بازگشت پولیشیچ و درخشش برهالتر با طعم تلخ شکست

به گزارش ایلنا، تیم ملی فوتبال آمریکا در حالی پا به این مسابقه گذاشت که اگرچه نمایش بی‌نقصی ارائه نداد، اما تا مرز ثبت یک رکورد بدون شکست تاریخی پیش رفت. یانکی‌ها تنها چند ثانیه با پایان دادن به یک تورنمنت گروهی قدرتمند و بدون باخت فاصله داشتند؛ آن‌ها حتی این شانس را داشتند که برای اولین بار در تاریخ خود، سه پیروزی پیاپی را در این مرحله تجربه کنند.

در شرایطی که زمان بازی رو به پایان بود و یکی از بازیکنان کلیدی آمریکا به دلیل مصدومیت شدید می‌لنگید، تیم ملی ترکیه در واپسین لحظات گل برتری را به ثمر رساند تا مسابقه با نتیجه ۳ بر ۲ به سود آن‌ها خاتمه یابد.

البته این نتیجه، در واقعیت تاثیر چندانی روی سرنوشت دو تیم نداشت؛ چرا که ایالات متحده همچنان به عنوان صدرنشین گروه صعود کرد و ترکیه‌ای‌ها نیز با وجود این برد باید به خانه برگردند. با این وجود، شاگردان وینچنزو مونتلا با قلبی شادتر تورنمنت را ترک می‌کنند، در حالی که آمریکایی‌ها پس از دست دادن تساوی در آخرین ضربه مسابقه، با روحیه‌ای که کمی خدشه‌دار شده است قدم به مراحل حذفی می‌گذارند. ترک‌ها پس از اینکه در ۶۲ شوت ابتدایی خود در این جام جهانی ناکام بودند، در این نبرد نهایت بهره را از فرصت‌های خود در برابر ترکیبِ به شدت دگرگون‌شده آمریکا بردند.

یانکی‌ها هرگز پا پس نکشیدند؛ آن‌ها ابتدا گل اول را زدند و سپس با نشان دادن شخصیت تیمی بالا، بازی باخته را برگرداندند و تا آستانه کسب امتیاز پیش رفتند.

طوفان زودهنگام در لس‌آنجلس؛ شخم زدن ترکیب توسط پوچتینو

در دقایق ابتدایی به نظر می‌رسید که تیم ملی آمریکا، که با ۹ تغییر اساسی و بازیکنان جدید وارد زمین شده بود، می‌تواند یک بار دیگر حریف را تحقیر کند. آستون ترستی تنها پس از گذشت سه دقیقه از سوت آغاز بازی، دروازه ترکیه را باز کرد و به سمت نیمکت دوید تا یک گل زودهنگام دیگر را جشن بگیرد. دو گل قبلی آن‌ها در این تورنمنت به عنوان گل به خودی ثبت شده بود، اما این یکی حاصل یک کار تیمی بی‌نقص بود؛ همکاری تماشایی ترستی و سباستین برهالتر که با یک ارسال کرنر دقیق پایه‌گذاری شد.

در ادامه، ترکیه با دو ضربه مهلک به بازی برگشت. ضربه اول توسط ستاره بی‌چون‌وچرای آن‌ها، آردا گولر، نواخته شد که در دقیقه ۱۰ از آشفتگی و ساختار دفاعی ضعیف آمریکا نهایت استفاده را برد. سپس در دقیقه ۳۱، خط دفاعی ایالات متحده بار دیگر در برابر موج حملات پرتعداد ترک‌ها فرو ریخت تا ارکان کوکچو با یک ضربه ساده کار را تمام کند و کامبک ترکیه کامل شود.

نیمه دوم با آتش‌بازی آمریکایی‌ها آغاز شد. شوت سرکش و تماشایی برهالتر در دقیقه ۴۹ قفل دروازه ترکیه را شکست تا بازی مساوی شود و بلافاصله پس از آن، کریستین پولیشیچ به عنوان ناجی وارد زمین شد. کاپیتان یانکی‌ها که تازه از بند مصدومیت رها شده بود، موقعیت‌های متعددی را خلق کرد اما هیچ‌کدام تبدیل به گل نشد تا این موقعیت‌سوزی در نهایت گریبانگیر آن‌ها شود. در شرایطی که ترستی به دلیل آسیب‌دیدگی مچ پا به وضوح در زمین می‌لنگید، کان آیهان در دقیقه ۹۶ به راحتی از کمند دفاعی عبور کرد و با باز کردن دروازه، قلب آمریکایی‌ها را شکست. البته این باخت کشنده نخواهد بود؛ مائوریسیو پوچتینو با توجه به شرایط مسابقه، به طور کلی از عملکرد شاگردانش راضی خواهد بود، هرچند که این نمایش برای حفظ رکورد شکست‌ناپذیری آن‌ها کافی نبود.

نمرات بازیکنان تیم ملی آمریکا در تقابل با ترکیه

دروازه‌بان و خط دفاعی

مت ترنر (۶/۱۰):

خط دفاعی در هر دو گل نیمه اول او را کاملاً تنها گذاشت؛ شوت‌هایی که تنها ضربات داخل چارچوب ترکیه در این نیمه بودند. او در نیمه دوم با خروج به موقع خود یک موقعیت خطرناک را خنثی کرد.

