آیا رینا آماده برداشتن قدم بزرگ در غیاب پولیشیچ است؟

به گزارش ایلنا، گل جیو رینا مثل بنزینی روی آتش باور معتقدان به او بود؛ یا شاید هم پاسخی دندان‌شکن به تمام منتقدان و تردیدکنندگانش. اما شاید، فقط شاید، ماجرا خیلی ساده‌تر از این حرف‌ها بود؛ یک لحظه جادویی و خاص برای بازیکنی که سه سال و نیم تمام تلاش کرد تا سرانجام به یک ضربه آخر در کلاس جهانی با بیرون پا دست پیدا کند.

فرقی نمی‌کند از چه زاویه‌ای به این صحنه نگاه کنید، در آن لحظه به نظر می‌رسید که رینا بالاخره به سیم آخر زده و به اوج رسیده است. پس از اینکه بیش از سه سال داستان رینا در جام جهانی با واژه‌هایی مثل ناامیدی و حواشی احاطه شده بود، او در نهایت لحظه‌ای را خلق کرد که مسیر تمام گفتگوها را تغییر داد: یک گل تماشایی در جام جهانی مقابل پاراگوئه. ضربه آخری که در جریان یکی از بهترین نتایج تاریخ تیم ملی کشورش به ثمر رسید.

با این حال، یانکی‌ها اکنون خود را برای مسابقه دیگری آماده می‌کنند که می‌تواند در زمره مهم‌ترین بازی‌های تاریخ این تیم قرار بگیرد؛ نبرد سرنوشت‌ساز جام جهانی با استرا‌لیا در سیاتل. پیروزی در این مسابقه، آمریکا را در بهترین موقعیت ممکن برای صدرنشینی گروه قرار می‌دهد و این تیم را برای یک رالی تاریخی در خاک خود آماده می‌کند که تا به حال نظیر نداشته است. با این حال، شکست یا حتی تساوی، شرایط را کمی مبهم و پیچیده خواهد کرد. مرزهای موفقیت و ناکامی در جام جهانی تا همین حد باریک و حساس است.

البته همواره بازیکنانی وجود دارند که می‌توانند در این لحظاتِ مینیاتوری و حساس، تفاوت‌ها را رقم بزنند. بدون شک کریستین پولیشیچ یکی از همین مهره‌هاست، اما وضعیت او برای بازی بعدی یانکی‌ها کاملاً مبهم است. البته مهره‌های تاثیرگذار دیگری هم در تیم کم نیستند؛ فولارین بالوگون، وستون مک‌کنی و سرجینیو دست همگی قبلاً نشان داده‌اند که توانایی تغییر سرنوشت یک مسابقه را دارند.

رینا نیز دقیقاً از همین جنس بازیکنان است، که ما را به یک سوال بزرگ و اساسی می‌رساند: با گلی که حالا در کارنامه‌اش ثبت شده، آیا رینا می‌تواند یک قدم فراتر بگذارد و به عنوان یک مهره کلیدی و تغییردهنده بازی در ترکیب تیم ملی آمریکا ظاهر شود؟

رینا اوایل این ماه در گفتگو با گل اعلام کرد: «من واقعاً می‌خواهم این قدم بعدی را بردارم و صمیمانه باور دارم که می‌توانم. می‌خواهم آمادگی بدنی‌ام را حفظ کنم. کارهای زیادی را در بیرون از زمین انجام می‌دهم تا بتوانم این شرایط را در بهترین حالت ممکن نگه دارم. من فقط می‌خواهم از این استعدادی که دارم بیشترین بهره را ببرم. امیدوارم این جام جهانی یک استارت قوی و خوب برای این هدف باشد.»

این استارت قدرتمند در بازی مقابل پاراگوئه زده شد، اتفاقی که ممکن است رینا را برای کارهای بزرگتری آماده کند.

نمایش مقابل پاراگوئه

مدت کوتاهی پس از به ثمر رساندن بزرگترین گل دوران حرفه‌ای خود، رینا در رسانه‌ها به یک نکته اعتراف کرد: اینکه او به اندازه کافی شوت‌زنی نکرده است. نزدیکانش در هفته‌های اخیر تلاش زیادی کردند تا او را متقاعد کنند که بیشتر دست به شوت‌زنی بزند. آن‌ها بیش از هر چیز تلاش کردند تا اعتماد به نفس او را بالا ببرند تا برای این لحظات سرنوشت‌ساز آماده شود.

