آرامش قبل از طوفان در اردوی یانکیها
پنج کلید طلایی آمریکا برای عبور از سد بوسنی
در آستانه نبرد مرگ و زندگی تیم ملی آمریکا در جام جهانی مقابل بوسنی و هرزگوین، بازیکنان این تیم برخلاف فشار بالای مسابقات، با آرامشی عجیب و تکیه بر آمادگی پولیشیچ و بالوگان به دنبال صعود هستند.
به گزارش ایلنا، موریسیو پوچتینو با اشاره به جملات خورخه والدانو، اسطوره آرژانتینی معروف به «فیلسوف فوتبال»، گفتگو را اینگونه آغاز میکند: «آرامش، تمرکز را به ارمغان میآورد؛ این بهترین جمله و نقلقولی است که میتوانیم در حال حاضر به کار ببریم.»
این عبارات، تم و محور اصلی تمرینات تیم ملی فوتبال مردان آمریکا در این هفته بوده است؛ چرا که آنها خود را برای تقابل حساس مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل بوسنی و هرزگوین آماده میکنند. این دیدار بدون شک یکی از بزرگترین و سرنوشتسازترین بازیهای تاریخ فوتبال آمریکا به شمار میرود. بازی در جام جهانی خانگی، در ساعات پربیننده و در مرحله حذفی در حالی که چشمان تمام دنیا به آنها دوخته شده، این رویداد را از یک مسابقه ساده فراتر برده است. این یک لحظه تاریخی است که میتواند مسیر آینده فوتبال در آمریکا را تعیین کند.
به طور تئوریک، چنین شرایطی فشار سنگینی را به همراه دارد؛ با این حال، کلمه «فشار» این روزها در اردوی یانکیها جایی ندارد. در عوض، تیم ملی آمریکا این هفته مسیر متفاوتی را در پیش گرفته و با آرامش، خونسردی و آمادگی کامل به جلو حرکت میکند. چالش بزرگی در پیش است و آنها به خوبی از آن آگاه هستند، اما با این وجود، خود را کاملاً آماده مواجهه با آن میبینند.
تیم ریم، کاپیتان باسابقه آمریکا، پیش از ادامه صحبتهایش میگوید:
«اگر به شما بگویم که در این لحظه فشار زیادی را حس نمیکنم، عجیب خواهد بود؟ این بازیای است که ما میخواهیم در آن برنده شویم. مسابقهای است که باید تمام توانمان را در آن بگذاریم و همانند مرحله گروهی، نمایشی درخشان ارائه دهیم؛ سپس خواهیم دید که ما را به کجا میبرد. از نظر فشار، هیچ چیز اضافی یا متفاوتی وجود ندارد و این همان روشی است که ما در مواجهه با تکتک بازیها به کار گرفتهایم.»
همانطور که بسیاری اشاره کردهاند، بار اصلی این فشار روی دوش تیم ملی آمریکاست؛ چرا که آنها روی کاغذ «مدعی» به شمار میروند، هرچند که پوچتینو روز سهشنبه شخصاً با این ادعا مخالفت کرد. او یادآور شد که آلمان و هلند نیز مدعی بودند و شاید بهتر باشد عنوان مدعی را برای بعد از پایان مسابقه نگه داشت، زیرا تا پیش از آن، این کلمات هیچ ارزشی ندارند و در حال حاضر چیزی نیست که بخواهند نگرانش باشند.
پوچتینو تاکید کرد که در یک دنیای ایدهآل، بازیکنانش نباید در یک یا دو روز آینده نگران هیچ چیز باشند. آنها به روند آمادهسازی خود، اعتمادی که در مرحله گروهی ساختهاند و تواناییهای خود برای حضور در زمین و کسب پیروزی تکیه خواهند کرد. در حال حاضر تنها یک چیز اهمیت دارد: پیروزی.
سرمربی آرژانتینی آمریکا افزود:
«بازی بسیار سختی خواهد بود، اما ما به خودمان باور داریم و به آنجا میرویم تا تمام این انتظارات، فشارها و انرژیها را به عملکردی طبیعی تبدیل کنیم و فوتبال خودمان را بازی کنیم. تمام چیزهایی که روی آنها کار کردهایم، فردا زمان پیادهسازیاش در زمین مسابقه است. درست است که موفقیت به فاکتورها و موقعیتهای زیادی بستگی دارد که در آنها بهتر عمل کنید یا نه، اما من فکر میکنم کار اصلی انجام شده است و بازیکنان باید آرام باشند و بیش از حد فکر نکنند. فردا باید با شهود و تکیه بر اعتمادی که در طول تمرینات کسب کردهایم بازی کنیم و امیدوارم این موضوع در زمین خود را نشان دهد.»
