بازگشت فینال لیگ قهرمانان به مونیخ

به گزارش ایلنا، تنها کمی بیش از یک سال از پیروزی تاریخی پاری‌سن‌ژرمن با برتری ۵ بر صفر مقابل اینتر در فینال لیگ قهرمانان در ورزشگاه آلیانز آرنا می‌گذرد؛ دیداری که نخستین قهرمانی اروپایی این باشگاه فرانسوی را رقم زد. با این حال، یوفا روز سه‌شنبه اعلام کرد که در کمتر از دو سال دیگر، دوباره فینال این رقابت‌ها به مونیخ بازخواهد گشت.

یان-کریستیان دریزن، مدیرعامل باشگاه بایرن مونیخ، در واکنش به این تصمیم گفت: «این خبر فوق‌العاده‌ای برای ماست. آلیانز آرنا، بایرن مونیخ و شهر مونیخ نماد جذابیت بین‌المللی، میزبانی واقعی و بالاترین کیفیت سازماندهی هستند. یوفا هم این را می‌داند و هواداران فوتبال در سراسر جهان آن را تجربه می‌کنند.»

مونیخ برای ششمین بار میزبان فینال لیگ قهرمانان در سال ۲۰۲۸ خواهد بود. پیش از این، ورزشگاه المپیک این شهر سه بار میزبان فینال بوده و سپس در سال ۲۰۱۲ فینال مشهور «فیناله داهوم» در آلیانز آرنا برگزار شد؛ جایی که بایرن مونیخ در ضربات پنالتی مقابل چلسی شکست خورد. آخرین میزبانی این شهر نیز به سال ۲۰۲۵ بازمی‌گردد.

اما پرسش اصلی اینجاست که چرا مونیخ در فاصله‌ای کوتاه دوباره میزبان شده است؟ در حال حاضر، تنها تعداد محدودی از ورزشگاه‌های اروپا شرایط ایده‌آل برای برگزاری فینال لیگ قهرمانان را دارند. به همین دلیل آلیانز آرنا که تنها متقاضی رسمی سال ۲۰۲۸ بوده، عملاً به گزینه‌ای مطمئن برای یوفا تبدیل شده است.

فینال ۲۰۲۷ نیز در ورزشگاه متروپولیتانو مادرید برگزار خواهد شد؛ ورزشگاهی که پیش‌تر در سال ۲۰۱۹ میزبان بوده است. ومبلی لندن نیز در ۱۵ سال گذشته سه بار فینال را میزبانی کرده است.

طبق مقررات یوفا، ورزشگاه میزبان باید دارای چمن طبیعی، ابعاد ۱۰۵ در ۶۸ متر و ظرفیت حداقل ۷۰ هزار نفر باشد. البته با در نظر گرفتن تلورانس ۱۰ درصدی، ظرفیت ۶۳ هزار نفر نیز قابل قبول است. بر اساس این معیارها، تنها ۲۲ ورزشگاه در اروپا واجد شرایط هستند که با حذف گزینه‌های غیرممکن به دلیل جنگ روسیه و اوکراین، این تعداد به ۱۹ ورزشگاه کاهش می‌یابد.

در این میان، باشکوه‌ترین ورزشگاه اروپا یعنی نیوکمپ بارسلونا نیز به دلیل روند طولانی بازسازی در سال‌های اخیر از رقابت خارج شده بود، اما اکنون با تکمیل پروژه بازسازی، میزبانی فینال ۲۰۲۹ به آن واگذار شده است.

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو مادرید، با وجود شهرت جهانی و مدرن‌سازی اخیر، از سال ۲۰۱۰ تاکنون میزبان فینال نبوده است؛ موضوعی که احتمالاً به اختلافات طولانی‌مدت فلورنتینو پرز، رئیس رئال مادرید، با یوفا و ماجرای سوپرلیگ مرتبط دانسته می‌شود. علاوه بر این، یوفا ظاهراً در همان شهر، ورزشگاه متروپولیتانو را گزینه ترجیحی می‌داند.

در ایتالیا نیز ورزشگاه سن‌سیرو قدیمی تلقی می‌شود و قرار است در آینده با یک ورزشگاه جدید جایگزین شود. ورزشگاه‌های تاریخی رم، آتن و استانبول نیز با وجود میزبانی‌های اخیر، به دلیل وجود پیست دوومیدانی و امکانات محدود، دیگر در سطح استانداردهای جدید یوفا قرار ندارند.

علاوه بر شرایط فنی، زیرساخت شهری، دسترسی به فرودگاه‌های بزرگ، ظرفیت هتل‌های لوکس و تعداد جایگاه‌های VIP نیز در انتخاب میزبان نقش مهمی دارند. به همین دلیل ورزشگاه‌هایی مانند اولدترافورد، ومبلی قدیم، ولودروم مارسی، ورزشگاه ملی باکو، لا کارتوخا سویا و حتی سیگنال ایدونا پارک دورتموند در حال حاضر گزینه‌های ایده‌آل محسوب نمی‌شوند.

با این حال، بر اساس گزارش‌ها، باشگاه بوروسیا دورتموند در حال بررسی ارائه پیشنهاد برای میزبانی فینال لیگ قهرمانان پس از سال ۲۰۲۹ است. در نهایت، تنها چند ورزشگاه محدود شامل آلیانز آرنا، ومبلی، متروپولیتانو، پوشکاش آرنا بوداپست، استاد دو فرانس پاریس، استادیوم دالوژ لیسبون و ورزشگاه المپیک برلین همچنان در جمع گزینه‌های اصلی باقی مانده‌اند.