صخره رسوخناپذیر الهلال و فرمانده شیرهای اطلس
یاسین بونو، فرشته نجات مراکش در یک دهه باشکوه
سنگربان نامدار الهلال، با رهبری کاریزماتیک خود در قلب خط دفاعی مراکش، عامل اصلی تمام موفقیتهای تاریخی شیرهای اطلس در یک دهه اخیر بوده است.
به گزارش ایلنا، تیم ملی مراکش در دیدار افتتاحیه خود در جام جهانی شانه به شانه برزیل جنگید و حتی شایستگی کسب نتیجهای بهتر از تساوی را هم داشت، اما آن مسابقه دیگر به تاریخ پیوسته است. پدیده جام جهانی قطر به خوبی میداند که در مواجهه با اسکاتلند – تیمی که از حمایت بینظیر هوادارانش روی سکوها بهره میبرد – باید سطح بازی خود را ارتقا دهد و از همین حالا به محاسبات پیچیده برای بازی آخر مقابل هائیتی رو نیاورد.
آنها این کار را با اتکا به فوتبالیستی انجام میدهند که هنوز 18 سالش نشده و از زمان آغاز جام جهانی بزرگترین تاثیر را گذاشته است. ایوب بوعدی اکنون به یک گزینه خرید ایدهآل برای بسیاری از تیمهایی تبدیل شده که به دنبال جذب این استعداد نوظهور باشگاه لیل فرانسه هستند.

این تیم ستاره برجسته دیگری نیز در اختیار دارد که کسی نیست جز بونو (۳۵ ساله)؛ دروازهبانی تعیینکننده که در طول یک دهه گذشته، نقشی بنیادی در موفقیتهای تیم ملی مراکش ایفا کرده است. او همچنان به این روند درخشان ادامه میدهد، درست همانطور که هنوز برای سویا و تمام هوادارانش یک مهره محبوب و فراموشنشدنی است.
وقتی مصدومیت کورتوا بونو را در یک قدمی رئال قرار داد
بونو، بازیکن سابق تیمهای سویا، خیرونا، ساراگوسا و اتلتیکو مادرید، در تابستان ۲۰۲۳ در شرایطی که به عنوان گزینه اصلی دروازهبانی رئال مادرید مطرح بود، در نهایت راهی الهلال، باشگاه قدرتمند عربستان سعودی شد. مصدومیت شدید زانوی تیبو کورتوا، رئال مادرید را بدون دروازهبان فیکس گذاشته بود و اولین اقدام این باشگاه، تلاش برای جذب بونو از اسپانیا بود. دلیل اصلی آنها، در کنار درخشش خیرهکننده او در سویا، این بود که او شش ماه قبل از آن با حذف تیم ملی اسپانیای لوئیس انریکه در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی، شگفتی بزرگی خلق کرده بود.

از آن ترکیب تاریخی مراکش که همه را در قطر شگفتزده کرد، اکنون تنها این دروازهبان، دو مدافع کناری (اشرف حکیمی و نصیر مزراوی) و هافبک تهاجمی یعنی عزالدین اوناحی در ترکیب اصلی باقی ماندهاند. حکیم زیاش و یوسف النصیری حتی در میان دعوتشدگان به این اردو هم نیستند؛ موضوعی که ثابت میکند موفقیتهای این تیم یک جرقه زودگذر نبوده، بلکه حاصل کار تشکیلاتی و سخت فدراسیونی است که مسیر درست را رفته و سرمایهگذاریهای کلانی انجام داده است. آنها ابتدا روی توسعه استعدادهای جوان تمرکز کردند، سپس به سراغ جذب بازیکنان شاغل در خارج از کشور رفتند و در نهایت با انتخاب محمد وهبی به عنوان جانشین ولید الرکراکی، تداوم این پروژه بزرگ را تضمین کردند؛ مربی جدیدی که براهیم دیاز را به عنوان دیگر مهره کلیدی در تیمی در اختیار دارد که برای تبدیل شدن به یکی از مدعیان اصلی جام جهانی اسب خود را زین کرده است.

اسکاتلند
در سمت مقابل، اسکاتلند در کنار هواداران پرشمارش غرق در شادی است. آنها با کسب سه امتیاز شیرین مقابل هائیتی، صعود را در یک قدمی خود میبینند. هر اتفاقی که بعد از این رخ دهد، یک پاداش بزرگ برای تیمی خواهد بود که همواره به هر تورنمنت بزرگی جذابیت و شور و حال مضاعف میبخشد و نمایش آنها در آمریکای شمالی نیز از این قاعده مستثنی نبوده است.