انقلاب بتن و تکنولوژی
نوسازی ورزشگاه، بلیت ورود به باشگاه میلیاردرهای فوتبال
در دنیای مدرن فوتبال، دیگر تنها ویترین افتخارات و تعداد جامها نیست که بزرگی یک باشگاه را تعریف میکند؛ بلکه «زیرساختها» به زبان گویای قدرت و بقای اقتصادی بدل شدهاند.
به گزارش ایلنا، زمانی که سوت آغاز بازی در اسکلههای نوسازیشده لیورپول به صدا درمیآید، سیل هواداران آبیپوش اورتون که به رستورانهای مجلل اطراف ورزشگاه جدید هجوم میبرند، تنها یک جابهجایی مکانی ساده را نشان نمیدهند؛ آنها راوی یک انقلاب اقتصادی در سطح اول فوتبال اروپا هستند. بر اساس تازهترین گزارش یوفا، در عصری که درآمدهای حاصل از قراردادهای پخش تلویزیونی – بهعنوان سنتیترین منبع درآمد باشگاهها – با رکود یا فروپاشی مواجه شده، «آجر و بتن» به منجی جدید غولهای فوتبال بدل گشته است.
باشگاه اورتون پس از ۱۳۳ سال پیوند عاطفی با ورزشگاه قدیمی گودیسون پارک، سرانجام در ماه اوت گذشته به خانه جدید و خیرهکننده خود، «استادیوم هیل دیکنسون»، کوچ کرد. این پروژه عظیم که ۱.۱ میلیارد دلار (۸۰۰ میلیون پوند) هزینه روی دست آبیهای مرسیساید گذاشته، ظرفیت ورزشگاه را به ۵۳ هزار نفر افزایش داده است.
دیو براون، هوادار ۷۱ ساله که شاهد این گذار تاریخی بوده، در حالی که برای تماشای نبرد تیمش مقابل برنلی آماده میشد، به خبرگزاری فرانسه گفت:
«این یک پیشرفت بزرگ است. متأسفانه گودیسون پارک خیلی قدیمی شده بود و در بسیاری از نقاط نمیشد دید کاملی از زمین داشت.»
این تغییر تنها فیزیکی نیست؛ هواداران حالا ساعتها پیش از بازی در مجموعههایی نظیر «بادوایزر پلازا» با موسیقی و غذا سرگرم میشوند. کالین چانگ، مدیر توسعه املاک باشگاه، استراتژی پشت این پروژه را اینگونه تبیین میکند:
«ما این فرصت را داریم که این ورزشگاه را به مکانی تبدیل کنیم که ۳۶۵ روز سال فعال باشد. ما در موقعیتی قرار داشتیم که اگر این تغییر را انجام نمیدادیم، نمیتوانستیم برنامههای رشدی را که باشگاه برای بازگشت به رقابت در بالاترین سطوح نیاز دارد، اجرا کنیم.»
چرا باشگاهها به سیم آخر زدهاند؟ پاسخ در تحلیلهای مالی نهفته است. مانوئل گوتیرز، معاون امور مالی اروپا در شرکت مورنینگاستار، معتقد است:
«بازسازی ورزشگاهها به دلیل وضعیت قراردادهای پخش تلویزیونی اهمیت فزایندهای پیدا کرده است.»
اگرچه لیگ برتر انگلیس قراردادی ۶.۷ میلیارد پوندی تا سال ۲۰۲۹ امضا کرده، اما نرخ رشد این درآمدها بهدلیل دزدی دیجیتالی و کاهش رقابت شبکهها، به شدت افت کرده است. در فرانسه وضعیت وخیمتر است و درآمدهای لیگ ۱ عملاً سقوط کرده؛ موضوعی که پاریسنژرمن را واداشته تا به فکر ساخت ورزشگاهی حتی بزرگتر از «استاد دو فرانس» (با ظرفیت بیش از ۸۰ هزار نفر) باشد.
گوتیرز میافزاید:
«مصرفکنندگان تمایل بیشتری به هزینه کردن برای سرگرمی دارند و هواداران فوتبال میخواهند زمان بیشتری را در ورزشگاه سپری کنند.»
این تب نوسازی، از شمال انگلستان تا قلب اسپانیا را فراگرفته است.
منچستر یونایتد: در تدارک ساخت یک «ابر ورزشگاه» ۲ میلیارد پوندی با ظرفیت ۱۰۰ هزار نفر.
رئال مادرید و بارسلونا: اجرای پروژههای ۱.۵ میلیارد یورویی که همین حالا ارزش داراییهای ثابت آنها را بیش از ۱۰۰ میلیون یورو جهش داده است.
تاتنهام: الگوی موفقیت با افزایش ۳۰۰ درصدی درآمد بلیتفروشی پس از افتتاح ورزشگاه جدید در سال ۲۰۱۹.
میلان و اینتر: در حال طراحی نقشه راه برای بازسازی سنسیرو یا ساخت خانهای جدید.
این ضرورت حتی برای تیمهای متوسطی نظیر لیدز یونایتد و ختافه نیز حیاتی شده است؛ چرا که برای تأمین دستمزدهای نجومی و هزینههای نقلوانتقالات، دیگر نمیتوان تنها به بلیتفروشی سنتی تکیه کرد. خدمات VIP و تجربههای لوکس، اکنون موتور محرک ترازنامههای مالی هستند.
با وجود تمام این زرقوبرقهای مدرن، حقنامگذاری ۱۰ میلیون پوندی «هیل دیکنسون» و احیای اقتصادی مناطق اطراف، قلب تپنده فوتبال همچنان نتیجه بازی است. همانطور که دیو براون، پیرمرد پرشور اورتونی یادآوری میکند، تجربه هواداری «در نهایت تا حد زیادی به نتیجه مسابقه بستگی دارد.»
خوششانسی اورتونیها این بود که در نخستین برد سال جاری در ورزشگاه جدیدشان، شاهد پیروزی ۲-۰ مقابل برنلی بودند تا شکوه معماری با شیرینی پیروزی گره بخورد.