آخرین وضعیت پولیشیچ؛ بازگشت فرمانده به قلب خط حمله
هنگامی که کریستین پولیشیچ در دیدار مقابل ترکیه پا به توپ شد، با تشویق بیامان و ایستاده هواداران روبرو شد. این تشویقها تا حدودی به خاطر انتظاری بود که هواداران از جادوی ستاره تیم ملی آمریکا داشتند، اما معنای دیگری نیز داشت؛ این آوای تماشاگران نشان داد که همه میتوانند از بابت وضعیت جسمانی و آمادگی پولیشیچ برای بازیهای آینده نفس راحتی بکشند.
پس از مصدومیت از ناحیه ساق پا که باعث شد او بازی مقابل استرالیا را از دست بدهد، بازگشت او در آخرین بازی مرحله گروهی بارقههای امید را زنده کرد. این حضور همچنین چشمهای از تواناییهای او را به تصویر کشید؛ جایی که ستاره آث میلان با چندین حرکت انفرادی تماشایی، بار خط حمله تیم را به دوش کشید.
پولیشیچ در این خصوص گفت:
«در آخرین بازی مقابل ترکیه حس فوقالعادهای داشتم. این هفته هم وضعیت خوبی دارم و قطعاً برای بازی فردا کاملاً آماده هستم.»
اما چقدر آماده؟ اگر پولیشیچ در مرز آمادگی ۱۰۰ درصدی باشد، کل تیم ملی آمریکا به سطح جدیدی ارتقا پیدا میکند. او این موضوع را مقابل ترکیه ثابت کرد و امیدها بر این است که روز چهارشنبه در دیدار برابر بوسنی و هرزگوین نیز آن را تکرار کند. برخلاف ترکیه، حریف این هفته احتمالاً با ساختاری تدافعیتر وارد زمین خواهد شد که این امر اهمیت کار پولیشیچ و دیگر بال کناری تیم، یعنی سرجینیو دست را در فضاهای بیرونی دوچندان میکند.
پولیشیچ در پاسخ به چگونگی شکستن خط دفاعی حریف گفت:
«راههای بسیار متفاوتی وجود دارد. من قصد ندارم کل نقشه بازیمان را لو بدهم، اما بله، نباید تکبعدی عمل کنیم؛ باید راههای جدیدی پیدا کنیم، توپ را به حرکت درآوریم و برای نفوذ به خط دفاعی آنها تلاش کنیم.»
برای اینکه آمریکا بتواند از سد محکم حریف عبور کند، پولیشیچ احتمالاً باید در اوج آمادگی خود باشد؛ ستاره یانکیها تاکید دارد که برای ۹۰ یا حتی ۱۲۰ دقیقه حضور در زمین آمادگی کامل دارد:
«بله، من احساس میکنم که کاملاً برای پیمودن این مسیر طولانی آمادهام.»
اتحاد برای بسته نگه داشتن دروازه
مت فریس، دروازهبان تیم ملی آمریکا، در گفتگوی این هفته خود با رسانه گل، به تشریح تفکر دفاعی حریف پرداخت و گفت:
«اولین نکته این است که بدانیم وظیفه اصلی دروازهبان، پیشگیری از باز شدن دروازه است، نه فقط مهار شوتها. شما به عنوان یک گلر وظیفه دارید مانع از ایجاد موقعیت گل شوید.»
کریس ریچاردز هنگام شنیدن این ایده لبخندی زد. فریس معتقد است بسته نگه داشتن دروازه یک تلاش تیمی است و ریچاردز نیز کاملاً با این دیدگاه موافق است. دلیل درخشش خط دفاعی آمریکا در دو بازی اول این بود که تکتک بازیکنان درگیر، تمام تلاش خود را برای دور کردن خطرات انجام دادند؛ اقدامی که هرگز یک کار انفرادی نیست.
ریچاردز در این باره میگوید:
«در نهایت، همه اعضای تیم به کلینشیتها افتخار میکنند و ما مدافعان به طور ویژه از بلاک کردن شوتها و دور کردن توپ با ضربه سر لذت میبریم. فکر میکنم بازیکنانی که در خط دفاعی ما حضور دارند، همگی عاشق دفاع کردن هستند که این یک ویژگی کمیاب است. گاهی اوقات بازیکنانی را میبینید که شاید از انجام کارهای خطرناک در محوطه جریمه شانه خالی میکنند، اما در تیم ما، اگر دروازهبان کار زیادی برای انجام دادن نداشته باشد، یعنی روز موفقی را سپری کردهایم. این ساختار تدافعی از مهاجمان نوک شروع میشود و به عقب میرسد، اما فراتر از آن، ما واقعاً از دفاع کردن لذت میبریم؛ خیلی زیاد.»
