فروپاشی جامعه از درون خانواده آغاز می‌شود

به گزارش ایلنا به نقل از روابط‌عمومی گروه سینمایی هنر و تجربه احسان طهماسبی در ابتدای برنامه با اشاراتی به وضعیت سینمای ایران و نقش گروه سینمایی هنر و تجربه گفت: گروه سینمایی هنر و تجربه، چه از جایگاه منتقد، چه تماشاگر و چه سازنده فیلم، به نظر من یکی از معدود فضیلت‌هایی است که سینمای ایران همچنان در شرایط فعلی از آن بهره‌مند است؛ دور بودن از فضای آشفته سینمای بدنه که این روزها درگیر موضوعات و مشکلات اقتصادی نیز شده و از آن اتفاقی که باید برایش رخ می‌داد، فاصله بیشتری گرفته است، می‌تواند منجر به ورود به فضایی منظم‌تر، اصولی‌تر و فراتر از مسائل صرفاً کیفی، قابل‌قبول‌تر، هنری‌تر و سینمایی‌تر شود. در واقع، در شرایط فعلی، هنر و تجربه در حال ایفاکردن این وظیفه مهم است. برای من واقعاً خوشایند است که می‌بینم هنوز مخاطبان این گروه سینمایی، فیلم‌ها را دنبال می‌کنند.

وی در خصوص احتمال استقبال مخاطبان نسبت به این فیلم گفت: «شکار حلزون» یکی از همان فیلم‌هایی است که در جشنواره فجر نمایش‌داده‌شده و انتظار می‌رود با استقبال بیشتری از سوی مخاطبان سینما و گروه سینمایی هنر و تجربه مواجه شود. این فیلم تلاش کرده است که نوعی ارتباط و برداشت آزاد از یکی از نمایشنامه‌های معروف تاریخ نمایشنامه‌نویسی جهان باشد. من فکر می‌کنم این اثر به‌نوعی نسخه معکوسی از «مرگ و دوشیزه» است. در این فیلم شاهد اتفاقات دیگری هستیم و به نظر می‌رسد که تیم سازنده قصد داشته‌اند به شکل متفاوتی با موضوع مواجه شوند

مصطفی سلطانی تهیه‌کننده فیلم نیز پس از تشکر از مخاطبان از حسام محمودی و هادی نوری که دیگر در قید حیات نیستند یادکرد و افزود: رفاقت من و محسن جسور تقریباً نزدیک به بیست سال است که ادامه دارد. متنی که ما در اختیار داشتیم، نهایتاً به این خروجی ختم شد. البته فکر می‌کنم حدود سی دقیقه از فیلم به دلایل متفاوت کوتاه شده است؛ اما در نهایت، آن چیزی که ما دیدیم، حداقل از نگاه خود من، فیلمی قابل‌قبول و استاندارد است؛ فیلمی که حرفش را می‌زند و امیدوارم تأثیر خودش را نیز بگذارد و آن کاری که باید را انجام دهد.

محسن جسور کارگردان شکار حلزون با اشاره تغییراتی که در نسخه آخر فیلم اعمال شده اضافه کرد: نسخه‌ای که در جشنواره فجر نمایش داده شد، نسخه‌ای ۹۶ دقیقه‌ای بود. جدا از بحث تماشای فیلم در کنار مخاطب، این اولین‌بار بود که من فیلمم را روی پرده سینما می‌دیدم. واقعاً تفاوت پرده سینما با حتی بزرگ‌ترین مانیتورها بسیار زیاد است.

محسن جسور افزود: من علاقه زیادی به سینمای اروپای شرقی و سینمای شرق آسیا دارم و دوست داشتم برای فیلم اولم، این حال‌وهوا را در فیلم داشته باشم؛ جدا از بحث کانسپت قصه، حتی به لحاظ برگه و راهبُرد کارگردانی نیز چنین نگاهی داشتم.

این کارگردان در خصوص نحوه انتخاب بازیگران گفت: انتخاب بازیگر در سینما دو وجه دارد: یا شما بازیگری را انتخاب می‌کنید که به شخصیت شما نزدیک است یا بازیگر بحث مارکتینگ دارد. من چون از اول تکلیفم با این فیلمم مشخص بود و می‌خواستم یک فیلم در حوزه اندیشه بسازم و کار صرفاً برای گیشه نبود، برای من و برای این فیلم انتخاب بازیگر شناخته شد کارکردی نداشت و برایم مهم بود که شخصیت‌های در وهله اول چقدر به خود شخصیتی که من در ذهنم ساخته و نگارش کرده‌ام نزدیک باشند

محسن جسور علت انتخاب موضوع فیلم و ارتباط آن با جامعه را چنین توضیح داد: من به این جمله اعتقاد دارم و به‌شدت معتقدم که اثر هنری نباید تاریخ مصرف داشته باشد. یک کانسپت در این فیلم مرا ترغیب کرد و آن عدالت بود. حال ذیل این عدالت، یعنی در رابطه طولی‌اش بسیاری مسائل دیگر می‌آید؛ بحث امنیت شغلی، امنیت اقتصادی، امنیت روانی و... می‌آید. ولی این موضوع اصلی بود و فکر می‌کنم این فیلم به‌خاطر این موضوع تاریخ مصرف ندارد.

وی در خصوص اقتباس گفت: ما اصولاً سه گونه اقتباس داریم: یکی اقتباس عین به‌عین، یکی اقتباس پیرنگی یا موضوعی و دیگری اقتباس آزاد یا اقتباس سیال که شاید؛ مثلاً فقط یک کانسپت را از آن اثر بگیرد. این فیلم با مفهوم و بحث عدالت که در نمایشنامه‌هایی مثل «مرگ و دوشیزه»، «عادل‌ها»، «سوءتفاهم»، «طبقه گرسنه» سام شپرد و... نزدیکی مفهومی دارد.

فرناز زوفا بازیگر شکار حلزون نیز با اشاره به موضوع کمتر کار شده فیلم گفت: این فیلم، برخلاف بسیاری از فیلم‌های دیگر، به زندگی آدم‌هایی پرداخته که در خانواده‌شان فردی محکوم‌به‌اعدام وجود داشته است. اینکه اگر در خانواده‌ای، فردی به هر دلیلی محکوم‌به‌اعدام شود ــ که معمولاً هم پدر خانواده است ــ آن خانواده از درون دچار فروپاشی می‌شود و این فروپاشی به سطح جامعه نیز گسترش پیدا می‌کند. به نظر من، این فیلم از آن دسته آثاری است که هرچه زمان بیشتری از تماشایش بگذرد، مخاطب بیشتر با آن هم‌ذات‌پنداری می‌کند. این‌طور نیست که آدم در جشنواره آن را ببیند، دست بزند، لذت ببرد و بعد همه‌چیزتمام شود. احساس می‌کنم این فیلم تازه وقتی مخاطب از سالن سینما بیرون می‌آید، برایش آغاز می‌شود.