رینا بعد از مسابقه گفت: «من می‌دانم که شوت‌های خوبی دارم، اما شاید وقتی در پستم قرار می‌گیرم، ترجیح می‌دهم اول پاس بدهم. آن‌ها از من می‌خواهند که در بعضی مواقع کمی خودخواه‌تر باشم. تفکر طبیعی من در بازی این است که بقیه بازیکنان را راه بیندازم و همیشه پاس دادن را دوست دارم. من به همان اندازه‌ای که از گلزنی لذت می‌برم، عاشق پاس گل دادن هم هستم. بنابراین، بله، من فقط سعی می‌کنم هر کاری که به تیم کمک می‌کند را انجام دهم.»

در تقابل با پاراگوئه، چیزی که به تیم کمک کرد یک ضربه بیرون پای بیرون از محوطه (تریولا) خیره‌کننده بود. با پاس الکس فریمن، رینا به سمت محوطه جریمه حرکت کرد و سپس با بیرون پای خود یک شوت کات‌دار تماشایی زد. اورلاندو گیل، دروازه‌بان پاراگوئه، هیچ شانسی برای مهار آن نداشت. رینا در طول هشت دقیقه حضورش تنها ۱۴ لمس توپ داشت، اما با همان یک لمس توپ، استعداد نابی را که همیشه داشته و دارد به رخ همگان کشید. به کوری چشم تمام حواشی و مصدومیت‌ها، رینا هنوز یک بازیکن «خاص» است، دقیقاً همان‌طور که مائوریسیو پوچتینو او را توصیف می‌کند و بازیکنان خاص کارهای خاص انجام می‌دهند.

آمریکا ممکن است در روز جمعه یک بازیکن خاص یعنی پولیشیچ را در اختیار داشته باشد یا نداشته باشد؛ اگر او نتواند به بازی برسد، آیا رینا می‌تواند همان پاسخی باشد که یانکی‌ها در غیاب ستاره خود به آن نیاز مبرم دارند؟

دلایل موافقت با حضور رینا

در حالی که تمرکز زیادی روی کارهایی است که رینا نمی‌تواند یا انجام نمی‌دهد – و در ادامه به آن‌ها خواهیم رسید – اما ارزشش را دارد که ابتدا با توانایی‌های او شروع کنیم. رینا در ذات خود یک بازیکن به شدت خلاق است، کسی که به طور معمول در لحظات بزرگ، به ویژه با پیراهن تیم ملی آمریکا، مهره‌ای گره‌گشا بوده است.

روز جمعه بدون شک یک لحظه بزرگ است. موقعیت‌های کمی بزرگتر از یک بازی جام جهانی، به ویژه در خاک خودی وجود دارد و وقتی سوابق بازیکنان را بررسی می‌کنیم، رینا در بازی‌های بزرگ یکی از بهترین‌های این گروه است. او به طور مرتب در دیدارهای حساس لیگ ملت‌ها درخشان ظاهر شده و پیش از این هم به آنچه در بازی پاراگوئه به ارمغان آورد اشاره کردیم.

اگر پولیشیچ مسابقه روز جمعه را از دست بدهد، آمریکا به آن جرقه خلاقانه نیاز خواهد داشت. استرالیا تیمی است که عبور از خط دفاعی‌اش به شدت دشوار خواهد بود، همان‌طور که آن‌ها این موضوع را مقابل تیم ملی ترکیه با داشتن برخی از بااستعدادترین هافبک‌های جوان جهان نشان دادند. برای در هم شکستن استرالیا، هر تیمی به چند لحظه از نبوغ فردی نیاز دارد: یک دریبل، یک پاس یا شاید یک ضربه تریولا ناگهانی برای غافلگیر کردن دروازه‌بان.

رینا بیشتر از هر بازیکن دیگری این لحظات را خلق می‌کند و با گلی که در آخر هفته گذشته به ثمر رساند، قطعاً بخشی از اعتماد به نفس خود را که در این چند سال اخیر دچار نوسان شده بود، بازیابی کرده است. در این میان، بازی‌های خاص به بازیکنان خاصی نیاز دارند و نبرد با تیمی که انتظار می‌رود با لایه‌های دفاعی فشرده و عقب‌نشینی بازی کند، دقیقاً مسابقه‌ای است که به بازیکنی مثل رینا نیاز دارد.

سوالات بسیار مهمی درباره نحوه عملکرد رینا در برابر استرالیا وجود دارد.

دلایل مخالفت با حضور رینا

طی چند سال گذشته، رینا با چندین مصدومیت بدموقع دست و پنجه نرم کرده است. در نتیجه این مصدومیت‌ها، او هرگز نتوانسته از نظر بدنی به اوج آمادگی و ریتم ایده‌آل برسد. بسیاری از آمارهای کلیدی دوندگی، رینا را در قاب خاصی نشان می‌دهند؛ تصویری که بازیکنی را به تصویر می‌کشد که یا تمایلی ندارد یا قادر نیست در طول یک مسابقه بارها به سقف سرعت خود برسد. این موضوع، حداقل تا حدودی، دلیل اصلی این است که چرا او در چند سال گذشته نتوانسته به اندازه‌ای که دوست دارد بازی کند.

