تکرار تجربه غزه در لبنان؛ سیاست اسرائیل در «محو جغرافیا» برای تغییر دموگرافی

به گزارش ایلنا، الجزیره در گزارشی، به اقدامات ارتش اسرائیل در لبنان پرداخته؛ اقداماتی که هدف قرار دادن زیرساخت‌ها و تخریب جغرافیا با هدف آواره کردن ساکنان از مناطق خود را دنبال می‌کند.

این گزارش تأکید می‌کند که ارتش اسرائیل در حال اجرای طرحی در عمق خاک لبنان است که هدف آن از بین بردن امکان بازگشت مردم به زندگی عادی عنوان شده است؛ موضوعی که در آمار تغییرات جمعیتی برخی مناطق نیز قابل مشاهده است:

• میس الجبل: جمعیت حدود ۲۵ هزار نفر
• عیتا الشعب: حدود ۱۳ هزار نفر
• الخیام: حدود ۳۵ هزار نفر آواره شده‌اند

در این گزارش آمده است که تخریب گسترده ساختمان‌ها در مناطقی مانند محیبیب، بلیدا و العدیسه، اقدامی تصادفی نیست، بلکه بخشی از مهندسی جغرافیایی برای تخلیه کامل اصطلاحا «خط مقدم» و کنترل منطقه از طریق تغییر بافت جمعیتی است.

تخریب پل‌ها و زیرساخت‌ها

همزمان، حملات اسرائیل شامل تخریب پل‌های ارتباطی در جنوب لبنان نیز شده است. طبق این گزارش، دست‌کم ۶ پل حیاتی بر روی رود لیتانی هدف قرار گرفته‌اند که موجب قطع ارتباط میان مناطق مختلف شده است:

-پل الخردلی: محور ارتباطی مرجعیون و النبطیه

-پل القعقعیه: ارتباط نبطیه با روستاهای صور و مرجعیون

-پل طیر فلسیه: ارتباط دو سوی لیتانی در جنوب

-پل ست زبیده: در مسیر النبطیه به صیدا

-پل وادی الحُجیر: مختل‌کننده ارتباط روستاهای منطقه

-پل القاسمیه: مسیر ساحلی به سمت صور

بر اساس گزارش، تخریب این پل‌ها باعث انزوای حدود ۱۲۰ روستا و شهرک شده و زندگی نزدیک به ۱.۲ میلیون نفر را تحت تأثیر قرار داده است.

همچنین، این وضعیت موجب افزایش ۲۰۰ درصدی هزینه حمل‌ونقل و نابودی کامل بخشی از محصولات کشاورزی مانند تنباکو، زیتون و موز شده است.

دستورات تخلیه و جابجایی جمعیتی

در کنار تخریب زیرساخت‌ها، نیروهای اسرائیلی با صدور مکرر هشدارها و دستورات تخلیه، فضای رعب و فشار بر غیرنظامیان را تشدید کرده‌اند؛ به‌طوری‌که این دستورات تاکنون حدود ۱۵ درصد از خاک لبنان را شامل شده است.

این مناطق به سه بخش اصلی تقسیم می‌شوند:

-منطقه جنوبی: از خط آبی تا شمال لیتانی و در برخی نقاط تا نهر الزهرانی

-منطقه ضاحیه جنوبی بیروت: شامل مناطق پرجمعیت و اطراف فرودگاه بیروت

-منطقه بقاع: شامل روستاهایی در بقاع مرکزی و شمالی

برخی ناظران معتقدند هدف از این سیاست‌ها، ایجاد فشار جمعیتی بر بیروت و جبل لبنان و تبدیل آوارگی به یک بحران اجتماعی بلندمدت است؛ الگویی که به گفته آنان، مشابه سیاست‌های اعمال‌شده در مناطق المواصی و رفح در جنوب غزه است.