خبرگزاری کار ایران

انجمن مفاخر درگذشت آیت الله خوشوقت را تسلیت گفت

ساده­‌گی و بی­‌پیرایه­‌گی­‌اش در نشستن کنار روز‌ها و شبهای مردمان روزگار و برداشتن بارهای دشواری، از شانه­‌های اهل زمانه، بخشی دیگر از آرامش پرتلاطم استاد بود

ایلنا: در پی درگذشت عالم جلیل القدر آیت الله خوشوقت، رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی کشور طی پیامی درگذشت ایشان را تسلیت گفت:
به گزارش ایلنا، متن پیام به شرح ذیل می‌باشد:
به نام خدا
نام من رفته ­ست روزی بر لب جانان به سهو...
اهل دل را بوی جان می‌­آید از نامم هنوز
اگر زبان لابه در محضر حق، شِکوِه نباشد؛ بجاست که در این هجوم دم­ سردی­‌های زمانه و فقدان مرواریدهای یگانه، لرزش شانه‌های خسته را گواه اندوه بداریم و رنج تنهایی و روزگار «بی­‌پیر» را بهانة استغاث به آستان جانانه کنیم... روزگاری که خوبان را به سرپنجة قضا و قلوب اهل «زمانه» را به سایبان «رضا» می‌­سپارد.
هنوز روزگاری بیش از رنج سفر استاد ارجمندمان مرجع معظم تقلید و پرورندة قلب و جانمان مشهور به «حاج ­آقا مجتبی تهرانی» نگذشته است...
هنوز تابیدن­‌های زمانه را چنان ندیده­‌ایم که غبار تسلا بر جان خسته­‌مان بنشیند...
هنوز سنگینی تابوت آن فرزانة یگانه بر شانه­‌هایمان مانده که... که برگ سرد خبر‌ها گردیدند و پرواز به پرواز، حیرت را بار شانه‌های رنجیده کردند.
خبر، کوتاه بود... اما ناگهانی نبود...
چنان که عارف، در این عالم نیز با حیات جاوید می‌­زید...
چنان که برزخ و جاودانه‌­گی او، مشرِفو مستولی به عبور زمان است...
چنان که برای او، «این جهان» و «آن جهان» یکی است...
و چنان که مردان خدا، غرق در ساحت یگانه­گی اویند.
خبر، کوتاه بود... اما ناگهانی نبود.
آن روز که بزرگمردی مانند زنده­یاد، استاد عظیم اخلاق و عبد صالح خداوند حضرت آیت­الله بهجت را از دست دادیم، هرگز نمی‌‌پنداشتیم که سیر روزگار، خیمة ایستاده­‌گی روحمان را چنین شتابناک و سرگران بلرزاند و مردانِ مرد ایام را چنین بی‌صبوری از ما بگیرد.
قلم، اندوهگین ارکان خبر ماند و هرچند پیش از این نیز در میان عبور خستة سخنان دلگشای آن بزرگ ماندنی، خوش­وقت و سرخوش نوشین کلامش بودیم و زیر سایة شرح نهج‌­البلاغه و صحیفه­‌اش، «مرگ» را مانند زندگی می‌­دانستیم... اما باز سرافکندة قدرن‌شناسی و ماندن از عبورش شدیم...
استاد، «عزیز» خداوند و عزیزان او بود...
فلسفه، عرفان، شناخت عمیق اصول و فروع دین و پرورش شاگردانی شایسته در اخلاق الهی، بخشی از «جاودان­ حیات» او بود...
ساده­‌گی و بی­‌پیرایه­‌گی­‌اش در نشستن کنار روز‌ها و شبهای مردمان روزگار و برداشتن بارهای دشواری، از شانه­‌های اهل زمانه، بخشی دیگر از آرامش پرتلاطم استاد بود...
پیوسته­‌گی عاشقانه­‌اش با استاد عظیم و مفسر کبیر قرآن، مرحوم علامه رشید، سیدمحمدحسین طباطبایی نیز برگی منور از تقویم روزهای ماندگار عمر استاد بود...
اما آنچه او را بیش از پیش در خیال و ذهن دوستدارانش ماندگار خواهد کرد، سکون آرام­بخش او در گذر زمان و بر جویبار عمر مردمان بود.
مسجد مزین به اسم سبط اکبر حضرت امام­حسن مجتبی (سلام­الله علیه) و محراب دلگشایش می‌­دانند که آن قامت خسته از روز‌ها، چگونه تکیه بر مشاهده و شکوه، در کار رمزگشایی از دلهای شکسته و ابروهای تنیده در اندوه، استاد بود و شیوة دلبری حقانی را از دلیری نفسانی بازمی­‌شناخت...
سجادة آن مرد خدا بیش از شاهدان دیگر، رازهای نامکشوف نهفته­ در سینه­اش را هنگام مناجات و صبوری­های همیشه‌­اش می‌­شناخت...
«آن برخاسته از خاک شریف زنجان»، بی­زمان و درلامکان زیست... که خدا را به پهنة هستی، خانه و سایبان است... و‌ای کاش بودند استادان ارجمند و پاک­ نهادش حضرات معنا و قال: آیات عظام بروجردی و امام خمینی (رحمه‌‌‌مالله) تا بیش و پیش از زبان این قلم، وصف آن گوهر ناشناخته را می‌­سفتند.
این­جانب که زیر لوای ارجمند انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، مفتخر به خادمی بزرگان علم و اخلاق این سرزمینم، به سهم اندک شاگردی فرهنگ رشید اسلامی­‌مان، داغدار فقدان حضرت استاد خوشوقت و تسلیت­‌گوی سوگ ایشان به مولا و پناه اندوه‌مان حضرت امام زمان (سلام­الله علیه)، رهبر معظم انقلاب، مدرسان ارجمند حوزه­‌های علمیه و ارادتمندان ایشانم... و آنچه اندکی از بار شرمساری «کم­‌کاری» و «قدرن‌شناسی» این حقیر می‌­کاهد، توفیق ناچیزی است که انجمن یافت و سهمی کوچک از خرمن «تن‌ها آیین پاسداشت استاد» در سال گذشته برگرفت.
بجاست که اختیار قلم را به جای خاطر ناشاد، به دست زبان رشاد استاد ادب، حافظ پاک­نهاد دهم و وصف آن مهر وداد و فارغ از رنگ تعلق را به زبان رسای ابیات بسپرم:
بیا که قصر اَمَل، سخت بی­بنیاد است
بیار باده که بنیاد عمر، بر باد است
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود...
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد، آزاد است...
مگر تعلق خاطر، به ماه­‌رخساری...
که خاطر از همه غم‌ها، به مهر او شاد است
چه گویمت که به میخانه، دوش، مست و خراب...
سروش عالم غیبم، چه مژده­‌ها داده­ست؟!
که: «ای بلندنظر... شاه‌بازِ سِدرهِ­‌نشین!
نشیمن تو نه این کنج محنت­‌آباد است»....

محمدجواد ادبی
رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی

ارسال نظر
پیشنهاد امروز