یادگیری مادام‌العمر، یک حق بنیادین کارگران است

به گزارش ایلنا، متن سخنرانی رضا عرب احمدی، عضو هیات مدیره کانونعالی شوراهای اسلامی کار ایران به شرح ذیل است: 

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

ریاست محترم، 

حضار گرامی و نمایندگان نهادهای کارگری عضو بریکس

درحالی این اجلاس برگزار میگردد که چندی پیش متاسفانه کشورعزیز ما ایران اسلامی مورد تجاوز استکبارجهانی آمریکا و رژیم غاصب کودک کش قرارگرفته و زیرساخت‌های ما که محل ارتزاق وکار کارگران بود مورد هدف قرارگرفته و هزاران کارگر از کار بیکارشده‌اند در ابتدا ازهمه اتحادیه‌های کارگری که تجاوز آمریکا ورژیم اسرائیل را محکوم کرده‌اند صمیمانه سپاسگزاریم و امیدوارم در بیانیه پایانی نیز حمله نظامی به زیرساخت‌ها و کارخانجات را محکوم نمائیم. 

در دورانی که گذارِ فناوری، ساختارهای تولید را بازتعریف می‌کند، جهان کار با پارادوکس بزرگی مواجه است: در حالی که نرخ بیکاری در بسیاری از مناطق نگران‌کننده است، کارفرمایان از شکاف عمیق مهارتی (Skill Gap) سخن می‌گویند. امروز، برای مواجهه با چالش‌های «کمبود مهارت» و «مازاد مهارتی»، نیازمند بازنگری در نقش اتحادیه‌های کارگری هستیم؛ نه به عنوان نهادهای صرفاً چانه‌زنی، بلکه به عنوان «شرکای راهبردی» در توسعه سرمایه انسانی. 

نخست؛ اتحادیه‌ها به مثابه رصدخانه‌های مهارتی: 

اتحادیه‌های کارگری با حضور میدانی در بطن زنجیره‌های تأمین، دقیق‌ترین داده‌ها را از نیازهای واقعی بازار کار در اختیار دارند. مشارکت آن‌ها در شورای‌های مشورتیِ سیاست‌گذاری آموزشی، تضمین‌کننده «ارتباطِ» برنامه‌های آموزشی با واقعیت‌های کارخانه و محیط‌های خدماتی است. این هم‌افزایی، ریسک «مازاد مهارتی» را کاهش داده و از اتلاف منابع آموزشی جلوگیری می‌کند. 

دوم؛ تحقق یادگیری مادام‌العمر به مثابه یک حق بنیادین: 

در عصر اتوماسیون، مهارت‌ها «تاریخ انقضا» دارند. اتحادیه‌ها باید «حق بازآموزی» (Right to Reskilling) را در قراردادهای جمعی نهادینه کنند. گذارِ عادلانه از مشاغلِ در حال افول به مشاغل نوظهور، بدون حمایت اتحادیه‌ها از طریق تسهیل دسترسی به دوره‌های آموزشی و حمایت‌های درآمدی در حین آموزش، امکان‌پذیر نیست. ما باید از «امنیت شغلی سنتی» به سمت «امنیت اشتغال‌پذیری» حرکت کنیم؛ جایی که کارگر نه به یک شغل، بلکه به قدرتِ انطباق با تغییرات مجهز باشد. 

سوم؛ اقتصاد پلتفرمی؛ مرز نوظهورِ چانه‌زنی اجتماعی: 

اقتصاد پلتفرمی به عنوان سومین ستون بحث ما، فرصت‌های بی‌نظیری برای انعطاف‌پذیری ایجاد کرده است، اما سایه «عدم قطعیت» را نیز بر سر نیروی کار گسترده است. وقتی کارگر پلتفرمی از ساختارهای حمایتی سنتی محروم است، اتحادیه‌ها باید با رویکردی نوآورانه، مدل‌های چانه‌زنی دیجیتال را فعال کنند. ما نیازمند چارچوب‌های قانونی هستیم که پلتفرم‌ها را ملزم به مشارکت در ارتقای مهارتِ «کاربران-کارگر» خود کنند؛ چرا که پایداری اقتصاد پلتفرمی در گرو توانمندسازی نیروی کاری است که محرک این پلتفرم‌هاست. 

حضار گرامی، 

پیام نهایی من ساده است: توسعه مهارت، یک مسئولیت انحصاری نیست. دولت‌ها سیاست‌گذارند، کارفرمایان سرمایه‌گذارند، اما اتحادیه‌های کارگری «ضامنِ اجرایی و عادلانه بودنِ» این فرایند هستند. 

بیایید در سطح بین‌المللی، به سمت مدلی از حکمرانی بازار کار حرکت کنیم که در آن، «توسعه مهارت» نه تنها یک ابزار برای بهره‌وری، بلکه یک مأموریت برای حفظ کرامت انسانی و ترویج عدالت اجتماعی باشد. اقتصاد پلتفرمی نباید به معنای «بازار کارِ بی‌دفاع» تعبیر شود، بلکه باید به بستری برای نوآوری‌های اجتماعی تبدیل گردد که در آن، کارگران برای آینده‌ای که در حال ساختن آن هستند، مجهز و توانمند باشند. 

از حسن توجه و فرصتی که برای این گفتگو فراهم کردید، سپاسگزارم.