانات اولیه زندگی محرومند و مهمتر از آن، فاقد مدارک شناسایی و هویتی هستند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، در نقاطی از استان سیستان و بلوچستان، داستانهای ناگفتهای از زندگی جریان دارد, داستانهایی که در نبود ابتداییترین امکانات و حتی مدارک هویتی، رنگ تلخ بیهویتی به خود گرفتهاند. خانوادههایی که در این مناطق روزگار میگذرانند، نه تنها از نعمات اولیه زندگی بیبهرهاند، بلکه هویت قانونی و شناسایی اجتماعی خود را نیز در پیچوخم محرومیت از دست دادهاند.
هرجا میروم از من مدارک هویتی میخواهند
متین آستانی، جوان ۲۱ سالهای که فاقد شناسنامه است، در گفتوگو با ایلنا گفت: چندین بار در کودکی به خودکشی فکر کردم. چون شناسنامه ندارم، نه میتوانم درس بخوانم و نه کار پیدا کنم. هر جا میروم از من مدرک هویتی میخواهند. از پدرم خبری ندارم و سالهاست درگیر پیدا کردنش هستیم اما به نتیجه نرسیدهایم.
به گفته وی، یکی از برادرانش با سختی فراوان موفق به دریافت شناسنامه شده اما خودش همچنان «بیهویت» مانده و از ابتداییترین حقوق اجتماعی محروم است.
پدر خانواده شناسنامه خود را فروخته است
خاله متین در اینباره به ایلنا گفت: خواهرم دو فرزند پسر ۲۶ و ۲۱ ساله دارد. بارها برای دریافت شناسنامه برای آنها به اداره ثبت احوال ایرانشهر مراجعه کردیم اما نتیجهای نگرفتیم.
وی افزود: برای برادر متین شناسنامهای به نام فرد دیگری صادر شده است، ولی برای متین بعد از گذشت ۲۱ سال هنوز نتوانستیم شناسنامه دریافت کنیم.
وی در ادامه با بیان اینکه شوهر خواهرم به دلیل اعتیاد و برای تهیه مواد مخدر، شناسنامه خود را چندین سال قبل فروخته و پس از فوت خریدار، شناسنامه نیز از بین رفته است گفت: ثبت احوال بدون وجود شناسنامه پدر از صدور شناسنامه برای فرزندانش ممانعت میکند.
در بخش ایرندگان شهرستان خاش و در دل کوههای بیرک نیز پنج خانوار زندگی میکنند که فاقد امکانات اولیه زندگی و مدارک هویتی بوده و از حقوق شهروندی محروم هستند.
به گفته ساکنان محلی، این خانوارها که نسلهاست در این منطقه زندگی عشایری و دامداری دارند، امروز نه تنها از امکانات اولیه زندگی چون آب شرب سالم، راه مناسب و تحصیل محروم هستند بلکه از بدیهی ترین حق خود که داشتن مدارک هویتی و شناسنامه است نیز محرومند.
مردم عشایر حوزه رشته کوه بیرک در بخش ایرندگان متصرف نیستند
منصور روحی فعال اجتماعی در این باره به ایلنا گفت: مردم این منطقه با سابقه ده نسل در این محدوده زندگی عشایری و دامداری دارند، صاحب چراگاه ارثی و مورثی عرفی و منطقهای هستند و در این منطقه حدود و جغرافی هر خانواده و هر طایفه مشخص است.
وی ادامه داد: این عشایر ابتدا در سیاه چادر زندگی کرده، سپس چادر را تبدیل به کپر کرده اند و حالا می خواهند به جای کپر اتاقک های سنگ و گلی بسازند. آیا این جرم است؟ اهالی روستا می خواهند در کنار چشمه های آبی که اینجا هست تعدادی نخل بکارند و با لوله کشی به داخل روستا از آب چشمه برای مصارف شرب استفاده کنند و مجبور نباشند با ظرف و دبه آب را از چشمه کارهای شان با هزار زحمت ببرند و مسوولان بجای کمک کردن به آنها برچسب متصرف به آنها نزنند.
روحی ادامه داد: این عشایر زادگاه خود را دوست دارند و می خواهند همین جا زندگی کنند در غیر این صورت مجبورند از سر ناچاری به اطراف شهرها کوچ کنند و حاشیه نشین شوند که زندگی در حاشیه شهرها نیز معضلات و گرفتاری خود را دارد و این افراد را درگیر آسیب های اجتماعی می کند چرا که نه سواد و نه حرفهای بلد هستند که بتوانند از آن طریق کسب درآمد کنند. از اداره امور عشایری انتظار داریم شهرک مسکونی عشایری احداث و این عشایر را به صورت اصولی ساماندهی کنند.
این فعال اجتماعی افزود: عشایر کوه بیرک از هرگونه امکانات ابتدایی زندگی محروم هستند. آنها به وسایل سرمایشی و گرمایشی زیر ساخت های جادهای، بهداشتی، درمانی و آموزشی نیازمندند.
وی اضافه کرد: « بانو نازملک» یکی از اهالی این پنج خانوار عشایری است کا از هویت ایرانی خود هم محروم است و تا این لحظه « سجل » ندارد!!
با وجود انجام آزمایش DNA موفق به دریافت شناسنامه نشده اند
کریم گمشادزهی، رئیس شورای روستای زیانبخش ایرندگان، در تشریح وضعیت این عشایر میگوید: پنج خانوار در یکی از روستاهای ایرندگان فاقد امکانات اولیه و شناسنامه هستند.
وی میافزاید: این خانوادهها با وجود انجام آزمایش DNA موفق به دریافت شناسنامه نشدهاند و از خدمات دولتی چون یارانه و سهمیه نفت محرومند. آب شرب خود را با گالن و از چشمه میآورند و تنها منبع درآمدشان جمع آوری و فروش داروهای گیاهی است.
خانواده های بلوچی و ایرانی الاصل فاقد شناسنامه
مولوی نادر گمشادزهی، امام جماعت منطقه، نیز در گفت و گو با ایلنا، این موضوع را تأیید کرده و میافزاید: پنج خانوار بلوچی و ایرانیالاصل در کوهستانهای ایرندگان زندگی میکنند. پدربزرگ خانواده برای یکی از پسر ها شناسنامه نگرفته و دریافت شناسنامه برای فرزندان این پسر تاکنون ممکن نشده است.
وی میافزاید: این پنج خانوار برای گذران زندگی خود مقداری صیفی جات میکارند. از اولین آبادی ۳۰ کیلومتر جاده خاکی تا محل زندگیشان فاصله است. مشکل اصلی آنها شناسنامه، لولهکشی آب و وسایل اولیه زندگی است.
امام جماعت منطقه ادامه میدهد: یک تانکر ۵۰۰ لیتری تهیه شده اما برای پر کردن آن نیاز به لوله و پمپ آب دارند.
وی اضافه میکند: بانو نازملک برق دارد اما یخچال، کولر، حمام، سرویس بهداشتی و حتی یک آشپزخانه ای ساده ندارد و در یک کپر که از برگ درختان گز و خرما ساخته است پخت و پز می کند.