ریچاردز و یارانش در دو بازی اول کار فوقالعادهای در محافظت از فریس انجام دادند، اما خط دفاعی آمریکا در دیدار مقابل ترکیه نتوانست به خوبی از مت ترنر محافظت کند. با توجه به توانایی بالای بوسنی و هرزگوین در ضد حملات، لحظاتی در بازی پیش خواهد آمد که خط دفاعی آمریکا مجبور به انجام کارهای پرخطر خواهد شد؛ لحظاتی که یک غفلت کوچک در آنها میتواند تمام آرزوهایشان را نقش بر آب کند.
برگ برنده و تهدید بزرگ حریف
اگر از علاقهمندان قدیمی فوتبال باشید، قطعاً ادین ژکو را میشناسید. او با داشتن ۴۰ سال سن، پنجمین بازیکن مسن این دوره از جام جهانی است. این نماد فوتبال بوسنی سالهای طولانی است که در بالاترین سطح بازی میکند. ریچاردز وقتی متوجه شد ژکو حتی از تیم ریم هم مسنتر است، شگفتزده شد؛ موضوعی که لبخند را در جریان تمرینات به لب بازیکنان آورد.
اما رویارویی با ژکو اصلاً شوخیبردار نیست. او بیش از ۴۰۰ گل برای باشگاه و کشورش به ثمر رسانده و با سابقهترین بازیکن و بهترین گلزن تاریخ تیم ملی بوسنی است. مهاجم سابق منچسترسیتی، رم و اینترمیلان که اکنون در شالکه توپ میزند، نزدیک به دو دهه است که زهر خود را به حریفان میریزد، اما شناختن این تهدید به معنای مهار آسان آن نیست.
ریچاردز درباره این تقابل میگوید:
«من در طول دوران حرفهایام با مهاجمان باتجربه زیادی بازی کردهام، اما او مردی است که وقتی به تیم ملی بوسنی فکر میکنید، چهره اصلی آنهاست. برای من، مهمترین چیز این است که اسیر بازیها و شیطنتهای او نشوم. واضح است که او برای مدت طولانی به یک دلیل مشخص در بالاترین سطح مانده است. من فقط مطمئن میشوم کاری را انجام دهم که در آن بهترین هستم، یعنی کلافه کردن حریفان؛ و در نهایت قصد دارم پیروز این نبرد باشم.»
در سمت مقابل نیز یک چهره آشنا به چشم میخورد؛ اسمیر بایرکتارویچ که در سال ۲۰۲۴ پیراهن تیم ملی بزرگسالان آمریکا را بر تن کرد و سابقه درخشانی در ردههای پایه این کشور دارد، در همان سال تصمیم خود را تغییر داد و به تیم ملی بوسنی و هرزگوین پیوست. او اکنون در پیاسوای آیندهوون همتیمی سرجینیو دست و ریکاردو پپی است.
دست و پپی نیز مانند بایرکتارویچ تصمیمات بینالمللی مشابهی گرفته و آمریکا را انتخاب کرده بودند. آنها به عنوان همتیمیهای باشگاهی او، به خوبی از تواناییهایش آگاه هستند. سرجینیو دست در این باره میگوید:
«ما هنوز در مورد این بازی با هم صحبت نکردهایم؛ نه من به او زنگ زدم و نه او به من. اما او بازیکن بسیار خوبی است. او هم باید بین آمریکا و بوسنی یکی را انتخاب میکرد؛ در نهایت تصمیم گرفت برای طرف دیگر بازی کند، اما امیدوارم بعد از بازی روز چهارشنبه از این انتخاب پشیمان نشود.»
نقش حیاتی بالوگان؛ زمان درخشش ستاره شماره ۹
این جام جهانی، جام جهانی گلزنان بزرگ بوده است. به نظر میرسد تکتک بازیها با درخشش ستارهها تعریف میشوند و بسیاری از نامهای بزرگ تورنمنت در لحظات حساس با گلهای سرنوشتساز خود ورق را برگرداندهاند.
فولارین بالوگان این توانایی را دارد که تبدیل به همان مرد کلیدی برای تیم ملی آمریکا شود. او در هر دو حضور خود یک بازیکن تعویضکننده جریان بازی بود؛ دو بار مقابل پاراگوئه گلزنی کرد و سپس در دیدار با استرالیا مدافع حریف را به ثبت گل به خودی وادار نمود. بنابراین دلایل زیادی وجود دارد که باور کنیم او میتواند روز چهارشنبه نیز در تلاشی که آمریکا برای گلزنی و صعود به کار بسته، مرد اول زمین باشد.
بالوگان در این هفته اظهار داشت:
«اکنون زمان تعیینکننده بازیهاست؛ فوتبال حذفی و مرگ و زندگی. نمیتوانم کلمات دیگری برای وصف آن پیدا کنم، اما اکنون وقت کارهای بزرگ است. اگر ببازی به خانه برمیگردی، پس این نقطه پایانی کار است. به نظر من، این همان مرحلهای است که بازیکنان بزرگ قدم به جلو میگذارند، فشار را تحمل میکنند و تفاوتها را رقم میزنند.»
