بارسلونا ۳-۱ بتیس ؛ جشن برای رافینیا بود

به گزارش ایلنا، خوشحالی و جشن قهرمانی بارسلونا در ویتوریا جا مانده بود و مقابل بتیس، نسخه‌ای واقعی‌تر و در شأن یک قهرمان دیده شد. چیز زیادی برای از دست دادن وجود نداشت؛ شاید مهم‌ترین هدف این بود که دومین قهرمانی لیگ هانسی فلیک بدون از دست دادن حتی یک امتیاز خانگی به پایان برسد؛ هدفی که محقق شد. 

اسپاتیفای نوکمپ در تمام فصل حتی یک‌بار هم ناراحت نشد. رافینیا، بهترین بازیکن بارسا در این مسابقه، دو گل زد و کانسلو هم پیروزی را قطعی کرد. لواندوفسکی اما در آخرین بازی‌اش در نوکمپ موفق به گلزنی نشد و هنگام تعویض، در میان تشویق شدید هواداران، با چشمانی اشک‌آلود زمین را ترک کرد.

این مسابقه جذابیت ویژه دیگری هم داشت؛ خداحافظی لواندوفسکی با هوادارانی که چهار فصل اخیر در کنارشان بود. مهاجم لهستانی تصویری از حرفه‌ای‌گری مثال‌زدنی در بارسلونا به جا گذاشت. او در یکی از بدترین دوران‌های مالی باشگاه به بارسا آمد و همیشه شرایط را برای مدیریت آسان کرد تا حضورش هرگز به مشکلی تبدیل نشود. همچنین با ۱۱۹ گل در ۱۹۲ بازی، نامش را در تاریخ باشگاه ثبت کرد. حرکت زیبای رافینیا هم قابل توجه بود؛ او در خداحافظی لواندوفسکی در نوکمپ، بازوبند کاپیتانی را به او داد.

بتیس که پیش از شروع بازی برای بارسا تونل افتخار تشکیل داده بود، خودش هم در حال جشن گرفتن بازگشت به لیگ قهرمانان اروپا بود. تیم مانوئل پیگرینی فصل فوق‌العاده‌ای را پشت سر گذاشت، هرچند حذف غیرمنتظره مقابل براگا در لیگ اروپا لکه‌ای روی کارنامه‌شان گذاشت. به همین دلیل، مسابقه فضایی برای لذت بردن داشت. بدون فشار نتیجه، هر دو تیم فوتبال تهاجمی از خود نشان دادند، اگرچه تیم فلیک با حمایت هوادارانی که شعار «قهرمانان، قهرمانان» سر می‌دادند، قدرتمندتر آغاز کرد.

رافینیا دو بار به گل اول نزدیک شد، اما آلوارو وایس واکنش‌های خوبی داشت. با این حال، روی ضربه آزاد مستقیمِ رافینیا نتوانست کاری انجام دهد؛ چون پیش از ضربه یک قدم اشتباه برداشت و توپ به سمت مخالف رفت. پس از گل، بتیس بهتر شد و بازی متعادل شد. سپس فرمین روی پاس خوب رافینیا تا آستانه گلزنی پیش رفت، اما وایس توپ را به کرنر فرستاد.

در نیمه دوم، ایسکو هم وارد جشن شد؛ بازیکنی که حضورش در چنین شبی طبیعی بود. باکامبو و بالده نیز به زمین آمدند و با حضور ایسکو، بتیس با کیفیت بیشتری توپ را به گردش درآورد. ریتم بازی بارسا افت کرد و مسابقه برای تیم فلیک خطرناک‌تر شد، چون آن‌ها می‌خواستند هر ۱۹ بازی خانگی فصل را ببرند. کانسلو، که آینده‌اش هنوز نامشخص است، با ورود بالده جلوتر بازی کرد. عبدالصمد الزلزولی در بازگشت به نوکمپ عملکرد خوبی نداشت و بتیس از این موضوع آسیب دید.

فرصت‌های جدی زیادی وجود نداشت و بازی کم‌کم حال‌وهوای جشن را از دست داد. لواندوفسکی شب خداحافظی رؤیایی‌اش را تجربه نمی‌کرد و تقریباً هیچ توپی دریافت نمی‌کرد. فقط رافینیا کمی الهام‌بخش بازی می‌کرد. تنها راه لمس توپ برای مهاجم لهستانی این بود که عقب‌تر بیاید و در میانه میدان صاحب توپ شود. در همین حال، بتیس کم‌کم به دروازه خوان گارسیا نزدیک شد و بیرین نزدیک بود دروازه‌بان بارسا را غافلگیر کند.

اما همین بیرین چند دقیقه بعد اشتباه بزرگی انجام داد. پاس عرضی ضعیف او به رافینیا رسید و ستاره برزیلی با ضربه‌ای دقیق کنار تیر دروازه، گل دوم خودش را به ثمر رساند. این آخرین لمس توپ او بود، چون فلیک بلافاصله او را با رونی تعویض کرد.

به نظر می‌رسید همه‌چیز به سود بارسا تمام شده، اما خطای گاوی روی ایسکو پس از بازبینی وی‌ای‌آر، تبدیل به پنالتی شد، تصمیمی که چندان واضح به نظر نمی‌رسید. ایسکو اما اشتباه نکرد و بازی دوباره حساس شد.

بتیس فرصت زیادی برای جبران نداشت، چون لو رفتن توپ عبدالصمد مقابل آرائوخو، ضدحمله‌ای برای بارسا ساخت که کانسلو با شوتی دقیق از پشت محوطه آن را تبدیل به گل کرد؛ گلی که وایس در آن هم واکنش خوبی نداشت.

لواندوفسکی درست پیش از تعویض، روی پاس پدری تنها موقعیت جدی‌اش را به دست آورد و سپس در حالی که اشک می‌ریخت و هواداران به شدت تشویقش می‌کردند، زمین را ترک کرد. با سوت پایان بازی، جشن دیگری آغاز شد؛ جشنی کاملاً شایسته، برای لواندوفسکی.