امپراتوری پایان ناپذیر
نهمین تاج جهان بر سر والیبال نشسته ایران
تیم ملی والیبال نشسته ایران با پیروزی ۳ بر یک مقابل بوسنی و هرزگوین در فینال مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۶، برای نهمین بار در تاریخ بر بام جهان ایستاد و بار دیگر اقتدار خود را در پرافتخارترین رشته پارالمپیکی کشور به نمایش گذاشت.
به گزارش ایلنا، قهرمانی برای والیبال نشسته ایران دیگر یک اتفاق نیست؛ یک عادت است. تیم ملی ایران با شکست دوباره بوسنی و هرزگوین در فینال مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۶، برای نهمین بار جام قهرمانی را بالای سر برد تا بار دیگر ثابت کند هیچ تیمی در جهان هنوز نتوانسته به سلطه چند دههای شاگردان هادی رضایی پایان دهد.
وقتی سوت پایان دیدار فینال در هانگژو به صدا درآمد، نتیجه تنها یک برد ۳ بر یک نبود؛ این مسابقه مهر تأییدی دوباره بر اقتدار تیمی بود که سالهاست مرزهای موفقیت را جابهجا کرده است. ایران با نتایج ۲۵ بر ۲۱، ۲۵ بر ۲۰ و ۲۵ بر ۱۶ سه ست از چهار ست مسابقه را به سود خود تمام کرد و تنها در ست سوم اجازه داد بوسنی نفس تازه کند؛ نفسی که خیلی زود با نمایش مقتدرانه ملیپوشان ایران قطع شد.
نکته مهم این قهرمانی، فقط اضافه شدن یک جام دیگر به ویترین افتخارات ورزش ایران نیست؛ بلکه تداوم سلطهای است که حالا نزدیک به چهار دهه ادامه دارد. در بسیاری از رشتههای تیمی، قدرتها هر چند سال یک بار تغییر میکنند، اما والیبال نشسته ایران سالهاست که اجازه نداده هیچ کشوری جایگاه نخست را از او بگیرد. این ثبات، حاصل یک نسل یا یک دوره نیست؛ نتیجه ساختاری است که همواره ستاره تولید کرده و در کنار آن، تفکر برنده را حفظ کرده است.
فینال هانگژو، تکرار همان جدالی بود که چندی پیش در پارالمپیک پاریس برگزار شد؛ دوباره ایران و بوسنی، دوباره حساسترین مسابقه تورنمنت و دوباره پیروزی ایران. این تکرار، پیام روشنی برای رقبای جهان داشت؛ فاصله ایران با سایر مدعیان همچنان حفظ شده و حتی قدیمیترین رقیبش نیز هنوز راهی برای شکستن این سلطه پیدا نکرده است.
هادی رضایی بار دیگر نشان داد چرا نامش با موفقیتهای والیبال نشسته ایران گره خورده است. تیم او نهتنها از نظر فنی، بلکه از لحاظ ذهنی نیز در بالاترین سطح قرار دارد. واگذاری ست سوم میتوانست جریان بازی را تغییر دهد، اما واکنش ملیپوشان در ست چهارم نشان داد این تیم در سختترین شرایط نیز آرامش خود را حفظ میکند؛ ویژگیای که فقط در تیمهای بزرگ دیده میشود.
نهمین قهرمانی جهان، تنها یک عدد نیست؛ نمادی از استمرار، برنامهریزی و فرهنگ قهرمانی است. در شرایطی که بسیاری از رشتههای تیمی ایران برای رسیدن به سکوی جهانی سالها انتظار میکشند، والیبال نشسته بار دیگر پرچم ایران را بر بلندترین نقطه جهان به اهتزاز درآورد و ثابت کرد موفقیتهایش اتفاقی نیست.
حالا سؤال مهم این است؛ پایان این امپراتوری کجاست؟ تا امروز هیچ تیمی نتوانسته پاسخ روشنی برای این سؤال پیدا کند. بوسنی، برزیل، چین و دیگر مدعیان بارها برای شکستن ایران تلاش کردهاند، اما هر بار جام در دستان شاگردان هادی رضایی قرار گرفته است.
والیبال نشسته ایران بار دیگر تاریخ ساخت؛ نه فقط با یک پیروزی، بلکه با تثبیت جایگاهی که شاید تا سالها دستنیافتنی بماند. نهمین ستاره بر پیراهن قهرمان جهان، یادآور این حقیقت است که در این رشته، هنوز یک قدرت بلامنازع وجود دارد؛ ایران.