اگر بالوگان میخواهد نام خود را در میان آن بازیکنان بزرگ ثبت کند، این همان لحظه موعودی است که باید خود را نشان دهد؛ موقعیتی که او سالها به دنبالش بوده است. زمانی که او در سال ۲۰۲۳ تعهد خود را به تیم ملی آمریکا اعلام کرد، میدانست که هدف نهایی حضور در چنین مسابقات بزرگی است. حالا با فرارسیدن این روزها، بالوگان به جای پنهان کردن خود، هیجانزده است:
«من فقط میتوانم از تجربه خودم صحبت کنم؛ برای من خیلی راحت است که غرق در اتمسفر و بزرگی این مسابقه نشوم. این هم یک بازی دیگر است، یک بازی بسیار مهم، اما چیزی است که من شخصاً از آن لذت میبرم و انجامش برایم سخت نیست.»
مدیریت لحظهها؛ درس گرفتن از تلخیهای گذشته
در طول این هفته، اعضای تیم ملی آمریکا بارها تاکید کردهاند که شرایط این روزها کاملاً متفاوت به نظر میرسد. در مجموع ۱۳ بازیکن از ۲۶ بازیکن حاضر در اردو، در دوره گذشته که آمریکا در اولین مانع مرحله حذفی مغلوب هلند شد، حضور داشتند. اتمسفر این هفته حس و حال دیگری دارد.
پولیشیچ در این رابطه میگوید:
«گفتن اینکه این تفاوت دقیقاً چیست آسان نیست، اما قطعاً وجود دارد. با کسب تجربه و افزایش سن، در اولین تجربهات این استرس و نوسانات روحی را بیشتر حس میکنی و کار میتواند بسیار دشوارتر شود. اما وقتی قبلاً در این جایگاه بودهای، به خودت میگویی "خوب، من میتوانم از پس این بربیایم" و فکر میکنم اکنون بسیاری از بازیکنان ما چنین حسی دارند.»
درسهای زیادی از آن شکست تلخ در سال ۲۰۲۲ گرفته شد. آمریکا در آن جام جهانی کمی بیتجربه بود و توسط تیم ملی هلند که از تجربه و مهارت بالایی برخوردار بود، تنبیه شد. همان تیم هلند یادآوری میکند که مرزها در این تورنمنتها چقدر باریک هستند؛ چرا که آنها و آلمان روز دوشنبه در اولین مسابقه مرحله حذفی خود از رقابتها کنار رفتند.
حالا آمریکا از این اتفاقات چه برداشتی میکند؟ کسب اعتماد به نفس پس از درهم کوبیدن همان تیم پاراگوئهای که آلمان را شکست داد، یا اندکی نگرانی از اینکه چنین سرنوشتی میتواند دامنگیر هر تیمی شود؟
مالیک تیلمان میگوید:
«تحلیل این موضوع با شما رسانههاست؛ ما هم پیش از این به آلمان باخته بودیم. البته این نتایج به ما کمی اعتماد به نفس میدهد، اما فکر میکنم مهمترین درس این است که شما باید همیشه آماده باشید چون هر اتفاقی ممکن است رخ دهد.»
بنابراین هیچ فضایی برای اشتباه وجود ندارد؛ نه اشتباهی مانند پاس بلندی که به پاراگوئه اجازه داد در دیدار افتتاحیه به گل برسد، و نه سه غفلتی که منجر به پیروزی ۳-۲ ترکیه شد. از این نقطه به بعد، تیمها باید تا حد امکان نزدیک به یک بازی بینقص عمل کنند. تیم ملی آمریکا که به خاطر نقصهایش در سال ۲۰۲۲ به سختی جریمه شد، این واقعیت را به خوبی میداند.
ریچاردز در پایان گفت:
«مرحله حذفی جای هیچگونه بخششی نیست و هیچ شباهتی به مرحله گروهی ندارد. هر تیمی که در مرحله حذفی حضور دارد، شایستگیاش را ثابت کرده و با تلاش به اینجا رسیده است. بنابراین ما با همان ذهنیت وارد زمین میشویم؛ اینکه ما نیز شایسته حضور در اینجا هستیم و امیدوارم بتوانیم مأموریتمان را با موفقیت به پایان برسانیم.»
به قول والدانو، یا در این مورد به تعبیر پوچتینو، «آرامش، تمرکز را به ارمغان میآورد.» یانکیها اکنون تمام تمرکز خود را روی مأموریت بعدی گذاشتهاند و در این مسیر، به تکتک ذرات این تمرکز نیاز مبرم خواهند داشت.
منبع: گل
