تحقق رویای خولیان
روز بزرگ ستارهای که از پشت نیمکت کلاس به قله رسید
خولیان آلوارز از همان نیمکتهای مدرسه، نقشه سلاخی بایرن مونیخ را میکشید.
به گزارش ایلنا، ستاره آرژانتینی که روزی برای فرار از کسالت کلاس درس، مخفیانه بازیهای اتلتیکو را روی گوشی تماشا میکرد، حالا ده سال بعد به عنوان مرد اول خط حمله «الچولو» به دنبال تکرار همان رویاهای دور و دراز است.
علیرغم مراقبتهای ویژه، جلسات فشرده فیزیوتراپی و تمام میانبرهای پزشکی که برای رساندن جولیان آلوارز به این بازی انجام شد، هیچچیز نتوانست مانع حضور «عنکبوت» در نبردی شود که از مدتها پیش در ذهن خود مجسم کرده بود. او پس از برخورد با «ایزه» در بازی رفت مجبور به ترک زمین شده بود، اما این مسابقهای نبود که جولیان بخواهد از دست بدهد؛ مخصوصاً که ریشهی رویاپردازی او برای این لحظه به سال ۲۰۱۶ بازمیگشت؛ یعنی درست یک سال پس از ورودش به خوابگاه استادیوم مونومنتال ریورپلاته، جایی که ستارههای آینده را همزمان در زمین فوتبال و پشت میز مدرسه آموزش میدهند.
با وجود اینکه این جوان اهل «کالچین» همیشه به عنوان یکی از متمرکزترین و متواضعترین دانشآموزان شناخته میشد، اما زمان شروع مسابقات لیگ قهرمانان (ساعت ۴ بعدازظهر به وقت بوینسآیرس) گاهی نظم روزهای مدرسه او را به هم میریخت. این دقیقاً همان اتفاقی بود که در بازی برگشت نیمهنهایی سال ۲۰۱۶ رخ داد؛ جایی که اتلتیکو در مونیخ برای رسیدن به فینال میلان، مقابل بایرن پپ گواردیولا صفآرایی کرده بود.
استراتژی پنهانی روی میز مدرسه؛ تماشای حماسه سیمئونه در سکوت
به همین دلیل جولیان ۱۶ ساله که نمیتوانست از کلاس درس فرار کند، در یک اقدام استراتژیک گوشی موبایلش را روی میز جاسازی کرد تا حتی یک ثانیه از این جدال حساس را از دست ندهد. او در آن کلاس، شاهد بزرگترین نمایش ایستادگی تاریخ اتلتیکو تحت هدایت سیمئونه بود؛ نمایشی که با گل گریزمان و صعودی حماسی به پایان رسید و تمام دنیا را شیفته خود کرد. جولیان چنان تحت تاثیر این بازی قرار گرفته بود که در یک پیشگویی عجیب به مربیانش گفت: «وقتی من آنجا باشم، خواهید دید.» او این جملات را زمانی بر زبان آورد که تازه در ابتدای مسیر صعود از هفت رده فوتبال آرژانتین بود، پیش از آنکه مارسلو گایاردو برای اولین بار در ریورپلاته به او اعتماد کند.
بازی سرنوشت؛ از شاگردی پپ تا سربازی برای سیمئونه
به نظر میرسد دست تقدیر نقشههای عجیبی برای او داشت؛ شش سال بعد، همان «پپی» که جولیان از پشت صفحه کوچک گوشی تماشایش میکرد، تبدیل به سرمربی او شد تا آلوارز به عنوان ذخیره هالند، جام لیگ قهرمانان را بالای سر ببرد. حالا دقیقاً یک دهه پس از آن روزها، او به عنوان مهره کلیدی و پرچمدار تیم سیمئونه، دوباره در همان نیمهنهایی بازی میکند. شاید سیمئونه هم برای ترسیم آیندهای که در متروپولیتانو منتظرش بود، کار سختی نداشت؛ چرا که جولیان از همان روزی که در کلاس درس مخفیانه بازی اتلتیکو را میدید، معنای واقعی پوشیدن پیراهن «سرخوسفید» را با تمام وجود درک کرده بود.