آستون ترستی (۷/۱۰):

یک لحظه رویایی برای بازیکنی که سال‌ها برای به دست آوردن فرصت در ترکیب تیم ملی جنگیده بود. او از شانسی که روز پنجشنبه به دست آورد نهایت استفاده را برد و حتی می‌توانست گل‌های بیشتری بزند. در فاز دفاعی و در پست غیرتخصصی دفاع چپ، لحظات سختی را سپری کرد و باید امیدوار بود مصدومیت اواخر بازی او جدی نباشد.

مارک مکنزی (۵/۱۰):

روی پاسی که منجر به گل اول حریف شد به راحتی جا ماند. او بدشانس بود که گل خودش به دلیل آفساید مردود اعلام شد. پس از لغزش ابتدایی، رفته‌رفته توانست آرامش خود را در زمین بازی پیدا کند.

مایلز رابینسون (۵/۱۰):

یکی از چندین بازیکنی بود که روی گل دوم ترکیه نمایش ضعیفی ارائه داد. او به جای اینکه بدنش را مقابل توپ قرار دهد، سعی کرد با یک لمس توپ ظریف بازی کند که ناکام ماند، هرچند در طول بازی دفع توپ‌های موفق زیادی داشت.

جو اسکالی (۶/۱۰):

نمایشی معمولی داشت. گل دوم ترکیه از منطقه او شکل گرفت، اما با توجه به برتری عددی مهاجمان حریف در آن لحظه، تمام تلاش خود را انجام داد.

خط میانی

سباستین برهالتر (۹/۱۰):

مثل همیشه روی ضربات ایستگاهی فوق‌العاده ظاهر شد و پاس گل اول را ارسال کرد. سپس با یک شلیک تماشایی گل دوم تیمش را به ثمر رساند. او هافبکی بود که بیشترین وظایف دفاعی را بر دوش داشت؛ در مجموع یک بازی بزرگ را پشت سر گذاشت.

وستون مک‌کنی (۷/۱۰):

نسخه‌ای از همان چیزی که در دو بازی اول دیده بودیم. مک‌کنی کارهای مثبت زیادی را در زمین انجام می‌دهد و این ویژگی‌ها دلیل اصلی نمایش‌های خوب آمریکا در شروع این تورنمنت است.

جیو رینا (۵/۱۰):

پاس‌های زیادی را رد و بدل کرد اما هیچ‌کدام منجر به خلق یک موقعیت جدی نشد. با وجود اینکه رینا ریتم بازی را حفظ کرد، اما آن مقدار خلاقیتی که معمولاً با پیراهن تیم ملی نشان می‌داد را نداشت.

خط حمله

تیم وه‌آ (۴/۱۰):

حداقل با استانداردهای خودش، بسیار شب سختی را سپری کرد. بارها در تله آفساید گرفتار شد و هرگز نتوانست مدافع مستقیم خود را از پیش رو بردارد. حضور در جناح چپ که چندان با آن آشنا نبود، برای او جواب نداد.

برندون آرونسون (۶/۱۰):

در نیمه دوم یک موقعیت طلایی را به دست آورد که آن را به بیرون فرستاد. به طور کلی در یک‌سوم دفاعی حریف فعال و خوب بود، اما نتوانست آن جادوی نهایی را برای باز کردن گره بازی به نمایش بگذارد.

ریکاردو پپی (۵/۱۰):

آنطور که همه انتظار داشتند در جریان بازی قرار نگرفت. او نتوانست فضا و آزادی عمل لازم را پیدا کند، چرا که مدافعان میانی ترکیه به خوبی او را مهار کرده بودند.

بازیکنان تعویضی و سرمربی

کریستین پولیشیچ (۸/۱۰):

بلافاصله پس از ورود به زمین کیفیت بالای خود را دیکته کرد. یک شوت او مهار شد، ضربه دیگرش به تیرک دروازه برخورد کرد و یک فرصت هم با فاصله کم به بیرون رفت. این بهترین نسخه او نبود، چرا که در آن صورت یکی از این توپ‌ها گل می‌شد، اما نمی‌توان منکر شد که او جانی دوباره به بازی بخشید.

الکس زندخاس (۶/۱۰):

در یک موقعیت خطرناک تیمی شرکت کرد، اما داور مسابقه آن صحنه را آفساید اعلام کرد.

الکس فریمن (۶/۱۰):

لحظاتی را در سمت راست زمین سپری کرد که مجبور به انجام کارهای دفاعی و هجومی شد.

سرجینیو دست (بدون نمره):

زمان کمی در زمین حضور داشت و به ندرت توپ به پای او برخورد کرد.

مالیک تیلمن (بدون نمره):

در دقایق پایانی و در شرایطی که آمریکا به دنبال گل برتری بود، تنها چند دقیقه فرصت بازی پیدا کرد.

مائوریسیو پوچتینو (۸/۱۰):

اگرچه به پیروزی نرسید، اما از عملکرد مردانش راضی خواهد بود. تیم او نشان داد که هم توانایی پیش افتادن از حریف را دارد و هم می‌تواند بازی باخته را برگرداند؛ دلایل زیادی برای خوش‌بینی به آینده تیم تحت هدایت او وجود دارد.

منبع: گل