او اوایل این ماه به گل گفت: «در اعماق وجودم، من واقعاً به توانایی‌های خودم و کاری که می‌توانم در هر زمان با ورود به زمین انجام دهم ایمان دارم. البته، وقتی می‌دانی که شاید قرار است ۲۰ دقیقه بازی کنی، شرایط اصلاً آسان نیست. بنابراین، قطعاً ریتم بازی به بازی اهمیت زیادی دارد و فکر می‌کنم این همان چیزی است که به آن چشم دوخته‌ام تا واقعاً قدم بعدی را در دوران حرفه‌ای‌ام بردارم.»

این کمبود سرعت شاید در برابر استرالیا اهمیت چندانی نداشته باشد. به نظر می‌رسد این استرالیا خواهد بود، نه آمریکا، که تلاش می‌کند از سرعت خود در ضد حملات بهره ببرد. وظیفه اصلی رینا، در صورتی که به عنوان هافبک هجومی فیکس بازی کند، باز کردن قفل دفاع رسوخ‌ناپذیر استرالیا در لحظاتی است که آن‌ها به عقب زمین پناه می‌برند.

اما نکته‌ای که در مورد خط دفاعی استرالیا وجود دارد این است که آن‌ها از نظر بدنی بسیار بسیار فیزیکی هستند. پولیشیچ در پاییز این موضوع را به سختی تجربه کرد، یعنی زمانی که با خطای شدید در میانه میدان سرنگون شد و آسیب دید. خط دفاعی ساکاروز از سه بازیکن با قامت بالای ۱۹۰ سانتی‌متر بهره می‌برد و بازیکنان زیادی دارد که ترسی از تکل زدن ندارند. آن‌ها یک گروه کاملاً فیزیکی هستند و به این ویژگی خود افتخار می‌کنند.

اگر به رینا برگردیم، تردیدهای کاملاً جدی درباره نحوه مواجهه او با این بازی فیزیکی وجود دارد. البته او در بوندسلیگا با این شرایط مواجه می‌شود، اما این بازی می‌تواند از جنس دیگری باشد. با توجه به سابقه مصدومیت‌های او، آیا رینا قادر است در مسابقه‌ای بازی کند که ممکن است به یک نبرد فیزیکی شدید و زشت تبدیل شود؟

بازیکنان دیگری هستند که می‌توانند این کار را انجام دهند: به عنوان مثال الخاندرو زندخاس یا برندن آرونسون. وستون مک‌کنی یا مالیک تیلمان می‌توانند در پست‌های جلوتر بازی کنند تا فضا برای ورود بازیکنانی مثل سباستین برهالتر یا کریستین رولدان به ترکیب اصلی باز شود. شاید هم تیم وه‌آ برای باز کردن عرض دفاع حریف انتخاب شود تا همان شِکافی را ایجاد کند که یانکی‌ها به آن نیاز دارند.

شاید قرعه به نام رینا بیفتد، کسی که اگر به کار گرفته شود، نکات مثبتش چربش بیشتری بر نکات منفی‌اش خواهد داشت.

کمک به تیم

در نهایت، رینا می‌تواند به روش‌های مختلفی تفاوت ایجاد کند. او می‌تواند فیکس بازی کند تا از همان ابتدا دفاع استرالیا را به هم بریزد. او همچنین می‌تواند مثل بازی با پاراگوئه از روی نیمکت بیاید تا جریان بازی را عوض کند. برای رینا، تفاوت چندانی ندارد. بدون توجه به آنچه دنیای بیرون فکر می‌کند، او می‌گوید آماده است هر نقشی را که به او واگذار می‌شود، چه بزرگ و چه کوچک، با جان و دل بپذیرد.

او گفت: «من همیشه اعتماد به نفس دارم، بنابراین این موضوع هرگز برای من یک مشکل نبوده است، اما ماجرا ساده است: فقط هر کاری که بتوانم برای کمک به این تیم انجام دهم، انجام می‌دهم. چه بازی کردن به مدت ۹۰ دقیقه باشد، چه اصلاً بازی نکنم یا به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شوم، مثل کاری که مقابل پاراگوئه انجام دادم، من فقط سعی می‌کنم به این تیم کمک کنم و به هر شکل ممکن مثبت باشم.»

گل به ثمر رسیده مقابل پاراگوئه به همه یادآوری کرد که چه کارهای بزرگی از دست رینا برمی‌آید. شاید روز جمعه فرصت دیگری را در یک مسابقه حیاتی و سرنوشت‌ساز برای تیم ملی آمریکا در اختیار او بگذارد تا دوباره این ادعا را ثابت کند.

منبع: گل