بدشانسی ناتمام قلعهنویی
کدام ستارههای تیم ملی جام جهانی را از دست دادند؟
تیم ملی فوتبال ایران در حالی خود را برای حضور در جام جهانی آماده میکند که حالا با بحرانی جدی در ترکیب اصلی روبهرو شده است.
به گزارش ایلنا، از دست رفتن چند مهره مهم در فاصله کوتاه تا شروع مسابقات، شرایطی به وجود آورده که میتواند برنامههای امیر قلعهنویی و کادر فنی را به شکل جدی تحت تاثیر قرار دهد.
در این میان، علی قلیزاده بیش از هر بازیکن دیگری نماد بدشانسی این روزهای تیم ملی است. وینگر تکنیکی و خلاق فوتبال ایران برای دومین بار در آستانه جام جهانی از رسیدن به این تورنمنت بزرگ بازمانده است. نخستین بار در سال ۲۰۱۸ بود که او در آخرین لحظات از فهرست نهایی کنار گذاشته شد و حالا این بار پارگی رباط صلیبی، رویای دوباره او را نابود کرده است. مصدومیتی سنگین که نه فقط برای خود قلیزاده، بلکه برای تیم ملی هم ضربهای جدی به حساب میآید.
غیبت قلیزاده فقط حذف یک بازیکن از فهرست نیست. او از معدود بازیکنانی بود که میتوانست با دریبل، تغییر ریتم و خلق موقعیت در بازیهای بسته، گره از کار تیم باز کند. در تورنمنتی مثل جام جهانی که فاصله تیمها کم و فضاها محدود است، چنین بازیکنی یک سرمایه واقعی محسوب میشود. به همین دلیل غیبت او، بخشی از قدرت هجومی و خلاقیت تیم ملی را با خود از بین میبرد.
در خط دفاع نیز شرایط بهتر نیست. سیدمجید حسینی که در دو جام جهانی گذشته یکی از چهرههای قابل اعتماد تیم ملی بود، حالا دیگر شانس حضور در این دوره را ندارد. او در ماههای اخیر بار دیگر به یکی از گزینههای جدی ترکیب اصلی تبدیل شده بود و حتی بسیاری معتقد بودند حضورش کنار شجاع خلیلزاده میتواند به دفاع ایران ثبات بیشتری بدهد. اما مصدومیت در حساسترین مقطع ممکن، این معادله را به هم زد.
نبود حسینی فقط یک غیبت ساده در فهرست نیست. تیم ملی با از دست دادن او، بخشی از تجربه، هماهنگی و امنیت دفاعی خود را از دست میدهد. حالا نگاهها به گزینههای جانشینی مثل حسین کنعانیزادگان و نعمتی دوخته شده تا مشخص شود کادر فنی برای پر کردن این خلأ چه تصمیمی خواهد گرفت.
در خط حمله نیز شرایط همچنان پیچیده است. سردار آزمون، مهاجم ثابت سالهای اخیر تیم ملی و یکی از مهمترین مهرههای تهاجمی فوتبال ایران، در جمع ملیپوشان حضور ندارد. غیبت او از جنسی متفاوت با دو مصدوم دیگر است، اما از نظر فنی همان اندازه برای تیم ملی سنگین و تعیینکننده به نظر میرسد. آزمون در سالهای گذشته نه فقط یک گلزن، بلکه یک نقطه اتکا برای ساختار هجومی ایران بوده و نبود او، بار مسئولیت را روی دوش دیگر مهاجمان سنگینتر میکند.
این شرایط به طور طبیعی فرصت را برای چند چهره دیگر باز کرده است. در بین وینگرها حالا نام مهدی هاشمنژاد و محمدمهدی محبی بیشتر از قبل به فهرست نهایی نزدیک شده است. در قلب خط دفاعی نیز رقابت برای پر کردن جای خالی حسینی بالا گرفته و کادر فنی باید هرچه سریعتر به جمعبندی نهایی برسد. با این حال، حتی اگر جانشینها از نظر فردی آماده باشند، باز هم مسئله هماهنگی و تجربه در سطح جام جهانی موضوعی نیست که به سادگی جبران شود.
نکته مهمتر برای تیم ملی، فقط انتخاب جانشین نیست. نگرانی اصلی در حال حاضر حفظ سلامت دیگر بازیکنان کلیدی است. در شرایطی که بخشی از بازیکنان شاغل در لیگ داخلی به دلیل وضعیت خاص فوتبال باشگاهی در هفتهها و ماههای اخیر از تمرین و مسابقه منظم دور بودهاند، بازگشت به فشار مسابقات میتواند خطر مصدومیت را بیشتر کند. به همین دلیل کادر فنی ناچار است میان آمادهسازی سریع و مراقبت بدنی از بازیکنان تعادل ایجاد کند.
امیر قلعهنویی حالا در یکی از حساسترین مقاطع دوران کاری خود قرار گرفته است. او نه فقط باید برای جای خالی چند مهره تاثیرگذار راهحل پیدا کند، بلکه باید تیمی را به جام جهانی ببرد که از نظر بدنی، ذهنی و تاکتیکی در بالاترین سطح ممکن باشد. جام جهانی جایی برای آزمون و خطای طولانی ندارد و هر اشتباه در چینش یا آمادهسازی میتواند هزینهای سنگین به دنبال داشته باشد.
در چنین شرایطی، داستان این روزهای تیم ملی فقط درباره غیبت چند بازیکن نیست. مسئله اصلی، ضربهای است که به توازن ترکیب وارد شده است. تیم ملی ایران در آستانه بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان، هم از نظر خلاقیت هجومی آسیب دیده، هم در ثبات دفاعی ضربه خورده و هم در خط حمله یکی از مهرههای قابل اتکای خود را در اختیار ندارد. این همان بحرانی است که اگر به درستی مدیریت نشود، میتواند روی سرنوشت ایران در جام جهانی تاثیر مستقیم بگذارد.
حالا همه چیز به روزهای آینده بستگی دارد. به تصمیمهای کادر فنی، به آمادگی جانشینها و از همه مهمتر به سلامت ستارههایی که هنوز در دسترس هستند. تیم ملی بیش از هر زمان دیگری به آرامش، برنامهریزی دقیق و کمی خوششانسی نیاز دارد.
